II GZ 542/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. S.A. w likwidacji w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1186/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie skargi P. S.A. w likwidacji w S. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 12 lutego 2025 r., nr 51/2025 w przedmiocie określenia zasad sprawozdawczości jednostek publicznej radiofonii i telewizji z wydatkowania otrzymanych środków na wykonywaną misję publiczną postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą P. S.A. w likwidacji w S., uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 12 lutego 2025 r., w przedmiocie określenia zasad sprawozdawczości jednostek publicznej radiofonii i telewizji z wydatkowania otrzymanych środków na wykonywaną misję publiczną. Sąd wskazał, że we wniesionej na wskazaną uchwałę skardze strona wniosła o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że brak przekazywania jej, ale również innym spółkom mediów publicznych, wpływów z opłat abonamentowych spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla tych spółek w postaci np. braku realizowania bieżących zobowiązań względem pracowników czy też kontrahentów. Zdaniem spółki skutki prawne obowiązywania zaskarżonej uchwały mogą w znacznym stopniu utrudnić jej funkcjonowanie i stanowić zagrożenie dla realizowanej misji publicznej, gdyż to organ miałby dysponować nie tylko jednostronnym uprawnieniem dla określania, co stanowi wypełnianie obowiązku realizacji przez skarżącą misji publicznej, a co nim nie jest, lecz także instrumentem finansowym w postaci wstrzymania wypłat w celu stworzenia sytuacji podporządkowania wobec organu poszczególnych jednostek radiofonicznych. Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła we wniosku okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia je znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a."). Sąd stwierdził, że skarżąca w uzasadnieniu swojego wniosku nie podała faktów i okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania uchwały, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Sąd zauważył, że nie dołączono żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową skarżącej, czym nie powiązano potencjalnych skutków wykonania uchwały ze zmianami w obszarze finansowym spółki. Taki stan uniemożliwił Sądowi pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. P. S.A. w likwidacji w S., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że skarżąca nie wykazała potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków - grożących skarżącej, w przypadku wykonania zaskarżonej uchwały podczas gdy: - wpływy abonamentowe stanowią podstawowe źródła finansowania działalności jednostek publicznej radiofonii i telewizji. Znajduje to odzwierciedlenie zarówno w systematyce przepisu art. 31 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, który wymienia opłaty abonamentowe na pierwszym miejscu przychodów spółek mediów publicznych, co znajduje potwierdzenie w rzeczywistej strukturze przychodowej skarżącej (patrz tabela str. 9 skargi z dnia 03.03.2025 r.), - brak przekazywania skarżącej, ale również innym spółkom mediów publicznych, wpływów z opłat abonamentowych spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla tych spółek w postaci np. braku realizowania bieżących zobowiązań względem pracowników czy też kontrahentów oraz braku możliwości realizacji misji publicznej - do czego spółka jest zobowiązana, co doprowadziło do niezasadnego stwierdzenia przez Sąd, że skarżąca nie powiązała potencjalnych skutków wykonania skarżonej uchwały ze zmianami w obszarze finansowym skarżącej. Podnosząc te zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania uchwały KRRiT nr 51/2025 w całości, do czasu rozpatrzenia skargi ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W odpowiedzi na zażalenie Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jego oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa radcowskiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiony w nim zarzut nie podważa prawidłowości oceny wniosku skarżącej spółki o zastosowanie wobec niej ochrony tymczasowej, jakiej dokonał Sąd I instancji. Wskazania wymaga na wstępie, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23). Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, stwierdzić należy w świetle argumentacji pomieszczonej w uzasadnieniu wniosku strony o wstrzymanie wykonania uchwały z dnia 12 lutego 2025 r., w przedmiocie określenia zasad sprawozdawczości jednostek publicznej radiofonii i telewizji z wydatkowania otrzymanych środków na wykonywaną misję publiczną, że Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż braki wniosku uniemożliwiały pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Analiza motywów wniosku wskazuje, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji, że skarżąca w jego uzasadnieniu nie podała faktów i okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania uchwały, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Zestawienie transz wypłat z wpływów abonamentowych, w tym kolejnej istotnej z punktu widzenia strony mającej nastąpić z datą 30 kwietnia 2025 r., z tabelą przychodów, w której wyszczególniono wpływ z opłat abonamentowych, obligacji stanowiących rekompensatę oraz pozostałych przychodów, nie pozwalała na ocenę realnego i obiektywnego wpływ zaskarżonej uchwały na realną sytuację wnioskodawczyni. Dane zawarte w powołanej tabeli dotyczyły bowiem lat 2022 i 2023 i związanych z nimi struktur finansowych skarżącej. Jakkolwiek z tabeli tej wynikało, że spółka w 2023 r. uzyskała niższy przychód w stosunku do roku poprzedniego, to porównanie tych informacji z wynikającym z uchwały sposobem wypłacania wpływów z opłat abonamentowych nie dawała podstaw do oceny, jak w 2025 r., a więc roku którego uchwała dotyczy, mogłaby wyglądać potencjalnie sytuacja finansowa spółki i jaki na nią wpływ mogłoby mieć wykonywanie przez organ uchwały w sposób opisywany przez stronę w motywach wniosku. Jak również słusznie zauważył Sąd I instancji, wniosek pozbawiony był dokumentów obrazujących sytuację finansową strony wobec czego brak było możliwości oceny możliwości wystąpienia potencjalnych skutków wykonania uchwały ze zmianami w obszarze finansowym spółki. Z tych przyczyn niezasadny jest zarzut zażalenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oceny tej nie zmienia również podniesiona w uzasadnieniu zażalenia argumentacja. Co prawda, w jej ramach strona wskazała na swoją sytuację finansową podnosząc, że rok 2024 zakończyła stratą podczas gdy rok poprzedni zakończyła zyskiem, przedłożyła również Rachunek zysków i strat za 2024 r., jednakże informacje te oraz dokumenty nie zostały ujęte we wniosku. Wskazane dane finansowe mogłyby w sposób istotny wpłynąć na ocenę żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej dokonanej przez Sąd I instancji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że dokument Rachunku zysków i strat został opatrzony, wraz z podpisami osób tenże dokument zatwierdzającymi, datą 3 marca 2025 r., w której to sporządzona została skarga. Nie było zatem podstaw do jego dołączenia do rzeczonej skargi w ramach dokumentu źródłowego na poparcie argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie obarczone było wadą opisaną w ramach zarzutu zażalenia naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Admiracyjny postanowił jak w sentencji Odnosząc się do wniosku organu zawartego w odpowiedzi na zażalenie o zasądzenie kosztów postępowania wskazać należy, że w świetle art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak jest natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania pomiędzy stronami, które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia. Nie budzi wątpliwości fakt, iż przepisy z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2004 r. FZ 504/2004 oraz postanowienie z 21 września 2011 r. II FZ 473/11, a także postanowienie NSA z 15 listopada 2012 r. II GZ 395/12).