II GZ 824/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3630/24 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi A. w B., C. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 23 sierpnia 2024 r. nr LOB.501.495.2024.ULC.2 w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika nieprawdziwej informacji dotyczącej lotu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3630/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. w B., C. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 23 sierpnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika nieprawdziwej informacji dotyczącej lotu, w punkcie 1) uchylił zaskarżoną decyzję, a w punkcie 2) zasądził od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz spółki 4 157 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu postanowienia o kosztach postępowania sądowego, Sąd I instancji wyjaśnił, że orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględniając wysokość wpisu od skargi uiszczonego przez skarżącą w kwocie 540 zł, wynagrodzenie pełnomocnika według stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz.1964 ze zm.) w wysokości 3600 zł oraz opłatę skarbową od złożonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania sądowego zawarte w pkt 2 wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3630/24 wniósł Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zaskarżając je w części, tj. w zakresie w jakim Sąd w ramach zasądzonych kosztów postępowania sądowego przyznał pełnomocnikowi skarżącej kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, poprzez zasądzenie od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz pełnomocnika strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego w pełnej stawce minimalnej, mimo że charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika strony przeciwnej nie uzasadniał zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w pełnej wysokości, tym bardziej że niniejsza sprawa należy do kategorii postępowań o analogicznym stanie faktycznym toczących się przed tutejszym Sądem, powtarzalnych rodzajowo, zbieżnych pod względem zarzutów i problematyki prawnej. Wobec powyższego autor zażalenia wniósł o zmianę postanowienia zawartego w pkt 2 wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3630/24 poprzez istotne obniżenie wysokości kosztów postępowania przyznanych pełnomocnikowi strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego do wysokości odpowiadającej rzeczywistemu nakładowi jego pracy oraz stopniowi złożoności sprawy i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 188 w zw. z art. 197 § 2, art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. W ocenie organu wnoszącego zażalenie, zasądzenie pełnej kwoty kosztów zastępstwa procesowego nie znajduje wystarczającego uzasadnienia w świetle rzeczywistego nakładu pracy pełnomocnika strony przeciwnej w sprawie. Nakład ten ograniczał się w istocie do sporządzenia i złożenia dodatkowego pisma procesowego - stanowiska uzupełniającego z dnia 15 lipca 2025 r., w którym pełnomocnik wniósł o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Prezes ULC stwierdził, że niniejsza sprawa wpisuje się w szerszy ciąg kilkuset spraw o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, a zatem przygotowanie stanowiska nie wymagało nakładu pracy odpowiadającego przyznanej kwocie 3600 zł kosztów zastępstwa procesowego. Podsumowując organ stanął na stanowisku, że z uwagi na ograniczony stopień złożoności sprawy, która jako dotycząca stanu faktycznego i prawnego analogicznego do wielu innych postępowań, nie wymagała podejmowania dodatkowych, złożonych czynności procesowych, zaś zakres czynności faktycznie podjętych przez pełnomocnika był niewielki, zasadne było ustalenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości odpowiadającej rzeczywistemu nakładowi pracy, zgodnie z art. 206 p.p.s.a. W odpowiedzi na zażalenie skarżąca wniosła o jego oddalenie w całości i utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wyjątek od opisanej zasady uregulowany jest w art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, a którego zastosowania domaga się w istocie organ przy ustaleniu wysokości kosztów zastępstwa procesowego w sprawie zakończonej wydaniem przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 22 lipca 2025 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3630/24. Przepis ten dopuszcza możliwość miarkowania kosztów postępowania na rzecz skarżącego (skarżących) od organu w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jednakże ustalenie czy w sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", zostało pozostawione do uznania sądu poprzez użycie przez ustawodawcę zwrotu "sąd może". Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy zostałyby spełnione przesłanki uzasadniające miarkowanie kosztów – odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części – sąd nie ma obowiązku zastosowania tej instytucji. Brak podjęcia jakichkolwiek rozważań w tym przedmiocie, nawet jeśli skarga została uwzględniona częściowo, oznacza natomiast, że zastosowane zostały zasady wynikające z treści art. 200 p.p.s.a. Nie ma też przeszkód, aby pomimo częściowego uwzględnienia skargi, względnie zaistnienia innej przesłanki, sąd orzekł o zwrocie dla strony kosztów postępowania w pełnej wysokości (zob. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 715/17 oraz powołane tam orzecznictwo). Należy pamiętać, że zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, wynikającą z przepisów art. 200 – 204 p.p.s.a., jest w sytuacjach w nich określonych zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, zaś możliwość ograniczenia czy odstąpienia od realizacji tej zasady, przewidziana w art. 206 p.p.s.a., stanowi wyjątek, który może być zastosowany w uzasadnionych przypadkach. Nie jest to w żadnym przypadku reguła działania sądu. Tak sformułowany przepis pozwala na stwierdzenie, iż intencją ustawodawcy było pozostawienie uznaniu sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nie można skutecznie czynić sądowi zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11). Skoro Sąd I instancji nie widział zasadności zastosowania w sprawie art. 206 p.p.s.a. i na rzecz strony skarżącej zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego w pełnej wysokości, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany do wyjaśniania, dlaczego WSA nie zastosował regulacji zawartej w treści omawianego przepisu i nie odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części (por. postanowienia NSA z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt II GZ 753/25 oraz 27 listopada 2025 r., sygn. akt II GZ 691/25 zapadłe w analogicznym stanie faktycznym i prawnym sprawy, a także postanowienia NSA z 27 listopada 2018 r. sygn. akt II GZ 1048/16 oraz z 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OZ 246/20). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.