II GZ 613/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 04.07.2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1775/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji I i II instancji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1775/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą A. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2024 r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżąca wniosła do WSA w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2024 r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w jej ocenie, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uniemożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jednakowoż brak wstrzymania wykonania tych decyzji, zdaniem skarżącej, spowoduje zaistnienie skutków w zasadzie niemożliwych do odwrócenia, bacząc na treść tychże decyzji. Brak wstrzymania ich wykonania skutkował będzie formalnym wykreśleniem skarżącej jako podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia oraz zakazem wykonywania przez ten podmiot działalności objętej wpisem. Tym samym nie będzie ona mogła prowadzić działalności, którą aktualnie prowadzi. Ucierpią na tym również wszyscy zatrudnieni przez nią pracownicy, którzy stracą miejsca pracy. Skarżąca podkreśliła przy tym, że brak wstrzymania wykonania obydwóch decyzji doprowadzi do poniesienia nieodwracalnych strat finansowych związanych z brakiem możliwości kontynuowania prowadzonej działalności, w tym kontynuowania rozpoczętym projektów oraz zadań. Podkreśliła przy tym, że nawet ewentualne uwzględnienie skargi, nie wynagrodzi jej dokonanej na podstawie przedmiotowych decyzji zmian, bowiem dokonanie wykreślenia skarżącej z rejestru i zakaz wykonywania działalności objętej wpisem ze swej istoty są ostateczne. Skoro bowiem zostanie wykreślona z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, jak również zostanie objęta zakazem wykonywania działalności objętej wpisem, wówczas brak będzie podstaw do utrzymania przez skarżącą dotychczasowych miejsc pracy i pozyskiwaniem pracowników czyli tym, czym zajmują się agencje zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku nie podała żadnych faktów i okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu ogólnikowe stwierdzenia skarżącej, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji spowoduje zaistnienie skutków w zasadzie niemożliwych do odwrócenia, a ponadto będzie skutkował formalnym wykreśleniem skarżącej jako podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia oraz zakazem wykonywania przez ten podmiot działalności objętej wpisem, co doprowadzi do tego, że skarżąca nie będzie mogła prowadzić działalności, którą aktualnie prowadzi oraz że ucierpią na tym również wszyscy zatrudnieni przez nią pracownicy, którzy stracą miejsca pracy, nie pozwala uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zarówno zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Ponadto do przedmiotowego wniosku nie dołączono żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową Skarżącej. Zatem nie powiązano potencjalnych skutków wykonania decyzji ze zmianami w obszarze finansowym i majątkowym skarżącej. Brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, uniemożliwił Sądowi pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. W związku z powyższym WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie na skutek uznania, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji, podczas gdy przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wykreślenie podmiotu z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia, która z samej swojej natury jest aktem trwałym i nieodwracalnym, a wnioskodawca skonkretyzował jej skutki we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie na skutek uznania, że dla uzasadnienia rozpoznawanego wniosku konieczne jest, poza wskazaniem konkretnych twierdzeń, przedłożenie dokumentów źródłowych celem wykazania okoliczności przywołanych na potwierdzenie spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, jak również, że niezbędne jest zobrazowanie sytuacji finansowej skarżącej i powiązanie potencjalnych skutków wykonania decyzji ze zmianami w obszarze finansowym i majątkowym skarżącej, podczas gdy przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie muszą występować łącznie. Stwierdzenie zaistnienia niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji, może być samodzielną przesłanką wstrzymania wykonania, bez dodatkowego wykazania znaczącej szkody bądź poniesionych kosztów finansowych, jak również brak jest podstaw do nakładania na wnioskującego o ochronę tymczasową obowiązku przedkładania dokumentów źródłowych, szczególnie w sytuacji w której z istoty samej decyzji wynika, że jej wykonanie nieść będzie ze sobą trudne do odwrócenia skutki, a wręcz niemożliwe do odwrócenia, gdy decyzja jest definitywna. W związku z powyższym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia WSA poprzez wstrzymania wykonania wskazanych we wniosku decyzji w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11). Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że nie każdej decyzji może być udzielona ochrona tymczasowa przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji odnosi się do takich aktów, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14). Zgodnie z art. 18n ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2024 r., poz. 475; dalej: p.z.i.r.p.), wykreślenie z rejestru następuje w momencie, gdy decyzja staje się ostateczna. Oznacza to, że nie jest wymagana dodatkowa czynność organu, aby podmiot został uznany za wykreślony z rejestru. W związku z powyższym, należało uznać, że skarżąca utraciła status agencji zatrudnienia z mocy prawa w momencie, gdy decyzja o jej wykreśleniu stała się ostateczna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt II GZ 214/24). Ponadto, jak to wskazano wyżej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na ziszczenie się w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (np. postanowienie NSA z dnia 21 września 2023 r., sygn. II GZ 345/23). Skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów potwierdzających podnoszone przez nią okoliczności. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.