II GZ 556/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3357/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie skargi R. N. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 października 2024 r., nr POD.503.233.2021.KSI.10 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez R. N. decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 października 2024 r. oraz decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 20 lipca 2021 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Sąd I instancji wskazał, że we wniesionej na wskazaną decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonani decyzji organów obu instancji. We wniosku wskazano, że za jego zasadnością przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci: utraty płynności finansowej, koszty utrzymania zamkniętej apteki, konieczność natychmiastowej spłaty kredytu kupieckiego, łączne koszty zaprzestania działalności apteki, łączne koszty uwzględniające wszystkie pozycje kosztowe. Skarżący wskazał również na nieodwracalne skutki wykonania decyzji, tj. przeterminowanie produktów leczniczych i ryzyko trwałej utraty pacjentów i personelu apteki. Do skargi skarżący załączył dokumenty na poparcie wniosku. W kolejnych pismach procesowych, do których dołączył kolejne dokumenty, skarżący rozszerzył swoją argumentację wskazując na: utrudnienie dostępu do apteki lokalnej społeczności, konieczność zwolnienia pracowników, trudność w ewentualnym odzyskaniu pozycji rynkowej w miejscowości, wysokie koszty w czasie niefunkcjonowania apteki, utrata płynności finansowej, konieczność spłaty kredytu kupieckiego po zaprzestaniu działalności, koszt utylizacji magazynu apteki, konieczność ponoszenia wysokich kosztów stałych (koszty: najmu, ogrzewania, energii elektrycznej, opłaty handlowej, obsługi skomputeryzowanego systemu aptecznego, usług telekomunikacyjnych, materiałów biurowych, obsługi księgowej, pracownicze). Łącznie według szacunków skarżącego, suma kosztów i utraconych korzyści (braku możliwości realizacji sprzedaży) wynoszą 4.259.071 zł rocznie. Powyższe rodzi, zdaniem skarżącego, ryzyko konieczności ogłoszenia upadłości. Wskazał, że jeśli apteka nie wznowi działalności przed końcem 2024 r., to utraci dotychczasowe warunki handlowe i udział w realizacji tzw. kontraktów, co spowoduje wzrost cen nabywanych towarów. Dodał, że każdy dzień roboczy zamknięcia apteki kosztuje skarżącego już 26.550 zł, a miesięczne zobowiązania przedsiębiorstwa wynoszą ponad 50 tys. zł netto, przy czym dochód za rok poprzedni wyniósł 39 tys. zł, co doprowadzić może do bankructwa całego przedsiębiorstwa. Skarżący wskazał, że apteka w G. jest jego głównym źródłem utrzymania, natomiast nie pobierał i nie pobiera wynagrodzenia z H. E. P. Spółka Akcyjna. Podał, że dalsze ponoszenie wydatków spowoduje ogłoszenie bankructwa na dzień 25 lutego 2025 r., poprzez całkowity brak możliwości regulowania zobowiązań oraz, że zamknięcie apteki generuje koszty całkowite na poziomie 2.286.000 zł w ciągu czterech miesięcy od zamknięcia. Wskazał również, że ze względu na inwestycje dochód w roku ubiegłym wyniósł tylko 39 tys. zł przy obrocie rocznym ponad 4.000.000 zł. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 października 2024 r. oraz decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z 20 lipca 2021 r. Wskutek wniesionego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt II GZ 186/25 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, stwierdzając, że oparł on swoje rozstrzygnięcie na bliżej nieskonkretyzowanych okolicznościach, które wystąpiły albo miałyby nastąpić w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, tj. trudnościach w ponownym pozyskaniu pracowników punktów aptecznych na terenie gminy G., trudnych do odwrócenia skutkach związanych z utylizacją znacznej ilości produktów leczniczych, utracie przychodów i płynności finansowej, przy jednoczesnym ponoszeniu stałych kosztów utrzymania działalności. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 5 maja 2025 r. dotyczącym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący przedstawił sytuację finansową apteki, podał koszty stałe i zobowiązania związane z apteką w G., liczbę zatrudnionych pracowników, wartość i utylizację zapasów leków, wpływ zamknięcia apteki na lokalną społeczność. Do pisma załączył dokumenty mające potwierdzić podniesione okoliczności. O kolejnych stratach i ponoszonych kosztach skarżący poinformował pismem procesowym z dnia 7 maja 2025 r. Sąd I instancji rozpoznając ponownie wniosek stwierdził, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że skarżący powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez utratę płynności finansowej, konieczności zwolnienia pracowników i braku możliwości wywiązania się z umów z kontrahentami, przy czym wskazywane we wniosku i kolejnych pismach procesowych kwoty nie znajdowały odzwierciedlenia w przedstawionych dokumentach. Na potwierdzenie swoich argumentów skarżący załączył zestawienie wartości zysków ze sprzedaży, raporty kasowe za okres od 1.09.2024 r. do 30.09.2024 r., zestawienie stanu magazynu leków, listę płac, faktury. Do pisma procesowego z dnia 5 maja 2025 r. skarżący dołączył ponownie raporty kasowe, listę płac, faktury z września i października 2024 r., a ponadto PIT-36L za 2023 r. oraz wyciąg z konta bankowego dotyczący jednego dnia - 15 listopada 2024 r. W ocenie Sąd skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu - rachunku zysków i strat, informacji o składnikach majątku ruchomego i nieruchomości, wyciągów z posiadanych przez siebie rachunków bankowych, informacji o zgromadzonych środkach pieniężnych - świadczącego o stanie finansowym. Nie dołączono także sprawozdania finansowego, z którego wynikałaby jego rzeczywista obecna kondycja finansowa. Sąd zauważył, że skarżący koncentrował się wyłącznie na podaniu informacji o zobowiązaniach. Zarówno w skardze, jak i w kolejnych pismach procesowych, przedstawiał swoje wydatki, ponoszone koszty i straty. Z dokumentu PIT-36L wynika, że skarżący obraca środkami pieniężnymi znacznych rozmiarów (ok. 4 mln. zł). Sąd stwierdził wobec powyższego, że nie może ocenić sytuacji finansowej skarżącego wyłącznie w oparciu o zobowiązania. Brak należytego przedstawienia aktualnego stanu majątkowego strony uniemożliwia ocenę, w jakim stopniu wykonanie decyzji organów inspekcji farmaceutycznej, tj. zaprzestanie prowadzenia apteki, wpłynie na jego bieżącą sytuację finansową. Sąd podkreślił przy tym, że z uzasadnienia wniosku nie wynikało, aby zaskarżona decyzja pozbawiała skarżącego wszystkich źródeł zarobkowania. Zauważył, że z odpowiedzi na skargę wynikało, że skarżący prowadzi jeszcze inną aptekę (w W. przy ul. S. [...]). Równocześnie, zgodnie z danymi ujawnionymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, skarżący wykonuje działalność w szeregu innych dziedzinach. Zdaniem Sądu I instancji także analiza faktur i potwierdzeń przelewów nie pozwalała na ustalenie faktycznych kosztów związanych z apteką w G., której dotyczy zaskarżona decyzja. Jako nabywca usługi był bowiem wskazywany na fakturach skarżący wraz ze stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej (ul. A. P. [...], [...] Ł. D.), które jest odmienne od adresu apteki w G., lub brak było w ogóle informacji o lokalizacji nabywcy. Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd wskazał, że utrata klientów i brak możliwości sprzedaży leków to normalne (zwykłe) następstwa wykonania decyzji o cofnięciu zezwolenia (zamknięcia apteki), a zatem okoliczności te nie mogą być postrzegane jako uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W podstawie prawnej postanowienia podano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). R. N., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz 184 Konstytucji RP przez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy: - w następstwie czego zaniechano prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem i wydano postanowienie w oparciu o wykładnię przepisu rażąco sprzeczną z Konstytucją RP i ustawami we wskazanym poniżej zakresie: - w następstwie czego wydano postanowienie w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny i w konsekwencji uznanie, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; b) art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez to, że Sąd nie przeprowadził właściwie postępowania dowodowego w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy oraz pominął istotne dowody przedłożone przez stronę; c) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., tj. niewłaściwe zastosowanie normy poprzez brak wskazania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia – co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia odmawiającego wstrzymanie wykonania decyzji i uniemożliwia kontrolę instancyjną postanowienia polegająca na prześledzeniu toku myślowego Sądu I instancji; d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na nieuzasadnionym przyjęciu: - że Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu świadczącego o stanie finansowym. podczas gdy przedstawiono oświadczenie podatkowe Skarżącego za ostatni pełny rok obrotowy (ukazujące łączny roczny dochód w kwocie 39 164,57 zł); - że Sąd nie może ocenić sytuacji finansowej skarżącego wyłącznie w oparciu o zobowiązania co miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało wydaniem Postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo szczegółowego wykazania kosztów, czyli wyrządzenia realnej szkody w majątku Skarżącego na łączną kwotę 985 336 zł w pierwszym miesiącu zamknięcia apteki, szkodę znaczącej w wysokości aż 5 498 874 zł (słownie pięć milionów czterysta dziewięćdziesiąt osiem tysięcy osiemset siedemdziesiąt cztery złote) w okresie 12 miesięcy; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, skutkujące odmową wstrzymania zaskarżonej decyzji, pomimo wystąpienia wyraźnych i zasadnych przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej; b) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że przesłanki wskazane w tym przepisie powinny być udowodnione przy pomocy dokumentów potwierdzających aktualną kondycję finansową wnioskodawcy w sytuacji, gdy analiza treści ww. przepisu prowadzi do wniosku, że strona wnosząca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna jedynie uprawdopodobnić, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to przesłanki dotyczą zdarzeń przyszłych, a nie aktualnej kondycji finansowej wnioskodawcy i wobec faktu, że przesłanki powinny dotyczyć wyłącznie przedsiębiorstwa, którego dotyczy zaskarżona decyzja, a nie całego przedsiębiorcy; c) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że Sąd nie może ocenić sytuacji finansowej skarżącego wyłącznie w oparciu o zobowiązania, podczas gdy przedsiębiorstwo Skarżącego, którego dotyczył wniosek wobec cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki nie posiada przychodów, a jedynie zobowiązania która to przesłanka winna podlegać ocenie przy zastosowaniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podczas gdy ta okoliczność nie została przez Sąd zbadana i uwzględniona. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, które dotyczyły roku obrotowego 2024, który na dzień składania wniosku nie był zamknięty i które wobec tego wówczas nie były dostępne (zestawienie roczne KPiR jest możliwe do przedstawienia dopiero po zakończeniu roku). Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, rozpatrzenie wniosku skarżącego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia z dnia 15 października 2024 roku znak: POD.503.233.2021.KSI.10, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 r., sygn. akt II GZ 556/25 Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił do udziału w postępowaniu zażaleniowym S. w W., które we wniosku odniosło się do zażalenia R. N. popierając je oraz wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiony w nim zarzut wraz z argumentacją nie podważają prawidłowości postanowienia Sądu I instancji odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 października 2024 r. Wobec licznych i szczegółowych zarzutów zażalenia w pierwszej kolejności, dokonując przez jego pryzmat oceny postanowienia Sądu I instancji, odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu z punktu 1c), w ramach którego strona podnosi naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., do którego doszło wskutek niewłaściwe zastosowanie normy poprzez brak wskazania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. Wskazania wobec powyższego wymaga, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w aspekcie wymogów stawianych powołanym przepisem, stwierdzić należy, że postanowienie Sądu I instancji nie narusza w jakimkolwiek stopniu tychże wymogów. Zawiera ono obszerny opis zarówno wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wskazuje na kolejne pisma strony składane w związku z żądaniem zastosowania ochrony tymczasowej wraz ze szczegółowym przywołaniem kolejnych okoliczności podnoszonych przez stronę. Zawiera opis stanowiska organu i uczestników postępowania oraz przedstawia dotychczasowy przebieg sprawy, w którym wydano postanowienie w przedmiocie spornego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a które to postanowienie zostało uchylone, powołanym w części opisującej przebieg sprawy, postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zawiera również wskazanie przepisów jakie mają zastosowanie w sprawie wraz z wymogami, jakie z tychże przepisów wynikają zarówno dla wnioskodawcy jak dla sądu dokonującego oceny wniosku. Zaskarżone postanowienie zawiera kluczową dla sprawy obszerną, szczegółową i klarowną w swych wywodach analizę podniesionych we wniosku i kolejnych pismach strony okoliczności mających przemawiać za zasadnością zastosowania w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wraz z dokumentami i dowodami, jakie strona w związku z wnioskiem przedłożyła Sądowi I instancji. Wobec tego brak jest podstaw do stwierdzenia aby kwestionowane postanowienie obarczone było brakiem, któregokolwiek obligatoryjnego elementu wymienionego w powołanym art. 141 § 4 p.p.s.a. Poczynione zaś przez Sąd I instancji wywody i ocena wniosku przez pryzmat wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i przesłanek warunkujących zastosowanie ujętej w nim instytucji ochrony tymczasowej, pozwalając w sposób jasny i niewątpliwy na dokonanie rekonstrukcji toku myślowego, skutkiem którego była odmowa wstrzymania wykonania obu decyzji organów nadzoru farmaceutycznego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia, które w swojej istocie zmierzając do podważenia dokonanej przez Sąd I instancji oceny wniosku, wskazania na wstępie wymaga, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23). Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Oceniając zaskarżone postanowienie przez pryzmat wymienionych wymogów i przesłanek stawianych przez art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędnych do zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za prawidłową uznać należy ocenę wniosku skarżącej, jakiej dokonał Sąd I instancji. Analizują obszerny wniosek strony wraz z jego dodatkową argumentacją podnoszoną w pismach z dnia 17 grudnia 2024 r., z dnia 9 stycznia 2025 r. oraz z dnia 5 i 7 maja 2025 r., podzielić należy pogląd Sądu I instancji, który co do swej istoty sprowadzał się do trafnego stwierdzenia, że skarżący argumentując swój wniosek skoncentrował się wyłącznie na obciążeniach i stratach finansowych faktycznych jak i ewentualnie przyszłych pomijając w zupełności wymóg wskazania swojej aktualnej sytuacji materialnej i zdolności płatniczych. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu w postaci rachunku zysków i strat, informacji o składnikach majątku ruchomego i nieruchomości, wyciągów z posiadanych przez siebie rachunków bankowych, informacji o zgromadzonych środkach pieniężnych, które to dokumenty świadczyłyby o faktycznym i realnym stanie finansowym skarżącego. Tak jednostronne, odnoszące się wyłącznie do ponoszonych obciążeń i to obciążeń związanych z samą apteką, której dotyczy zaskarżona decyzja, nie pozwalało na ocenę realnego wpływu wykonania rzeczonej decyzji na stronę w aspekcie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, niewskazanie przez stronę posiadanych aktywów i swojej płynności finansowej, w szczególności w sytuacji gdy sporna aptek nie jest jedyną formą prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, nie pozwalał ona ocenę jego realnej kondycji materialnej i finansowej. Skutkiem tego nie można było dokonać obiektywnej oceny, czy istotnie ponoszone koszty i ewentualne następstwa związane z zawieszoną działalnością apteki ogólnodostępnej wywołają skutki w postaci wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i/lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. Podsumowując, wobec opisanego istotnego z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., braków wniosku rozbudowywanego kolejnymi pismami procesowymi, brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia powołanego przepisu rozpoznając wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 15 października 2024 r. oraz decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 20 lipca 2021 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Oceny tej nie zmienia podniesiona w zażaleniu argumentacja oraz załączone do zażalenia dokumenty. Tak jak bowiem w przypadku wniosku, tak i w zażaleniu skarżący koncentruje się wyłącznie na przychodzie za 2024 r. i wydatkach/kosztach działalności (Zestawienie KPIR za 2024 r.) apteki oraz wszelkich innych kosztach związanych z niefunkcjonowaniem tejże apteki - strona 8, 10, 12, 13, 19 uzasadnienia zażalenia. Nie wskazuje w jakimkolwiek fragmencie swojej argumentacji oraz nie przedstawia jakichkolwiek dokumentów źródłowych wskazujących na posiadane składniki majątku ruchomego i nieruchomego, wyciągów z konta lub kont bankowych, rachunku zysków i strat lub zeznań podatkowych za 2024 r. Taki stan uniemożliwia dokonanie oceny aktualnej sytuacji skarżącego i możliwość wypełnienia się jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., w konsekwencji uniemożliwia, w przypadku ewentualnie odmiennej oceny wniosku od dokonanej przez Sąd I instancji, zastosowanie art. 188 p.p.s.a. i orzeczenia co do istoty żądania skarżącego. Odnosząc się końcowo do pisma skarżącego z dnia 7 lipca 2025 r., w którym wskazuje on na nową okoliczność faktyczną przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że podniesiona w tymże piśmie okoliczność nie stanowi okoliczność mającej istotne znacznie dla oceny wniosku z perspektywy powołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwołanie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nie jest bowiem okolicznością mogącą wskazywać na możliwość lub wzmacniać argumentację o prawdopodobieństwie wystąpienia w stosunku do strony przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych przyczyn wymienione pismo nie miało wpływu na ocenę i kontrolę zaskarżonego postanowienia jak również nie miało wpływu na ewentualną możliwość wydania orzeczenia reformatoryjnego w sprawie. Mając powyższe na uwadze, nie stwierdzając wadliwości zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Naczelny Sąd Admiracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.