II GZ 816/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 lutego 2025 r. sygn. akt II SPP/Ol 87/23 w zakresie oddalenia wniosku o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr SKO.521.9.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 17 lutego 2025 r., sygn. akt II SPP/Ol 87/23 oddalił wniosek R. P. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie: K. M., T. L. i P. C. od rozpoznawania sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 16 sierpnia 2022 r., nr SKO.521.9.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Relacjonując stan sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wnioskiem zawartym w zażaleniu z 4 lutego 2025 r. R. P. zwrócił się o wyłączenie "autorów zaskarżonego orzeczenia", czyli postanowienia tutejszego Sądu z 7 stycznia 2025 r., tj. sędziów WSA w Olsztynie K. M., T. L. i P. C. od orzekania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 16 sierpnia 2022 r. w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego. We wniosku skarżący zarzucił, że sędziowie ci działają na jego szkodę oraz że są niezdolni do bezstronnego orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uzasadniając oddalenie wniosku na podstawie art. 22 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wyjaśnił, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 tej ustawy, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wnioskodawca powinien więc wskazać okoliczności w postaci konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. WSA ocenił, że w złożonym wniosku skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które odnosiłyby się do realiów tej sprawy. Skarżący ograniczył się bowiem wyłącznie do sformułowania pod adresem sędziów zarzutu działania na jego szkodę oraz braku bezstronności, nie popierając tego zarzutu żadnym dowodem ani go nie uzasadniając. Tego rodzaju oceny, niepoparte jakąkolwiek argumentacją odnoszącą się do okoliczności konkretnie rozpoznawanej sprawy, w ocenie WSA, nie świadczą o zaistnieniu przesłanek z art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Ponadto Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że wszyscy objęci wnioskiem o wyłączenie sędziowie, stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a., złożyli pisemne oświadczenia, że między nimi a żadną ze stron w tej sprawie nie zachodzą okoliczności z art. 19 p.p.s.a. ani żaden z powodów wyłączenia z mocy ustawy, wymienionych w art. 18 p.p.s.a. WSA stwierdził, że wobec niewskazania przez skarżącego okoliczności, które mogłyby podważyć prawdziwość tych oświadczeń, w sytuacji gdy nie budzi żadnych wątpliwości ich prawdziwość, wniosek o wyłączenie sędziów nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i jako bezzasadne podlega oddaleniu. Przepis art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego powinno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest w art. 19 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 20 p.p.s.a. wnoszący o wyłączenie obowiązany jest wskazać i uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a., poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. Podkreślenia wymaga, że o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości. Przyczyny wyłączenia, które powinny zostać uprawdopodobnione we wniosku o wyłączenie sędziego, to wyłącznie przyczyny, które wynikają z art. 18 i 19 p.p.s.a. Oznacza to, że przyczyną wyłączenia nie jest jakakolwiek okoliczność, która zdaniem strony wyłącza sędziego od rozpoznania jego sprawy, ale okoliczność przewidziana ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji trafnie ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie: sędziów WSA K. M., T. L. i P. C.. Z akt sprawy wynika, że wymienieni sędziowie, których wyłączenia domagał się skarżący, złożyli oświadczenie, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 p.p.s.a., ani inne tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Wobec niewskazania w zażaleniu jakichkolwiek okoliczności i argumentów, które podważyłyby prawdziwość oświadczeń wymienionych sędziów WSA, stwierdzić należy, że postanowienie Sądu I instancji oddalające wniosek o wyłączenie sędziów było zgodne z prawem. Podkreślić należy, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, autorytet moralny sędziego, przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność takiego oświadczenia (por. postanowienia NSA: z 12 marca 2012 r., I FZ 147/12, z 9 października 2013 r., II OZ 851/13 oraz z 24 września 2014 r., I OZ 754/14; treść tych orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji