II GZ 748/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. F. i A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Op 975/24 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Op 975/24 w sprawie ze skargi F. F, i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr SKO.40.1643.2024.a w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z 9 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Op 975/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną F. F. i A. O. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 27 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Op 975/24 w sprawie ze skargi F. F. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr SKO.40.1643.2024.a w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy stanowi istotny element skargi kasacyjnej, którego brak powoduje jej odrzucenie. Ponadto złożenie ww. wniosku lub oświadczenia po terminie jest równoznaczne w skutkach z brakiem jego złożenia, a więc nieuzupełnieniem braków formalnych skargi kasacyjnej. Sąd wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że wezwanie do złożeniu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy doręczono pełnomocnikowi skarżących 23 maja 2025 r., zatem termin do jego złożenia upływał 30 maja 2025 r. (piątek). Wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie został złożony do Sądu przez pełnomocnika skarżących 9 czerwca 2025 r., a zatem 10 dni po upływie terminu, w którym brak ten należało uzupełnić. W związku z tym Sąd pierwszej instancji skargę kasacyjną odrzucił na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a. II Skarżący od powyższego postanowienia WSA w Warszawie złożyli zażalenie, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie i przyjęcie tym samym skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania zażaleniowego. Do zażalenia załączone zostało datowane na 22 lipca 2025 r. oświadczenie pracownika Poczty Polskiej FUP [...] w O. przy [...] – M. R. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że w art. 176 p.p.s.a. zostały określone elementy, jakie musi spełniać skarga kasacyjna. W szczególności skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (zob. art. 176 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 177a p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Natomiast na mocy art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek odrzucenia na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna z 14 maja 2025 r. nie zawierała wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Taki brak formalny podlegał uzupełnieniu w postępowaniu naprawczym określonym w art. 177a p.p.s.a. Zarządzeniem z 19 maja 2025 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Opolu nakazał wezwać pełnomocnika skarżących do uzupełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących 23 maja 2025 r. pod wskazanym adresem – odbiór pokwitował adresat K. K. Termin na wykonanie wezwania upływał 30 maja 2025 r. (piątek). W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżących nie wykonał wspomnianego wezwania. Wniosek o przeprowadzenie rozprawy, zawarty w piśmie z 14 maja 2025 r., został nadany w placówce pocztowej dopiero 9 czerwca 2025 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego profesjonalny pełnomocnik powinien przywiązywać szczególną wagę do daty odbioru przesyłek sądowych, a w szczególności liczenia biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W takiej sytuacji WSA w Opolu trafnie uznał, że skoro skarżący mimo wezwania skierowanego do pełnomocnika nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej, to skarga ta podlegała odrzuceniu, stosownie do jednoznacznej treści art. 178 p.p.s.a. Powyższego nie zmienia przedłożone przez pełnomocnika skarżących datowane na 22 lipca 2025 r. oświadczenie pracownika Poczty Polskiej FUP [...] w O. przy [...]– M. R. W oświadczeniu wskazano, że ww. pracownik 23 maja 2025 r. wydawał korespondencję pełnomocnikowi skarżących. Po potwierdzaniu korespondencja została wydana. Kilka dni później ww. pracownik stwierdził, że omyłkowo nie wydał jednej przesyłki, którą pełnomocnik skarżących potwierdził jako odebraną. Pracownik wyjaśnił, że poinformował o tym telefonicznie pełnomocnika skarżących, który odebrał przesyłkę osobiście. Z uwagi na to, że odbiór przesyłki był już potwierdzony, pełnomocnik skarżących niczego nie podpisywał. Naczelny Sąd Administracyjny analizując ww. oświadczenie wskazuje, że ma ono charakter ogólny, nie wskazano w nim bowiem numeru przesyłki sądowej, której w dniu 23 maja 2025 r. nie wydał pracownik Poczty Polskiej S.A. Ponadto wskazać należy, że WSA w Opolu pismami z 29 lipca 2024 r., 16 września 2024 i 2 października 2024 r. zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. o wyjaśnienie okoliczności doręczenia przesyłki sądowej nr [...]. Poczta Polska S.A. pismem z 22 sierpnia 2024 r. poinformowała, że listonosz odpowiedzialny za przesyłkę sądową nie świadczy chwilowo pracy na rzecz Poczty Polskiej S.A., dlatego nie można uzyskać od niego jakichkolwiek wyjaśnień. Następnie pismem z 25 września 2025 r. Poczta Polska S.A. poinformowała, że M. R. jest pracownikiem Poczty Polskiej S.A. (UP [...]). Pismem z 24 października 2025 r. poinformowano także, że przesyła nr [...] została doręczona pod wskazanym adresem – odbiór pokwitował adresat K. K., przesyłkę doręczył listonosz R. R., który nie jest już pracownikiem Poczty Polskiej S.A. M. R. nie wydawała reklamowanej przesyłki. Wyjaśnienia przedstawione przez Pocztę Polską S.A. nie potwierdzają zatem okoliczności przestawionych w oświadczeniu z 22 lipca 2025 r. Przesyłka została doręczona pełnomocnikowi skarżących na wskazany adres przez listonosza 23 maja 2025 r., a nie jak twierdzi pełnomocnik skarżących przez pracownika Poczty Polskiej S.A. M. R. w okolicznościach wskazanych w ww. oświadczeniu z 23 lipca 2025 r. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.