II GZ 550/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1329/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: oddalić zażalenie

Wnioskiem z dnia 11 marca 2014 r. zawartym w skardze na decyzje Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. E. N. (dalej: skarżąca) zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wykonanie wskazanej decyzji jest zbyt ciężkie do udźwignięcia dla niej, a ponadto spowodowałoby dla gospodarstwa rolnego nie dające się usunąć szkody. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1329/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, powołując się na treść przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może postanowić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże skarżąca we wniosku nie wskazała jaka miałaby być to szkoda oraz nie wykazała, iż rzeczywiście wykonanie przez nią skarżonej decyzji byłoby dla niej ciężkie do udźwignięcia. Do wniosku nie załączyła np. żadnych dokumentów, które potwierdzałyby, że zapłacenie opłaty w kwocie 9.511,50 zł przewyższa jej możliwości finansowe. Ponadto, jak zaznaczył Sąd, w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącej, którejś z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie był w stanie zbadać, czy w sprawie zachodzą okoliczności umożliwiające zastosowanie instytucji wstrzymania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienia skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. Jak uzasadniła, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji skarżąca w chwili złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogła wskazać konkretnej szkody, jaką wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować, gdyż takiej przyszłej szkody nie mogła ona przewidzieć. W odwołaniu do zaskarżonej decyzji obszernie opisała swój stan majątkowy, który był w pełni wystarczający do oceny jej możliwości zarobkowych i zdolności płatniczych. W ocenie skarżącej rzeczą oczywistą jest, że dla rolnika prowadzącego gospodarstwo w niewielkim rozmiarze, który to rolnik uzupełniająco prowadzi usługi agroturystyczne, jednorazowa zapłata kwoty 9,511,50 zł jest znacznym obciążeniem. Ponadto skarżąca nie była poinformowana, że do swojego wniosku jest obowiązana dołączyć jakiekolwiek dokumenty o charakterze finansowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności przez nią wskazane nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie podano bowiem żadnych faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu zażalenia strona ograniczyła się jedynie do polemiki z Sądem pierwszej instancji odnośnie zakresu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, skupiając się wyłącznie na twierdzeniach, że jednorazowa zapłata kwoty określonej w decyzji byłaby dla niej znacznym obciążeniem. W żaden sposób jednakże w treści zażalenia nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo zaś przytoczenie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wprost z przepisu przesłanek, bez żadnego uzasadnienia zawierającego odniesienie się do konkretnych okoliczności określających sytuację, w jakiej skarżąca znajduje się obecnie oraz mogłaby się znaleźć po wykonaniu decyzji nie stanowi usprawiedliwienia dla zastosowania ochrony tymczasowej. Powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi bowiem opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia do złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi jego ocenę oraz uwzględnienie niniejszego zażalenia. Spowodowanie, wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, dolegliwości rodzącej określony skutek faktyczny w finansach skarżącej – w postaci znacznego obciążenia – nie jest okolicznością, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie strony skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji