II GZ 530/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 356/13 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na projekt postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 356/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na projekt. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w piśmie z dnia 4 marca 2013 r. skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 18 marca 2013 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 29 marca 2013 r.) Z. W. został wezwany do przesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał wspomnianego wezwania. Wobec tego zarządzeniem z dnia 8 maja 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Od tego zarządzenia skarżący wniósł sprzeciw, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd referendarza i postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. W. o przyznanie prawa pomocy. Zdaniem Sądu, fakt, że skarżący nie nadesłał w zakreślonym terminie wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skutkował pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania, przy czym podstawę prawną dla takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. W. Wniósł o uchylenie tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie tegoż wniosku na urzędowym formularzu określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Tak złożony wniosek powinien zostać prawidłowo wypełniony. Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. powinien on zawierać w szczególności oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym. Jeżeli wnioskodawca nie zawarł we wniosku (na urzędowym formularzu) powyższych oświadczeń (które są niezbędne dla możliwości oceny spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy), powinien zostać wezwany do uzupełnienia tychże braków wniosku. Z art. 257 p.p.s.a. wynika natomiast, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany w piśmie z dnia 18 marca 2013 r. (wystosowanym w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 marca 2013 r.) do wypełnienia i odesłania do sądu (załączonego do wezwania) urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W wezwaniu tym wyraźnie wskazano, że wypełniony formularz należy odesłać do Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie wykonał tego wezwania. W tej sytuacji pozostawienie tegoż wniosku bez rozpoznania było zgodne z prawem, bowiem skutek taki jednoznacznie wynikał z art. 257 p.p.s.a. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.