II OSK 1049/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SAB/Wa 2339/25 o odrzuceniu skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SAB/Wa 2339/25 odrzucił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z 21 sierpnia 2025 r. M. sp. z o.o. (dalej: "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "MWINB") w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją MWINB z 18 grudnia 2019 r. nr 1656/19. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności MWINB w sprawie ponownego, prawidłowego rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez Spółkę. Ponadto wniosła o zobowiązanie MWINB do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wznowienie postępowania z uwzględnieniem M. sp. z o. o. jako wnioskodawcy. Wskazała, że "ponaglenie z 14 sierpnia 2025 r., nie jest wnioskiem o wszczęcie nowego postępowania, lecz próbą sprostowania i naprawienia błędu proceduralnego popełnionego przez organ. Celem jest skłonienie GINB do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia już złożonego wniosku o wznowienie postępowania z 2023 r. w świetle nowych, niepodważalnych dowodów. Nowo przedstawione dowody – Urzędowe Poświadczenia Przedłożenia, informacja z Ministerstwa Cyfryzacji oraz oświadczenie woli – mają charakter urzędowy lub procesowy i ostatecznie rozstrzygają kwestię tożsamości nadawcy pisma. Ich zignorowanie przez organ jest rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego". W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że odpowiedział on na zawarty w podaniu skarżącej wniosek o wznowienie, zawieszenie i wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji MWINB z 18 grudnia 2019 r. nr 1656/19 (postanowienia z 5 lipca 2023 r. nr 1136/23, 1137/23 i 1138/23), zaś decyzją z 14 maja 2024 r. nr 484/24 rozpatrzył merytorycznie podstawę wznowienia, jaka zawarta została w przedmiotowym podaniu i odmówił uchylenia własnej decyzji z 18 grudnia 2019 r. nr 1656/19. MWINB wskazał, że nadawca wniosku z 26 kwietnia 2023 r. wskazany został w sposób jednoznaczny i brak jest okoliczności mogących wskazywać, iż nadawcą tym miała być Spółka, a nie W.C. lub że miałby on działać w imieniu Spółki a nie własnym. Na powyższe zwrócono uwagę również w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z 28 sierpnia 2024 r., którą to decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję MWINB z 14 maja 2024 r. nr 484/24. Nadto GINB rozpoznając ponaglenie Spółki z 14 sierpnia 2025 r. wskazał w piśmie z 21 sierpnia 2025 r. znak: DOR.7102.131.2025.MMS na brak możliwości zastosowania dyspozycji art. 37 § 1 k.p.a. z uwagi na zakończenie postępowania wznowieniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Przywołał przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m.in. ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Niniejsza skarga została wniesiona na bezczynność MWINB w sprawie ponownego rozpoznania wniosku z 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną MWINB z 18 grudnia 2019 r. nr 1656/19. Sąd wskazał, że MWINB decyzją z 14 maja 2024 r. nr 484/24, po wznowieniu postępowania na wniosek W.C. z 20 stycznia 2020 r. (uzupełniony pismem z dnia 26 kwietnia 2023 r. i 15 maja 2023 r.) w zakresie art. 145 § 1 pkt 4 i 7 k.p.a. oraz na wniosek Spółki z dnia 30 maja 2023 r. (uzupełnionego pismem z 26 lipca 2023 r.) w zakresie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z 18 grudnia 2019 r. nr 1656/19. Po rozpatrzeniu odwołań W.C. oraz Spółki od powyższej decyzji GINB decyzją z 28 sierpnia 2024 r. znak: DOR.7100.181.2024.MB utrzymał w mocy decyzję MWINB z 14 maja 2024 r. nr 484/24. WSA w Warszawie wyrokiem z 20 sierpnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2685/24 oddalił skargi W.C. i Spółki na powyższą decyzję, a wyrok ten jest prawomocny. Dalej Sąd odwołał się do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, w której przesądzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd, powołując się na ww. uchwałę, uznał przedmiotową skargę na bezczynność za niedopuszczalną, bowiem wniesiono ją po zakończeniu postępowania wydaniem przez MWINB, po wznowieniu postępowania, decyzji z 14 maja 2024 r. nr 484/24 odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji MWINB z 18 grudnia 2019 r. nr 1656/19. Decyzja ta, na skutek odwołań W.C. i Spółki, została utrzymana w mocy przez GINB decyzją z 28 sierpnia 2024 r. znak: DOR.7100.181.2024.MB. Skargi na tę decyzję zostały zaś oddalone. Skoro zatem skarżąca pismem z 21 sierpnia 2025 r. wniosła skargę na bezczynność MWINB, co miało miejsce już po wydaniu przez ten organ decyzji z 14 maja 2024 r. nr 484/24 i uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności (w związku z wydaną decyzją GINB), to należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Zakończenie postępowania przez MWINB w stosunku do skarżącej i złożonego przez nią wniosku o wznowienie postępowania wyklucza możliwość ponownego rozpoznania przez organ tego samego wniosku Spółki, a tym samym możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu. Stanowi zatem nieusuwalną przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność. Za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Mając powyższe na uwadze WSA w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zaskarżając je w całości. Sądowi I instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, dalej: PUSA) w zw. z art. 3 § 1 PPSA przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 134 § 1 PPSA i art. 145 § 1 pkt 1 a) PPSA w zw. z art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691, dalej: KPA) w zw. z art. 155 KPA w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 7 KPA polegające na odrzuceniu zamiast uwzględnienia skargi, które to naruszenie polegało na niewyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia i dowolnym przyjęciu, że Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania po upływie miesiąca od dnia, w którym uzyskała wiedzę o wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt 1181/20, podczas gdy przedmiotowy wyrok, wydany na posiedzeniu niejawnym, został doręczony ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 22 maja 2023 r. i od tego dnia rozpoczął bieg miesięczny termin, o jakim mowa w art. 148 § 1 KPA, co powinno skutkować stwierdzeniem, że wniosek o wznowienie postępowania motywowany zaistnieniem przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 7 KPA został złożony z zachowaniem miesięcznego terminu – powyższe doprowadziło do utrzymania w mocy bezzasadnej odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 7 KPA, w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie, a następnie do bezzasadnego odrzucenia skargi na bezczynność MWINB w przedmiocie wznowienia postępowania; 2) art. 1 § 1 i 2 PUSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA w zw. z art. 134 § 1 PPSA w zw. z art. 58 § 1 pkt 6) PPSA a contrario poprzez bezzasadne uznanie, że wniesiona w sprawie skarga podlega odrzuceniu, gdyż jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, podczas gdy w sprawie ujawnił się szereg podstaw uzasadniających przychylenie się do stanowiska skarżącej, takich jak chociażby zaistnienie nowych okoliczności w postaci orzeczenia II OSK 255/20 – wyroku NSA z 2 lutego 2023 r., czy usunięcie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego SKO znak: KOC 7054/Ar/17, która zgodnie z treścią decyzji była główną przesłanką zakończenia postępowania legalizacyjnego i wydania ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki; 3) art. 1 § 1 i 2 PUSA w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA w zw. z art. 134 § 1 PPSA w zw. z art. 58 § 1 pkt 6) PPSA w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 KPA poprzez odrzucenie zamiast uwzględnienia skargi w sprawie, w której bezzasadna bezczynność organów doprowadziła do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, postępowanie prowadzone było w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia organów (lub ich brak) wynikały z niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego lub też jego dowolnej oceny przejawiającej się chociażby, lecz nie tylko uznaniem, że sporny wniosek Spółki został wniesiony po upływie miesięcznego terminu lub w sprawie nie wystąpiły nowe okoliczności. Wobec powyższego skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 PPSA i uwzględnienie skargi na bezczynność z jednoczesnym zobowiązaniem organu do rozpoznania prawidłowo złożonego przez M. sp. z o.o. wniosku o wznowienie postępowania i stwierdzenie, czy organ dopuścił się w sprawie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 2) ewentualnie: uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, który wydał zaskarżone orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.P.S.A. Strona wniosła ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej wniesiono, na podstawie art. 184 PPSA, o odstąpienie od zasądzenia od skarżącej kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego postanowienia jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że brak jest podstaw prawnych, aby uznać wniesioną w tej sprawie skargę na bezczynność organu administracji za dopuszczalną, zaś podstawy kasacyjne tego stanowiska skutecznie nie podważyły. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Pojęcie bezczynności zdefiniowane natomiast zostało w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a.") jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Wskazać należy, że NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020 r., Nr 5, poz.79) przesądził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W powyższej uchwale jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na bezczynność uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed jej zakończeniem organ był w sprawie bezczynny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Spółka w skardze zarzuca MWINB bezczynność w rozpoznaniu wniosku z 26 kwietnia 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją MWINB z 18 grudnia 2019 r. nr 1656/19. Wskazaną decyzją MWINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 14 maja 2019 r. nr IVOT/196/2019, nakazującą K. sp. z o.o. oraz M. sp. z o.o. dokonanie całkowitej rozbiórki realizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę obiektu sportowego: budowli stanowiącej kompleks obiektów wraz z instalacjami i urządzeniami, w skład którego wchodzą kryte korty tenisowe, obiekty kontenerowe do obsługi kortów stanowiących zaplecze biurowo-socjalne, zbiornik na ścieki, utwardzenie terenu /droga dojazdowa, chodniki/ na terenie działek ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], wraz z obniżeniem poziomu terenu podwyższonego o ok. 1 m w ramach tej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy, MWINB decyzją z 14 maja 2024 r. nr 484/24, "po wznowieniu na wniosek Pana W.C. z dnia 20.01.2020 r. (uzupełnionego pismem z dnia 26.04.2023 r. i 15.05.2023 r.) w zakresie art. 145 § 1 pkt 4 i 7 Kpa oraz wniosek M. Sp. z o.o. z dnia 30.05.2023 r. (uzupełniony pismem z dnia 26.07.2023 r.) w zakresie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa" postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją MWINB z 18 grudnia 2019 r. nr 1659/19 – odmówił uchylenia ww. własnej decyzji. GINB decyzją z 28 sierpnia 2024 r. znak: DOR.7100.181.2024.MB utrzymał w mocy ww. decyzję MWINB z 18 grudnia 2019 r. WSA w Warszawie wyrokiem z 20 sierpnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2685/24 oddalił skargi W.C. oraz Spółki na powyższą decyzję GINB. Orzeczenie to jest prawomocne. Dodatkowo wskazać trzeba, że wystąpienie Spółki z 30 maja 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją MWINB z 18 grudnia 2019 r. nr 1659/19 w zakresie przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 4 i 7 k.p.a. rozpatrzone zostało odrębnym postanowieniem MWINB z 5 lipca 2023 r. nr 1135/23 odmawiającym wznowienia postępowania we wskazanym zakresie. GINB postanowieniem z 16 listopada 2023 r. znak: DOR.7101.91.2023.MB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. WSA w Warszawie wyrokiem z 8 stycznia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 253/24 oddalił skargę Spółki na ww. postanowienie GINB z 16 listopada 2023 r. Skarga kasacyjna Spółki od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 28 maja 2026 r. sygn. akt II OSK 1421/25. Przedmiotowa skarga Spółki poprzedzona została ponagleniem z 14 sierpnia 2025 r. na bezczynność MWINB w sprawie wznowienia postępowania. Pismem z 21 sierpnia 2025 r. GINB w odpowiedzi na powyższe stwierdził, że fakt zakończenia postępowania wznowieniowego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu ponaglenia. Następnie w dniu 21 sierpnia 2025 r. Spółka wniosła skargę na bezczynność MWINB będącą przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. Analiza ponaglenia oraz skargi pozwala na stwierdzenie, że skargą tą Spółka w istocie kwestionuje sposób zakończenia postępowania wznowieniowego. Spółka stoi na stanowisku, że pismo z 26 kwietnia 2023 r., stanowiące uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania z 20 stycznia 2020 r., w rzeczywistości nie było złożone tylko przez W.C. – jak przyjęły organy obu instancji, ale również przez Spółkę. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, nierozpoznany pozostał wniosek Spółki o wznowienie postępowania z 26 kwietnia 2023 r. Celem skargi na bezczynność jest zatem skłonienie MWINB do ponownego, merytorycznego rozpoznania tego wniosku z uwzględnieniem prawidłowego ustalenia wnioskodawcy, którym ma być, poza W.C., także Spółka. Innymi słowy, zarzucana MWINB bezczynność polega na nierozpoznaniu wniosku z 26 kwietnia 2023 r. o wznowienie postępowania w tej części, w jakiej stroną wnoszącą to pismo była Spółka. Tak rozumiana skarga na bezczynność nie jest jednak skargą dopuszczalną i nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Niespornym jest, że rzeczone pismo z 26 kwietnia 2023 r. zostało przez MWINB rozpoznane. Traktując to pismo jako uzupełnienie złożonego wcześniej wniosku W.C. z 20 stycznia 2020 r., organ wznowił postępowanie, a w dalszej kolejności decyzją z 14 maja 2024 r. nr 484/24 odmówił uchylenia własnej decyzji z 18 grudnia 2019 r. nr 1659/19. W sytuacji, gdy decyzja ta, zdaniem Spółki była wadliwa, a rozstrzygnięcie niepełne w zakresie określenia podmiotu wnoszącego pismo z 26 kwietnia 2023 r., strona miała prawo kwestionowania tej decyzji w administracyjnym toku instancji, a następnie poddania kontroli sądu administracyjnego. Tak też się stało. Spółka wniosła zarówno odwołanie od decyzji MWINB z 14 maja 2024 r., jak i później skargę na decyzję organu odwoławczego z 28 sierpnia 2024 r. Zgodnie zaś z wyrażoną w art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a. zasadą ogólną trwałości decyzji ostatecznej uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zauważyć nadto należy, że w decyzji z 28 sierpnia 2024 r. GINB odniósł się do zgłaszanych już na etapie postępowania wznowieniowego zastrzeżeń Spółki odnośnie do uznania jej za nadawcę pisma z 26 kwietnia 2023 r. w ten sposób, że stanowiska tego nie podzielił. WSA w Warszawie oddalając skargi na tę decyzję wyrokiem z 20 sierpnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2685/24 nie stwierdził naruszeń prawa uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku, Spółka będąca wówczas stroną skarżącą nie sformułowała w skardze zarzutów odnoszących się do kwestii określenia adresata pisma z 26 kwietnia 2023 r. Wyroku Sądu w tej sprawie strony, w tym Spółka, nie skarżyły skargą kasacyjną, wobec czego stał się on prawomocny. W efekcie decyzja GINB z 28 sierpnia 2024 r. znak: DOR.7100.181.2024.MB stała się decyzją prawomocną w rozumieniu art. 16 § 3 p.p.s.a. Tym rozstrzygnięciem jest związany Sąd w niniejszej sprawie. Dopuszczenie do merytorycznego rozpoznania wniesionej w tej sprawie skargi na bezczynność doprowadziłoby do naruszenia także art. 170 p.p.s.a. Wynikająca z art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się bowiem do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę istnienie i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. W konkluzji stwierdzić należy, że wniosek z 26 kwietnia 2023 r. o wznowienie postępowania został rozpoznany przez MWINB decyzją z 14 maja 2024 r. nr 484/24. Na dzień wniesienia skargi nie istniał zatem podlegający badaniu stan bezczynności, którego dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie. Obowiązek odrzucenia takiej skargi jako niedopuszczalnej wynika wprost z uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19. Z tego względu Sąd I instancji zasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skargę odrzucił, czego skarga kasacyjna nie zdołała skutecznie podważyć. Zarzuty Spółki, że wniosek z 26 kwietnia 2023 r. o wznowienie postępowania nie został rozpoznany w pełnym zakresie, mogły być przedmiotem oceny w trybie instancyjnym, a później w toku kontroli sądowej ze skargi na decyzję GINB z 28 sierpnia 2024 r. znak: DOR.7100.181.2024.MB, utrzymującą w mocy decyzję MWINB z 14 maja 2024 r. nr 484/24. Prawidłowość obu wymienionych decyzji nie może być natomiast przedmiotem oceny Sądu w skardze na bezczynność organu. Skarga na bezczynność nie jest bowiem środkiem prawnym, który służy ocenie zgodności z prawem stosowania prawa materialnego czy procesowego przez organ rozstrzygający sprawę. Końcowo zauważyć należy, że zdecydowana większość zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej nie przystaje do podstawy prawnej, na jakiej zaskarżone postanowienie oparł Sąd I instancji. Sąd Wojewódzki odrzucił skargę Spółki na bezczynność MWINB w zakresie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Podstawy kasacyjne wskazujące na naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 k.p.a. okazały się niezasadne, co wykazano wyżej. Argumentacja skargi kasacyjnej zmierza jednak jeszcze dalej – odwołuje się bowiem do okoliczności powoływanych jako podstawy wznowienia postępowania i ich merytorycznej oceny w kontekście wpływu na treść decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe. Zarzuty mające motywować tę konkluzję okazały się jednak chybione. Nieskuteczne było zarzucanie Sądowi I instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. (w powiązaniu z innymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego) już z tego tyko powodu, że wskazanych przepisów Sąd nie stosował odrzucając skargę jako niedopuszczalną. Nadto, nawet w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu, wydałby rozstrzygnięcie na podstawie art. 149 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił o oddaleniu skargi kasacyjnej.