II GZ 536/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 821/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 grudnia 2024 r. nr BP.702.4429.2024.E.0747.BKOE.9746 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 821/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E. Sp. z o.o. w S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 grudnia 2024 r. nr BP.702.4429.2024.E.0747.BKOE.9746 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że strona nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. W szczególności do wniosku nie załączono żadnych dokumentów obrazujących aktualną kondycję finansową skarżącej spółki. Sąd dodatkowo wskazał, że rodzaj nałożonego obowiązku, tj. kara pieniężna, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu stronie kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc od jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 maja 2025 r. i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym stwierdzeniu, że nie zachodzą przesłanki umożlwiające wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie powyższego przepisu podczas gdy wykonanie przedmiotowego postanowienia rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody majątkowej po stronie skarżącej i w konsekwencji spowoduje to trudne do odwrócenia skutki w sferze majątkowej dla wymienionej, co wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wykazał autor wniosku, 2. art. 61 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 8 oraz 11 k.p.a. polegające na naruszeniu podstawowej zasady postępowania, tj. zaufania do organów władzy publicznej, zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności okoliczności donoszących się do aspektów merytorycznych bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny jedynie w cząstkowym zakresie uzasadnił przesłanki przemawiające za niemożnością wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 k.p.a. podczas gdy winien był w sposób przekonywujący dla strony uzasadnić swoje stanowisko. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca spółka przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest podniesienie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 2910/11). Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na finanse skarżącej spółki, jednak bez wykazania jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa w zestawieniu z wysokością nałożonej kary, nie można dokonać pełnej oceny, czy w sprawie zaistnieje niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że złożony wniosek nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżąca tego wymogu nie spełniła, gdyż nie uprawdopodobniła podniesionych we wniosku okoliczności. Wskazać również należy, że dla wykazania wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności stanowiących podstawę oceny, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – z uwagi właśnie na te okoliczności – jest uzasadnione (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09; 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 76/22; 23 czerwca 2023 r., sygn. akt I FZ 198/23 i przywołane tam orzecznictwo oraz z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II GZ 6/23). Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym powstanie szkody majątkowej lub finansowej w wyniku wykonania zaskarżonego aktu jest – co do zasady – okolicznością odwracalną, albowiem istnieją prawne instytucje restytucji stanu pierwotnego lub rekompensaty tego rodzaju szkód (por. np. postanowienie NSA z dnia 27 października 2016 r. sygn. II GZ 1099/16 i powołane tam orzecznictwo). W odpowiedzi natomiast na zarzut naruszenia przepisów art. 8 oraz 11 k.p.a. - postawiony wobec uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - należy podnieść, że wojewódzki sąd administracyjny nie sporządza uzasadnienia postanowienia w sposób określony przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, lecz związany jest wymogami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego zażalenie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia orzeczenia, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego zażalenie nie oznacza, iż uzasadnienie orzeczenia zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.