II GZ 473/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 44/12 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 106/14 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej postanawia: odrzucić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt VI SAB/Wa 44/12 odrzucił zażalenie A. S. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2013 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usługi telekomunikacyjnej. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z 3 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zwolnił skarżącego A. S. od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Sąd I instancji podał, że A. S. postanowieniem referendarza sądowego z 12 czerwca 2013 r. został zwolniony od kosztów sądowych ponad 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Skarżący złożył sprzeciw od tego rozstrzygnięcia, wskazując, że pozbawiono go prawa do zwrotu już wcześniej uiszczonej przez niego opłaty od skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 642/13 oddalił zażalenie skarżącego. W uzasadnieniu podkreślono, że przyznanie prawa pomocy skarżącemu nie mogło dotyczyć etapów postępowania przed przyznaniem prawa pomocy. Strona skarżąca mogła na każdym etapie postępowania wystąpić o przyznanie prawa pomocy, jednakże skutek przyznania prawa pomocy zawsze odnosi się od dnia wniesienia wniosku, natomiast nie jest możliwym aby uregulowany wpis od skargi lub skargi kasacyjnej mógł być następnie skarżącej stronie zwrócony, gdyż prawo pomocy "działa na przyszłość" i nie ma mocy wstecznej, czyli poprzez uzyskanie prawa pomocy nie można domagać się zwrotu uregulowanej płatności. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. oddalił skargę kasacyjną A. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 stycznia 2013 roku odrzucającego skargę A. S. na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie kontroli przestrzegania przepisów z zakresu reklamacji usług telekomunikacyjnych. Po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, w dniu 11 kwietnia 2014 roku skarżący ponownie wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2013 r. Sąd I instancji rozpoznając zażalenie strony wskazał, że jest ono niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażaleniem z dnia 3 czerwca 2014 r. A. S. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o jego uchylenie i "jeśli Sąd uzna to za możliwe, proszę o merytoryczne orzeczenie o zwrocie nienależnie wpłaconych 100 złotych". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Stosownie do regulacji zawartej w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1 i art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast wskazana ustawa procesowa w żadnym przepisie nie dopuszcza możliwości rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z chwilą wydania stają się one prawomocne. Zgodnie zaś z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu zażalenie A. S. z dnia 11 kwietnia 2014 roku jest kolejnym zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2013 r. Poprzednie zażalenie na powyższe postanowienie zostało już prawomocnie rozstrzygnięte postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. Strona nie ma możliwości kwestionowania po raz kolejny prawomocnego orzeczenia Skoro zatem poprzednie zażalenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a tym samym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 września 2013 r. stało się prawomocne, to ponowne zażalenie na to samo postanowienie jest niedopuszczalne. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji