II OSK 1157/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 237/22 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Oławie na decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 15 listopada 2021 r. Nr 3751/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 9 lutego 2023r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 237/22 po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w Oławie uchylił decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego z 15 listopada 2021r. nr 3751/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 3 lutego Nr 348/2020, podjętą na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; zwana dalej pr.bud.") po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej "inwestor") z dnia 19 listopada 2020 r., Starosta Powiatu Wrocławskiego (Starosta) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], na działce nr [...] w I., gmina [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., że w dniu 13 grudnia 2019 r. postanowieniem nr 2187/2019 nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowalnego do zgodności z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062; zwana dalej "u.sieci.telekom") oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi I. (uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 29 maja 2013 r.), gdyż przedmiotowa stacja nie jest obiektem infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, wobec czego nie może być zlokalizowana na działce leżącej na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego m.in. na cele zabudowy jednorodzinnej. W odpowiedzi w dniu 30 grudnia 2019 r. pełnomocnik inwestora stwierdził, iż planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu. Ponadto, w dniu 27 stycznia 2020 r. wpłynęło pismo z Urzędu Miejskiego w S., Wydział Gospodarki Przestrzennej i Nieruchomości, w którym poinformowano organ, że projektowana stacja bazowa nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, terenu obejmującego obszar zlokalizowany we wsi I. Wobec powyższego, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Starosta stwierdził, dokonując oceny przedłożonego projektu budowlanego w zakresie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, że zobligowany był uwzględnić także przepisy u.sieci.telekom. Czyniąc to, w konkluzji organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest bez wątpienia infrastrukturą telekomunikacyjną, lecz jej parametry (czyli łączna wysokość 46,30 m nad poziom terenu, w tym wysokość trzonu równa 45 m) wskazują, że nie może być zaliczona do infrastruktury technicznej o nieznacznym oddziaływaniu, co w świetle art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom. wyklucza jej lokalizację na terenie opisanym w planie miejscowym symbolem 1MN/U przeznaczonym m.in. pod zabudowę jednorodzinną. Mając na uwadze powyższe ustalenia, wobec niewykonania w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem nr 2187/2019 na podstawie art. 35 ust. 3 pr.bud., Starosta orzekł jak wyżej. W wyniku rozpatrzenia odwołań inwestora i J. D. (właściciela działki, na której posadowiona ma być planowana inwestycja) Wojewoda Dolnośląski na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej organ wskazał w pierwszej kolejności, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji stwierdził niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 29 maja 2013 r. (uchwała Rady Gminy [...] nr [...]), niemniej w trakcie postępowania odwoławczego, tj. w dniu 10 lipca 2020 r., weszła w życie uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 maja 2020r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego we wsi I. - oznaczonego symbolem "A" - etap II i III, gmina [...] ([...]; dalej zwana "plan miejscowy"). Organ drugiej instancji kontrolując zgodność projektu budowlanego z obowiązującym planem miejscowym oraz analizując przepisy art. 46 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, u.sieci.telekom. Wojewoda m.in.nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w przypadku, gdy dany teren, oprócz możliwej zabudowy jednorodzinnej, dopuszcza również inną zabudowę mieszkaniową czy usługową, to jedynie dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej determinuje rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być na tym terenie realizowana. O ile tereny zabudowy "jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele np. usługowe, takich szczególnych ograniczeń nie wprowadza. A zatem, jeżeli miejscowy plan przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze, to potencjalny inwestor musi dostosować plany inwestycyjne do którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie. W niniejszej sprawie, skoro teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna, oznaczony jest jako tereny mieszkaniowo-usługowe, to takie przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej (wyroki NSA z dnia: 24 października 2018 r., II OSK 2776/16; 26 marca 2015 r., II OSK 2057/13). Po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, Starosta decyzją z 15 listopada 2021r. Nr 3751/2021 zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującą stację bazową telefonii komórkowej nr [...], na działce nr [...] w [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził w oparciu o kryteria opisane w art. 35 ust. 1 pr.bud., że działka, na której planowana jest budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, położona jest na obszarze opisanym w § 17 planu miejscowego symbolem 3MNiU - teren zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z usługami, na którym dopuszcza się lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Ponadto, zgodnie z § 11 pkt 9 planu miejscowego "dopuszcza się realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z przepisami odrębnymi", do której zalicza się projektowana stacja bazowa. Jak podkreślił w tym miejscu organ, analizy zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego dokonał już wcześniej Wojewoda w decyzji z dnia 14 kwietnia 2021 r. Poza tym, z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że parametry techniczne stacji nie dają żadnych podstaw do zakwalifikowania jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w oparciu o kryteria zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej zwane "rozp.przeds.") oraz zapisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Dalsza ocena projektu budowlanego dokonana w oparciu o pozostałe kryteria określone w art. 35 ust. 1 pr.bud., wykazała, że jest on kompletny i opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia do projektowania i legitymujące zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby zawodowej. Mając na uwadze powyższe, wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 pr.bud. oraz pozytywnej oceny projektu budowlanego, dokonanej według kryteriów opisanych w 35 ust. 1 pr.bud., Starosta orzekł jak w decyzji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Oławie zarzucając jej rażące naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez dokonane z obrazą wymienionych przepisów zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, bez uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo iż jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwana dalej "u.info.środo."); 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. w zw. z § 6 ust. 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 3 tiret drugie planu miejscowego poprzez dokonane z obrazą wymienionych przepisów zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej pomimo sprzeczności tej inwestycji z zapisami miejscowego planu; 3) art. 35 ust. 5 pkt 3 Pr.bud. poprzez wydanie decyzji o zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na terenie, na którym znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki, a która do dnia wydania skarżonej decyzji nie została wykonana; 4) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przeprowadzenia oceny projektu budowlanego w zakresie jego zgodności z miejscowym planem jak również w zakresie wymagań ochrony środowiska, podczas gdy ocena ta stanowi zasadniczy obowiązek organu udzielającego pozwolenia na budowę, a w konsekwencji wydanie decyzji, której uzasadnienie nie przekonuje o tym, aby organ przeprowadził postępowanie w sposób zgodny z prawem. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie w całości. Uczestnicy postępowania J. D. jak i inwestor również wnieśli o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję jako naruszającą prawo. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Omawiając regulację art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust.3 pr.bud. wskazał, że organ przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winien sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku prowadzonego postępowania organy ustaliły – co nie jest kwestionowane - że dla terenu, na którym planowana jest sporna inwestycja, obowiązują ustalenia uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 maja 2020 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego we wsi [...] - oznaczonego symbolem 'A' - etap II i III, gmina [...] ([...]; dalej "plan miejscowy"). Nieruchomość, na której planowana jest inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym symbolem 3MNiU – tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z usługami. Zgodnie z § 17 planu miejscowego dla terenów oznaczonych symbolami 3MNiU obowiązują następujące ustalenia: Ustala się tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z usługami, oznaczone na rysunku planu symbolami od 1MNiU do 3MNiU, dla których obowiązuje przeznaczenie: 1) podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym z usługami, gdzie usługi zajmują nie mniej niż 30% budynku mieszkalnego lub w parterze tego budynku, b) zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności z maksymalnie 12 lokalami mieszkalnymi w budynku wolno stojącym, z usługami, gdzie usługi zajmują nie mniej niż 30% budynku mieszkalnego lub w parterze tego budynku, c) usługi podstawowe oraz ponadpodstawowe związane z obsługą mieszkańców z wyłączeniem składów, magazynów paliw oraz odpadów, składów opału, 2) uzupełniające: a) urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, b) urządzenia i obiekty towarzyszące, c) zieleń. W ustępie 2 § 17 planu określono parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Według § 2 pkt 12 planu miejscowego "urządzenia i obiekty towarzyszące" oznaczają obiekty, urządzenia i sieci technicznego wyposażenia i infrastruktury technicznej, dojścia, dojazdy, drogi pożarowe, przystanki i pętle komunikacji miejskiej, parkingi i garaże (w tym trwale związane z gruntem), obiekty małej architektury oraz budynki gospodarcze dla funkcji dominujących oraz inne urządzenia pełniące służebną rolę wobec przeznaczenia podstawowego lub uzupełniającego. Badając zgodność inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, Sąd stanął na stanowisku, że planowana do budowy stacja bazowa telefonii komórkowej o wysokości łącznej 46,30 m nad poziom terenu, w tym wysokość trzonu równa 45 m, stanowi element sieci telekomunikacyjnej służący zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych i zaliczana jest do inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej zwana "u.p.z.p"). Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych dotyczących urządzeń łączności publicznej. Według art. 4 pkt 18 u.g.n. przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne). Przy uwzględnieniu powyższych regulacji, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono także status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. i tym samym jest inwestycją celu publicznego (wyroki NSA z dnia: 9 kwietnia 2009 r., II OSK 521/08; 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 44/14). Sąd następnie wskazał, że analiza postanowień miejscowego planu wskazuje, że nie zawiera on konkretnych ustaleń dotyczących lokowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Badany plan nie zawiera żadnych uregulowań dotyczących rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w postaci stacji bazowych. Wniosek taki potwierdza także brzmienie § 2 ust. 1 planu miejscowego, w którym wyszczególnione zostały przeznaczenia poszczególnych terenów objętych planem i fakt, że brak wśród nich terenów przewidzianych pod infrastrukturę techniczną – telekomunikację (symbol T według załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 11 ust. 9 planu miejscowego widnieje jedynie zapis: "ustala się następujące zasady rozwoju sieci telekomunikacyjnej - dopuszcza się realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z przepisami odrębnymi". Dalej Sądu stwierdził że, skoro plan wprost nie wskazuje przeznaczenia danego terenu pod telekomunikację (wskazując na cel publiczny), a jednocześnie nie wprowadza zakazu ani ograniczeń realizacji tego celu, to nie reguluje kwestii lokalizacji omawianej inwestycji. Taką konkluzję potwierdza przywołany już fakt, że w badanym planie miejscowym wprowadzono zasady, o których stanowi art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., odnoszących się do tego rodzaju inwestycji, odsyłając do zapisu § 11 ust. 9 planu miejscowego, które następnie odsyłają do przepisów odrębnych. Tymi przepisami odrębnymi są uregulowania u.sieci.telekom.,a w szczególności jej art. 46 ust. 1 i ust. 2. Z art. 46 ust. 1 i ust. 2 u.sieci.telekom. wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy szczególne znaczenie ma zapis art. 46 ust. 2 zdanie drugie u.sieci.telekom., zgodnie z którym przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Sąd wskazał, że skoro obowiązujący plan miejscowy nie reguluje rozmieszczenia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i na terenie działki objętej projektowaną inwestycją nie ma wyraźnych zakazów ani ograniczeń odnoszących się do lokalizacji tych inwestycji (jako inwestycji telekomunikacyjnych), w tym dla budowy stacji bazowej obejmującej wieżę stalową o wysokości ponad 40 m.n.p.t., to przy interpretacji postanowień przedmiotowego planu miejscowego pwinny także znaleźć zastosowanie przywołane wyżej przepisy u.sieci.telekom. Sąd podkreślił, że zgadza się ze stanowiskiem Starosty zajętym w pierwszej z wydanych decyzji, tj. z dnia 3 lutego 2020 r., którą odmówił zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, wskazując, że nie może ona być zaliczona do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, co w świetle art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom. wyklucza jej lokalizację na przeznaczonym pod m.in. zabudowę jednorodzinną. Sąd wskazał, że z zacytowanych powyżej przepisów u.sieci.telekom. wynika , że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: po pierwsze - braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, po drugie - braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. W zakresie drugiego warunku wskazany przepis konkretyzuje sytuacje, w których nie zachodzi sprzeczność tego rodzaju inwestycji z obowiązującym przeznaczeniem terenu. Inwestycja z zakresu łączności publicznej nie jest sprzeczna z przeznaczeniem na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne, a z lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu nie jest sprzeczna z terenem o przeznaczeniu na cele zabudowy jednorodzinnej. Przy czym pod pojęciem "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu" u.sieci.telekom. – zgodnie z jej art. 2 ust. 1 pkt 4 - rozumie kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie został spełniony więc drugi warunek. Teren objęty inwestycją w planie miejscowym przeznczony bowiem został pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami. Dopuszczono na nim także lokalizację zabudowy usługowej, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, urządzeń i obiektów towarzyszących oraz zieleni. Powyższe wskazuje, że na przedmiotowym terenie przewidziano w istocie przeznaczenie mieszane. Z kolei według przywołanych wcześniej przepisów u.sieci.telekom. lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej innej niż infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu, jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Sąd wskazał, że przepis art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom. nie reguluje wprost sytuacji, gdy na danym terenie dopuszczone są różne funkcje, np. tak jak w rozpoznawanej sprawie - gdzie przeznaczając teren planowanej inwestycji pod zabudowę jednorodzinną, plan dopuścił na tym samym obszarze także zabudowę usługową i lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe zatem było - w ramach wykładni art. 46 ust. 2 zdanie 2 u.sieci.telekom. - ustalenie, do której z funkcji terenu (jeśli jest ich więcej niż jedna), przewidzianych w planie miejscowym dla danej jednostki planistycznej, należy dostosować kryteria dopuszczalności lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych, co jest szczególnie istotne w sytuacji, gdy funkcje te przewidują odmienne warunki lokalizacji analizowanych inwestycji. Sąd wskazał powołując orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom. musi uwzględniać racjonalny cel przepisu, który dekodować należy ze stopnia ochrony przypisanego danemu rodzajowi przeznaczenia terenu, określonego w tej normie prawnej. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca przewidział w treści tego przepisu inny stopień ochrony dla terenów zabudowy jednorodzinnej niż dla pozostałych wymienionych w nim terenów. Na terenie zabudowy usługowej dopuszcza bowiem lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej bez ograniczeń, natomiast na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną przewiduje istotne ograniczenia w zakresie lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, zezwalając wyłącznie na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Powołując przepisy ustawy Prawo o ochronie środowiska, zawierające regulacje dotyczące ochrony przed hałasem Sąd wskazał , że funkcja mieszkaniowa, w tym związana z zabudową jednorodzinną, jest traktowana przez ustawodawcę w sposób szczególny, zmierzający do objęcia jej zwiększoną ochroną w stosunku do terenów przeznaczonych pod inne funkcje. Powyższe oznacza, że ustawodawca w zależności od funkcji przypisanych dla różnych terenów obejmuje je różnym stopniem ochrony prawnej związanej w szczególności z ochroną przed negatywnym oddziaływaniem na środowisko, takim jak hałas, czy pola elektroenergetyczne. W konsekwencji, fakt dopuszczenia w planie miejscowym funkcji o różnym stopniu ochrony musi mieć znaczenie dla wykładni analizowanego art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom. Skoro bowiem przewidziany tym przepisem poziom ochrony dla jednej z tych funkcji jest większy, w tym przypadku dla funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, to wybór stopnia ochrony powinien zawsze uwzględniać możliwość jej realizacji dla każdej z dopuszczonych funkcji danego terenu. W niniejszej sprawie, plan miejscowy obowiązujący dla terenu inwestycji oznacza go symbolem MNiU i przeznacza pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dopuszczając na nim także lokalizację usług oraz urządzeń infrastruktury technicznej. Mając na uwadze cel regulacji zawartej w art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom., Sąd wskazał, że funkcja mieszkaniowa jednorodzinna związana jest z większymi ograniczeniami dla możliwości zabudowy zgodnej z przepisami prawa. W konsekwencji, aby nie zniweczyć ochrony zapewnionej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom., każdy potencjalny inwestor obowiązany jest dostosować swoje zamierzenie inwestycyjne do funkcji terenu wprowadzającej dalej idące ograniczenia (a więc do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). W przeciwnym bowiem razie, przy dopuszczeniu obok tej zabudowy również innych funkcji, jak to ma miejsce w niniejszym stanie faktycznym, ochrona funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej stałaby się iluzoryczna. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja (przede wszystkim z uwagi na wysokość antenowej konstrukcji wsporczej) nie zalicza się w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 u.sieci.telekom. do infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W konsekwencji, prawidłowa wykładnia cytowanego wyżej art. 46 u.sieci.telekom. winna prowadzić do wniosku, że niezależnie od występowania innych funkcji dopuszczonych w planie miejscowym, jeżeli na przedmiotowym terenie przewidziana jest funkcja zabudowy jednorodzinnej, to budowa infrastruktury telekomunikacyjnej innej niż o nieznacznym oddziaływaniu nie jest dopuszczalna. Do wniosku takiego winien prowadzić w szczególności omówiony powyżej ochronny charakter tej regulacji w stosunku do zabudowy jednorodzinnej. Akt przeznaczenia przedmiotowego terenu także na cele lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej nie świadczy o braku sprzeczności lokalizacji inwestycji z przeznaczeniem terenu. W ocenie Sądu, przedmiotowy zapis odczytywany musi być także przy uwzględnieniu treści art. 46 ust. 2 zdanie drugie u.sieci.telekom., który wyklucza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej nie stanowiących infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Nadto, dopuszczone planem miejscowym funkcje na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – usługi i infrastruktura techniczna - niewątpliwie nie mogą być z tą zabudową sprzeczne, lecz winny z nią współgrać. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że dla tego samego terenu wydzielonego liniami rozgraniczającymi dopuszczalne jest ustalenie więcej niż jednego przeznaczenia (przeznaczenie mieszane) o ile przeznaczenia te nie są ze sobą sprzeczne, wzajemnie się nie wykluczają. W związku z powyższym urządzenia infrastruktury technicznej dopuszczone na omawianym terenie powinny obejmować inwestycje polegające na doprowadzeniu mediów niezbędnych dla prawidłowego zagospodarowania terenu przeznaczonego na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego i usług, gdzie usługi zajmują nie mniej niż 30% budynku mieszkalnego lub w parterze tego budynku. Konkludując, stwierdzić należy, że w sprawie jest bezsporne, iż projektowana inwestycja nie należy do inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a w konsekwencji jej lokalizacja na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne jest niedopuszczalna. Powyższa okoliczność, w świetle brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., który jako pozytywną przesłankę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ustanawia zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a w odniesieniu do inwestycji telekomunikacyjnych – z uwzględnieniem jej oceny z warunkami wynikającymi z art. 46 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.sieci.telekom. przesądza, że wykładnia powołanych przepisów dokonana przez organ przy pierwszym rozstrzyganiu sprawy, winna być uznana za prawidłową i zgodną z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 35 ust. 4 pr.bud. w sposób mający wpływ na wynik spraw. W dalszej części uzasadnienia Sąd odniósł się szczegółowo do zarzutów skargi wskazując, że Starosta z naruszeniem art.107 par.1 pkt 6 , art.6, art.7, art.7a, art.8, art.11 i art.15 k.p.a. nie przeprowadził, jak słusznie podniósł Prokurator, koniecznej analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego i z obrazą zasady prawdy obiektywnej dokonał zatwierdzenia projektu budowlanego bez dokonania niezbędnych ustaleń faktycznych, co do jego zgodności z wymaganiami ochrony środowiska. Pozostałe zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) złożyła P. Sp. z o.o. z/s w W. wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, t.j. 1. przepisów art.145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art.35 ust.1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. poprzez jego niewłaściwe zastosowania i uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy decyzja ta nie naruszała przepisów prawa materialnego, w szczególności zaś inwestycja objęta wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 maja 2020r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego we wsi I.-oznaczonego symbolem A-etap II i III, gmina [...]; 2. przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art.46 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji podczas gdy decyzja ta nie naruszała art.46 ust.1 i ust.2 w/w ustawy; 3. przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.107 § 1 pkt 6 , art.6, art.7, art.7a, art.8, art.11 i art.15 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy decyzja ta nie naruszała przepisów prawa procesowego; 4. przepisu art.151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo istnienia podstaw ku temu, aby skargę oddalić, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego; W ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w przepisie art.174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego t.j. 5. przepisów art.46 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z przepisem § 11 ust.9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeznaczenie w planie miejscowym terenu na cele zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, przy jednoczesnym braku uwzględnienia w tym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest sprzeczne z planowaną inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, podczas gdy przeznaczenie terenu również pod lokalizację zabudowy usługowej oraz pod lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej implikuje przyjęcie braku sprzeczności z przeznaczeniem terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej także innej niż lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2024.poz.935 t.j.; dalej jako "p.p.s.a"), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podnoszone w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art.35 ust.1 pkt 1 lit. w zw. z art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. oraz naruszenie przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 46 ust.1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej "u.sieci.telekom. ") nie są zarzutami o charakterze procesowym lecz są zarzutami naruszenia prawa materialnego - jak sam skarżący kasacyjnie podaje - przez niewłaściwe ich zastosowanie. Natomiast w pkt 5 skargi kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego t.j. art.46 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. u. u.sieci.telekom. w zw. z przepisem § 11 ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną ich wykładnię. Te trzy zarzuty skargi kasacyjnej są ze sobą powiązane i koncentrują się wokół tego samego zagadnienia, dlatego mogą zostać rozpoznane łącznie. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy plan miejscowy dopuszcza lokalizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie skarżącego kasacyjnie inwestora błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że na terenach o przeznaczeniu mieszanym, to jest na terenach przeznaczonych pod lokalizację zabudowy mieszkaniowo-usługowej z jednoczesnym dopuszczeniem urządzeń infrastruktury technicznej możliwa jest lokalizacja jedynie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art.46 ust.2 u.sieci.telekom. Zdaniem inwestora § 11 pkt 9 miejscowego planu dopuszcza realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z przepisami odrębnymi. Ze stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 46 ust. 1 u.sieci.telekom. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 46 ust. 1a u.sieci.telekom., nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 46 ust. 2 u.sieci.telekom. stanowi zaś, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z przepisów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Plan miejscowy może jednak wprowadzać pewne ograniczenia, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczenia co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczenia z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Planowana inwestycja położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 3MNiU – tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z usługami. Dla tego terenu obowiązuje przeznaczenie podstawowe w postaci : zabudowy jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z maksymalnie 12 lokalami mieszkalnymi w budynku wolno stojącym, z usługami, które zajmują nie mniej niż 30 % budynku mieszkalnego na parterze, usług podstawowych oraz ponad podstawowych związanych z obsługą mieszkańców z wyłączeniem składów, magazynów paliw oraz odpadów, składów opału. Jako przeznaczenie uzupełniające plan przewiduje urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, urządzenia i obiekty towarzyszące oraz zieleń. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, analiza postanowień planu miejscowego nie zawiera konkretnych ustaleń dotyczących lokowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Plan wprost nie wskazuje terenów przeznaczonych pod telekomunikację, jednocześnie nie wprowadza zakazu ani ograniczeń realizacji tego typu inwestycji, także na terenie projektowanej inwestycji. Plan miejscowy przewiduje jednak możliwość takiej inwestycji stanowiąc w § 11 ust. 9 : "ustala się następujące zasady rozwoju sieci telekomunikacyjnej - dopuszcza się realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zgodnie z przepisami odrębnymi". Wobec powyższego, skoro wnioskiem o pozwolenie na budowę objęta jest inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej konieczne jest uwzględnienie przy ustalaniu jej zgodności z planem miejscowym, przepisów art.46 ust.1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Oznacza to również konieczność sprawdzenia czy treść miejscowego planu nie stanowi bariery dla lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ze szczegółowych ustaleń planu miejscowego wynika, że teren o symbolu 3MNiU jako przeznaczenie podstawowe ustala teren wolnostojącej lub bliźniaczej lub szeregowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności z maksymalnie 12 lokalami mieszkalnymi w budynku wolnostojącym. Co prawda, zgodnie z tymi szczegółowymi ustaleniami w parterach budynków dopuszcza się wprowadzenie usług jednak nie zmienia to faktu, że zgodnie z planem miejscowym jest to teren zabudowy jednorodzinnej oraz zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności. Plan przewiduje także w tej jednostce planistycznej usługi podstawowe oraz ponad ponadpodstawowe związane z obsługą mieszkańców z wyłączeniem składów, magazynów paliw oraz odpadów, składów odpadów. Nie ulega zatem wątpliwości, że plan przewiduje również funkcje usługowe, na terenie 3MNiU. W tych warunkach z uwagi na to, że w sprawie mamy do czynienia z terenem zabudowy jednorodzinnej, to należało uwzględnić treść art. 46 ust. 2 ww. ustawy w tej części, w której przepis ten ustanawia warunek, zgodnie z którym przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Przepis ten nie reguluje wprost sytuacji, gdy na danym terenie dopuszczona jest oprócz zabudowy jednorodzinnej także zabudowa usługowa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt dopuszczenia w planie funkcji o różnym stopniu ochrony wymaga rozważenia w tej sprawie, która funkcja zasługuje na większą ochronę w kontekście art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Sąd pierwszej instancji dokonał takiej analizy i trafnie uznał, że ustawodawca przewidział w treści tego przepisu inny stopień ochrony dla terenów zabudowy jednorodzinnej niż dla pozostałych wymienionych w nim terenie. Na terenie zabudowy usługowej dopuszcza się bowiem lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej bez ograniczeń, natomiast na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną przewiduje się ograniczenie w zakresie lokalizacji takiej inwestycji zezwalając wyłącznie na lokalizację inwestycji infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Sąd pierwszej instancji zauważa, że celem regulacji art.46 ust.2 jest zapewnienie większego stopnia ochrony dla zabudowy jednorodzinnej dlatego potencjalny inwestor obowiązany jest dostosować swoje zamierzenie inwestycyjne do funkcji terenu wprowadzającej dalej idące ograniczenia czyli do zabudowy jednorodzinnej. W przeciwnym razie przy dopuszczeniu obok tej zabudowy również innej funkcji, jak to ma miejsce w tej sprawie ochrona zabudowy jednorodzinnej byłaby iluzoryczna. Naczelny Sąd Administracyjny w świetle okoliczności tej sprawy uznaje tę argumentację za prawidłową, choć znane są mu orzeczenia, w których NSA wyraził pogląd, że o ile tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu także na inne cele, takich szczególnych ograniczeń w świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może wprowadzać (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r. sygn. II OSK 2776/16; wyrok NSA z dnia 26 marca 2015r., sygn. akt II OSK 2057/13). Należy jednak wziąć pod uwagę, że w niniejszej sprawie choć przeznaczenie terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja w miejscowym planie przewiduje także funkcję mieszkaniową niskiej intensywności i usługową obok funkcji zabudowy jednorodzinnej, to celem funkcji usługowej jest wyłącznie wzbogacenie terenu mieszkaniowego przez obsługę mieszkańców, w rezultacie w niniejszej sprawie teren zabudowy jednorodzinnej wprowadza jednak ograniczenie o jakim mowa w art.46 ust.2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W tym zakresie Sąd I instancji trafnie ocenił, że z uwagi na parametry przedmiotowej inwestycji nie został spełniony warunek infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu to kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna i nadziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związane z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Dlatego Sąd I instancji mając na względzie stan faktyczny sprawy (projektowaną wysokość stacji bazowej 46.30 m) oraz ww. stan prawny, niewadliwie stwierdził, że skoro plan miejscowy dla przedmiotowego terenu inwestycyjnego przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to planowana inwestycja telekomunikacyjna wraz z wieżą (konstrukcją wsporczą) o wysokości przekraczającej 5 m nie jest dopuszczalna na terenie przedmiotowej zabudowy jednorodzinnej. Taka ocena uprawniała Sąd pierwszej instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji udzielającej przedmiotowego pozwolenia na budowę w oparciu o art.145 §1 pkt 1 a p.p.s.a. a nie oddalenia skargi na podstawie art.151 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej dot. naruszenia prawa materialnego okazały się więc nieusprawiedliwione. Z kolei brak uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.107 § 1 pkt 6, art.6, art.7, art.7a, art.8, art.11 i art.15 k.p.a. uniemożliwia dokonanie jego oceny przez NSA co czyni ten zarzut nieskutecznym. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.