II GZ 666/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 761/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie skargi B. W. i M. B. T. Sp. z o. o. w likwidacji w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 27 lutego 2025 r., nr 407.651/F-22/XV/24 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z dnia 24 lipca 2025 r., odrzucił skargę B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 27 lutego 2025 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu. Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną przez B. W. skargą został on wezwany do usunięcia braków formalnych oraz uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 15 maja 2025 r. Sąd I instancji wskazując na przepis art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarga B. W. podlegała odrzucenia gdyż skuteczny termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upływała z dniem 22 maja 2025 r., skarżący zaś do dnia 26 maja 2025 r. wpisu od skargi nie uiścił. B. W. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji. Zgodnie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z treści powołanej regulacji, Sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi w sytuacji gdy strona ją wnosząca pomimo wezwania jej do uiszczenia należnego wpisu czynności tej nie wykonała. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zarządzeniem z dnia 7 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącego B. W. został wezwany do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu w kwocie 200 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. Jak również prawidłowo stwierdził Sąd I instancji wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 15 maja 2025 r. skuteczny termin do wniesienia opłaty – uiszczenia wpisu mijał zatem z dniem 22 maja 2025 r. Analiza akt sprawy wskazuje bezsprzecznie, co wynika z informacji z Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w Białymstoku, do dnia 26 maja 2025 r. nie odnotowano wpłaty od skargi strony. Taki stan sprawy obligowało, o czym była już mowa, Sąd I instancji do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a., czego skutkiem było niewadliwe odrzucenie skargi B. W.. Oceny tej nie zmienia argumentacja zażalenia, że wpis został uiszczony ale omyłkowo do innego sądu. Znajdująca się w aktach sprawy kserokopia dowodu uiszczenia wpisu, poświadczona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżącego, jasno wskazuje, że skarżący uiścił wpis w kwocie 200 złotych, ale dokonał tego na rachunek Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, nie zaś na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Takiego stanu sprawy nie można traktować jako omyłki albowiem wezwanie jasno wskazywało na sąd, do którego należało uiścić wpis. Wskazywało również niesprzecznie na numer konta bankowego na który należało dokonać wpłaty. Tym bardziej takiego stanu rzeczy nie można uznać za "czysto techniczny błąd skarżącego", albowiem wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braku fiskalnego nie zostało skierowane bezpośrednio do strony lecz do reprezentującego ją profesjonalnego pełnomocnika, którego rzeczą jest dopilnowanie i nadzorowanie wszelkich czynności procesowych podejmowanych w imieniu strony w sprawie zmierzających do prawidłowego nadania biegu sprawie. Reasumując, brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji, w konsekwencji nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.