II GZ 574/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia V. S.A. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2840/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. S.A. w G. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 22 grudnia 2022 r. nr DPK.ZDU.6060.2.2018.3741 w przedmiocie ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2007.2, ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenie postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłat postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2840/23, odmówił V. S.A. w G. (dalej: skarżąca, spółka) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 22 grudnia 2022 r. nr DPK.ZDU.6060.2.2018.3741 w przedmiocie ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w roku 2007.2, ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału oraz umorzenie postępowania w sprawie ustalenia części podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłat. Spółka wniosła zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie, żądając jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wobec faktu, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest bezpodstawną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a to: 1. naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 166 i art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na zaniechaniu przez WSA dokonania pełnej i prawidłowej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście całości sprawy, w tym treści akt i obowiązujących przepisów, a w efekcie przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; 2. naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja jest rozstrzygnięciem, któremu nie można przydać przymiotu wykonalności, w związku z czym nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonalności. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2716/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki. Powyższy wyrok nie jest prawomocny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. np. postanowienia NSA z: 3 października 2018 r. sygn. akt II GZ 325/18; 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GZ 414/21). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r. sygn. akt II OZ 770/18; 13 listopada 2019 r. sygn. akt II GZ 261/19, 30 stycznia 2024 r. sygn. akt II GZ 499/23). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wobec oddalenia skargi spółki przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przedmiotowe postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należy umorzyć z powodu jego bezprzedmiotowości. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.