II OSK 1096/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. i S.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 2049/23 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 23 kwietnia 2019 r. nr SKO 415.30.2019 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 2049/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 23 kwietnia 2019 r., nr SKO 415.30.2019 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 6 marca 2019 r., nr SKO 415.6.2019 (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz strony skarżącej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy F. decyzją z 14 czerwca 2018 r., nr 6733.02.2018, ustalił na wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu PRZ7005_A, na działce nr [...] w miejscowości F. Pismem z 19 lutego 2019 r. M.W. i S.W. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawcy podnieśli, że Wójt nie wskazał podstawy prawnej do przyjęcia, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacznie lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś w toku postępowania nie uwzględnił konkretnych mocy anten sektorowych i radioliniowych, a w konsekwencji błędnie ustalił obszar oddziaływania planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu decyzją z 6 marca 2019 r., nr SKO.415.6.2019, stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy F. z 14 czerwca 2018 r., nr 6733.02.2018. Zdaniem SKO, decyzja Wójta pomija tak istotną kwestię jak moc EIRP anten sektorowych. Informacje na temat anten znajdują się jedynie w załączniku do wniosku tj. "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Spółka zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego, naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz nieuprawnione przyjęcie, że planowana inwestycja może kwalifikować się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 23 kwietnia 2019 r., nr SKO.415.30.2019, utrzymało w mocy decyzję własną z 6 marca 2019 r., nr SKO.415.6.2019. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez błędne przyjęcie, że decyzja Wójta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 14 czerwca 2018 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy podstawy stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji nie wystąpiły w niniejszej sprawie; 2. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie RM") przez błędne przyjęcie, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji gdy w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego "nie odniesiono się do ewentualnej mocy promieniowania anten", w sytuacji gdy ww. przepis prawa przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nakazuje wprost i literalnie brać pod uwagę zupełnie inne parametry, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny oraz przez nieidentyfikowanie przepisu z którego treści wynikałoby, aby rozstrzygnięcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagałoby zawarcia w ww. decyzji informacji takich jak moc EIRP anten sektorowych; 3. art. 16 k.p.a. przez rażące naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych; 4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. przez rażąco błędną ocenę materiału dowodowego sprawy wynikającą z przyjmowania przesłanek kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o kryteria pozaprawne; 5. art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. przez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o kryteria nie wynikające z treści przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 888/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zawiesił postępowanie sądowe. Ustalono bowiem, że wnioskiem z 17 czerwca 2019 r., doręczonym organowi 19 czerwca 2019 r., spółka zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z 6 marca 2019 r., nr SKO.415.6.2019. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1417/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę spółki wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 23 września 2019 r., nr SKO.415.114.2019, utrzymującą w mocy decyzję z 17 lipca 2019 r., nr SKO.415.65.2019 o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji własnej z 6 marca 2019 r., nr SKO 415.6.2019. Po rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 888/19, oddalił skargę. Sąd w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane przez Kolegium w zaskarżonej decyzji, wskazując nadto, że jest ono podyktowane oceną prawną przyjętą w wyroku WSA z dnia 10 marca 2020 r., II SA/Rz 1417/19, zgodnie art. 153 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła P. sp. z. o.o. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z 15 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 425/21, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W uzasadnieniu podniósł m.in., że WSA naruszył art. 153 p.p.s.a., ponieważ w wyroku z dnia 10 marca 2020 r. (sygn. akt II SA/Rz 1417/19) nie rozstrzygano o tym, czy decyzja Wójta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1417/19 była decyzja SKO odmawiająca stwierdzenia nieważności wspominanej decyzji Wójta. Postępowanie to miało zatem inny przedmiot, niż postępowanie w niniejszej sprawie. Dlatego też Wojewódzki Sąd nie mógł oddalić skargi na decyzję Kolegium z 23 kwietnia 2019 r. powołując się na oceny prawne zawarte w prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 10 marca 2020 r. NSA uznał również za zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a., ponieważ WSA w Rzeszowie w zaskarżonym wyroku nie ustalił, czy przyjęte przez niego rozumienie art. 54 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest oczywiste, czy też jest efektem zastosowania bardziej zaawansowanej wykładni, w tym wykładni systemowej i celowościowej. W zaskarżonym wyroku pominięto również zupełnie przesłankę skutków, które wywołała przedmiotowa decyzja Wójta. W szczególności w ogóle nie zbadano, czy w realiach danej sprawy są to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Decyzja Wójta nie upoważniała do rozpoczęcia robót budowlanych, a stanowiła tylko podstawę do rozpoczęcia dalszych etapów procesu inwestycyjnego. Z faktu, że w decyzji Wójta nie wskazano równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny nie wynika jeszcze, że na dalszym etapie procesu inwestycyjnego kwestia mocy anten nie była badana. Podsumowując, Sąd II instancji stwierdził, że WSA w Rzeszowie nie rozpoznał istoty sprawy, nie zbadał bowiem wszystkich przesłanek istotnych z punktu widzenia stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. Ponadto, w zaskarżonym wyroku dokonano wadliwej wykładni i zastosowania art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd zgodził się z argumentami skarżącej, że wymóg podania konkretnych parametrów planowanej stacji bazowej w treści decyzji lokalizacyjnej nie wynika wprost z żadnego przepisu obowiązującego prawa. Podzielając stanowisko wyrażane w orzecznictwie, Sąd przyjął, że wymóg określenia we wniosku o wydanie decyzji dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "obszaru oddziaływania inwestycji" powiązany z nakazem określenia w treści decyzji "rodzaju inwestycji" nią objętej, nie oznacza konieczności zawarcia w decyzji tego rodzaju szczegółowych rozwiązań technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej. W decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie (...) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej". Wskazanym przy tym jest, aby w decyzji o lokalizacji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej określić moc lokalizowanych anten, jednakże brak tego parametru nie dyskwalifikuje decyzji, gdyż jest to kwestia i tak podlegająca szczegółowemu badaniu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Według Sądu nie można w tym przypadku mówić o skutkach gospodarczych lub społecznych decyzji Wójta, które byłyby niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M.W. i S.W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa: 1. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. przez uchylenie obu decyzji bez wskazania jakichkolwiek wytycznych, co do dalszego procedowania w niniejszej sprawie. Ponadto w wyroku nie wskazano, które konkretne przepisy prawa materialnego budzą rozbieżności, wątpliwości interpretacyjne; 2. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. przez uniemożliwienie skarżącym udziału w niniejszej sprawie, nie powiadomienie ich o terminie sprawy, co pozbawiło ich możliwości uczestnictwa w niniejszej sprawie; 3. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez pominięcie ww. przepisów, które w sposób niebudzący wątpliwości nakładały na organy obowiązek wskazania konkretnych mocy anten sektorowych oraz radioliniowych w decyzji, ponieważ w takim zakresie wiążą one organy architektoniczno-budowlane lub nadzoru budowlanego. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej są obciążone wadami konstrukcyjnymi. Wbrew przytoczonym wyżej przepisom art. 174 p.p.s.a., w sformułowanych podstawach kasacyjnych zabrakło wskazania, które konkretnie z podniesionych zarzutów dotyczą naruszenia prawa materialnego, a które odnoszą się do naruszenia przepisów postępowania. Ponadto przy zarzutach naruszenia prawa materialnego należało wskazać, czy zarzucane naruszenie – zdaniem skarżących kasacyjnie – nastąpiło przez błędną wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie tego prawa. Sposób przedstawienia zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie art. 174 p.p.s.a., nie spełnia zatem ustawowego wymogu w tym zakresie, a trzeba pamiętać, że przedstawienie podstaw kasacyjnych, w świetle art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest obligatoryjne, zaś same podstawy powinny być jednoznacznie sprecyzowane. Wprawdzie w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie wypełniają wszystkich wymogów konstrukcyjnych określonych w art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. Również sam brak przywołania w skardze kasacyjnej art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. nie stanowi przeszkody do nadania sprawie dalszego biegu, w przypadku gdy zostały wskazane konkretne naruszenia prawa materialnego lub procesowego (por. H. Knysiak-Sudyka [w:] Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, Warszawa 2021, art. 176). Nie oznacza to jednak, że Naczelny Sąd Administracyjny został uprawniony, czy też zobowiązany do konkretyzowania bądź korygowania podnoszonych zarzutów. Przeciwnie, to wyłącznie wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie, konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania oraz w jaki sposób – w jego ocenie – doszło do ich naruszenia. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związanym granicami skargi, nie może domyślać się intencji skarżących kasacyjnie i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (por. min. wyrok NSA z 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269). Niezależnie od powyższego niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanego postanowienia, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko ukształtowane w orzecznictwie, według którego, jeżeli z treści motywów rozstrzygnięcia jednoznacznie wynika w czym sąd upatruje wadliwość uchylanego aktu prawnego, to brak odrębnych wskazówek, co do dalszego postępowania nie jest uchybieniem uzasadniającym uwzględnienie skargi kasacyjnej (por. m.in.: wyroki NSA z 16.09.2008 r., II OSK 1082/07, ONSAiWSA 2009, Nr 3, poz. 52 oraz z 20.10.2021 r., I GSK 1065/21, LEX nr 3267119). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Z zaskarżonego wyroku wyraźnie bowiem wynika, że decyzja Wójta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem niezaistniały łącznie trzy przesłanki świadczące o rażącym charakterze naruszonego przez decyzję prawa (oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu – jednoznacznie brzmiącego, niewymagającego złożonej wykładni jego treści oraz wywołanie skutków gospodarczych lub społecznych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności). Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji, nie tylko wskazał ale i zacytował przepisy, które budzą wątpliwości interpretacyjne. Są nimi przywołane również przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 listopada 2023 r. (II OSK 425/21) art. 54 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM. Gdy chodzi zaś o kwestię zarzucanego naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., to należy wyjaśnić, że jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Nawet ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie (por. np. wyrok NSA z 17.11.2021 r., II OSK 3442/18, LEX nr 3309236). Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. przez uniemożliwienie skarżącym udziału w sprawie. Otóż jak wynika z akt sprawy obojgu skarżącym kasacyjnie zostały doręczone w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. odpisy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2023 r. (II OSK 425/21) wraz z uzasadnieniem oraz zawiadomienia o rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, która odbyła się w dniu 6 lutego 2024 r. (po zamknięciu której został wydany zaskarżony wyrok). Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c w zw. z art. 54 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Po pierwsze, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c u.p.z.p. odnosi się do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie zaś do decyzji w sprawie tej lokalizacji. Po drugie, art. 54 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji lokalizacyjnej (jak również obecnie), nie dzielił się na ustępy, a jedynie na punkty. Zgodnie zaś z art. 54 pkt 1 u.p.z.p., decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji. Sąd rozpoznając sprawę odniósł się do określenia w decyzji lokalizacyjnej "rodzaju inwestycji", przedstawiając w tym zakresie swoje stanowisko i odwołując się do wyrażanych w tym względzie poglądów orzecznictwa sądowoadministracyjnego (s. 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.