II OSK 1237/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.S., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 16 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Op 346/22, w sprawie ze skargi P.S., na decyzję Wojewody Opolskiego, z dnia 14 października 2022r. nr IN.I.7721.11.10.2022.MO, w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu, pozwolenia na budowę, , , oddala skargę kasacyjną.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 16 lutego 2023 r., II SA/Op 346/22 oddalił skargę P.S. na decyzję Wojewody Opolskiego z 14 października 2022 r., nr IN.I.7721.11.10.2022.MO, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 17 czerwca 2022 r., nr UA.6740.1.13.2022.DM, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 18 maja 2022 r. o wznowienie postępowania odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z 5 kwietnia 2022 r., nr 99/2022 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" w postaci stalowej wieży kratowej typu BOT-H2/60 o łącznej wysokości 61,95 m n.p.t. wraz z fundamentem płytowym, antenami nadawczo – odbiorczymi i antenami radioliniowymi wraz z niezbędnymi obiektami towarzyszącymi: wewnętrzną linią zasilającą, ogrodzeniem zabezpieczającym, instalacjami telekomunikacyjnymi i elektrycznymi oraz utwardzeniem terenu na działce nr ew. [...] w Ż. P.S. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi z jednoczesnym uznaniem, iż w strefie pośredniej oraz zagrożenia wznoszenie obiektu z miejscem przeznaczonym na pobyt ludności jest dopuszczalny, a także przyjęcie, że tylko i wyłącznie przekroczenie dopuszczalnych norm może świadczyć o istnieniu interesu prawnego, co w istocie powoduje, iż w żadnym przypadku nie będzie stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, ponieważ trudno przyjąć, iż ktokolwiek złoży taki wniosek, zaznaczając, że ograniczy zagospodarowanie sąsiednich działek; 2) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b., w zw. z art. 38, art. 39 i art. 74 ust. 3 Konstytucji w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), dalej: r.d.p., poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy ww. aktu prawnego stanowią przepis odrębny, na podstawie którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której ww. akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy, specjalistów oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części; 3) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864), dalej: r.w.t., w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p.b. poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany nie musi spełniać wymogów, o których mowa powyżej i tym samym osoby postronne mogą przebywać w strefie pośredniej oraz zagrożenia (ww. rozporządzenia się inne w zakresie występowania uciążliwości); 4) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a i art. 9 ust. 2 i 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 78 poz. 706), dalej: Konwencja, w zw. z art. 91 ust. 1-3 Konstytucji w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), dalej: r.p.m.z.o.ś., poprzez przyjęcie, iż nie stanowią one przepisów odrębnych, ponieważ właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to bez ustalenia faktycznych maksymalnych mocy EIRP oraz pochylenia anten i to pomimo, że brak sumowania mocy EIRP w danym sektorze stanowi nawet rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z 27.01.2021 r., II OSK 2336/20; wyrok NSA z 12.03.2020 r., II OSK 1101/18; wyrok NSA z 25.09.2019 r., II OSK 2201/18; wyrok NSA z 12.03.2020 r., II OSK 1271/18); 5) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w powiązaniu z art. 143 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.), dalej: k.c., oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez niedokonanie oceny ww. przepisów oraz uznanie, że przepisy k.c. nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w odniesieniu do skarżącego, pomimo że inwestycja narusza jego dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji; 6) art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.), dalej: r.z.f.p.b., poprzez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ww. przepisami i tym samym nieudowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska; 7) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji w zw. z § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), dalej: z.r.p.m.z.o.ś., w zw. z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), dalej: u.u.i.o.ś., poprzez pominięcie, iż przepisy ww. rozporządzenia nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego kasacyjnie na uzasadnionych podstawach. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższy przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu. Uzasadnienie wyroku z 16 lutego 2023 r. oddalającego wniesioną przez skarżącego skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z 14 października 2022 r. pozbawione jest tego rodzaju wadliwości, ponieważ wynika z niego, dlaczego Sąd I instancji uznał tenże akt za odpowiadający prawu. Ocena prawna, jaka stanęła u podstaw zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., pozwala ustalić kwestie, których rozważenie rzutowało w zakresie wyprowadzonych z nich przez Sąd wniosków na ocenę potwierdzającą, że pomimo zarzucenia Staroście Strzeleckiemu przez skarżącego bezzasadnego pominięcia w postępowaniu zakończonym decyzją z 5 kwietnia 2022 r., nie wystąpiła w sprawie wskazana przez wnioskodawcę przesłanka wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a przez to we wznowionym postępowaniu organ swoje rozstrzygnięcie powinien oprzeć na normie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. To, że nie każdy aspekt sformułowanych w skardze zastrzeżeń stał się przedmiotem wypowiedzi Sądu I instancji, nie oznacza, iż tego rodzaju zaniechanie jest równoważne uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a., a dokonana kontrola działalności administracji publicznej nie odpowiada dyspozycji powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji w toku kontroli zaskarżonej decyzji nie naruszył art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 38, art. 39 i art. 74 ust. 3 Konstytucji w zw. z przepisami r.d.p. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika twierdzenie, które zostało przypisane Sądowi I instancji, tj. że wyłącznie przepisy ww. aktu wykonawczego (r.d.p.) mogą być traktowane jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Sąd I instancji takiego stanowiska nie sformułował, co skutkuje niemożnością merytorycznego wypowiedzenia się przez Naczelny Sąd Administracyjny odnośnie do jego prawidłowości, jako że kontrolą instancyjną mogą być objęte wyłącznie rzeczywiste motywy prawne orzeczenia, a nie zapatrywania uznawane w sposób błędny za wyrażone przez wojewódzki sąd administracyjny. W uzasadnieniu wyroku znajduje się jednoznaczna uwaga, że przepisami odrębnymi, które wyznaczają ograniczenia w zabudowie terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, mogą być "przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne czy też przepisy prawa miejscowego" (s. 12 uzasadnienia wyroku). Problemu odnoszącego się do przepisów r.d.p. nie można tym samym wiązać z błędnym ograniczeniem przez Sąd zakresu kontroli zaskarżonej decyzji na płaszczyźnie wyznaczonej treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. Wnioski, na jakich zdecydował się oprzeć Sąd, pozwalają uznać, że poziomy pól elektromagnetycznych przekraczające wartości dopuszczalne dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią na nieruchomościach należących do skarżącego i nie powodują dla nich ograniczeń w zabudowie, co nie pozwala tak formułowanej oceny w żaden sposób podważyć, jako że we właściwy sposób ujmuje ona sposób rozumienia ww. przepisów i określa ich znaczenie dla wyniku postępowania, w którym wskazywana przez skarżącego przesłanka wznowienia podlegała konkretyzacji w związku z budową obiektu budowlanego wytwarzającego pole elektromagnetyczne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek rozwinięcia zarzutu wskazującego, że zaskarżona decyzja narusza art. 38 Konstytucji, z którego wynika ciążący na organach władzy publicznej obowiązek ochrony życia ludzkiego, art. 39 Konstytucji gwarantujący każdemu wolność od eksperymentów naukowych przeprowadzanych bez zgody osoby zainteresowanej, a także art. 74 ust. 3 Konstytucji przyznający każdemu prawo podmiotowe do informacji o stanie i ochronie środowiska. Niezależnie od tego, że zakres dochodzenia praw wymienionych w ww. przepisach wyznaczają ustawy, wobec czego przepisy te nie są wystarczające do przyznania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, poruszone w skardze kasacyjnej zagadnienie mające związek z formułowanymi przez skarżącego wątpliwościami odnoszącymi się do procesu tworzenia r.d.p. jako aktu wykonawczego, w którym miały nie uczestniczyć podmioty dysponujące odpowiednią wiedzą specjalistyczną, nie stanowi materii, której mogłaby być przypisywana w kontrolowanej sprawie doniosłość prawna, uwzględniając, że zastosowaniu przez Sąd podlegało rozporządzenie wydane, zgodnie z delegacją ustawową przewidzianą w art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556), prawidłowo przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji. Zarzut naruszenia § 9 pkt 2 r.w.t. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p.b. skarżący kasacyjnie powiązał z błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że projekt budowlany nie musi spełniać przewidzianych prawem wymagań, gdy tymczasem ocena prawna Sądu w żaden sposób tego wniosku nie potwierdza, w szczególności nie pozwala uznać, że przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych inwestor nie musi się kierować względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Również zarzut uchybienia przez Sąd I instancji art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z art. 143 k.c. oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji jest nieuprawniony. Uznanie zaskarżonej decyzji za odpowiadającą prawu miało związek z prawidłowym stwierdzeniem przez Sąd, że art. 28 ust. 2 p.b., pozostający przepisem o charakterze legi speciali względem regulacji ogólnej art. 28 k.p.a., kształtuje ramy prawne, w oparciu o które powinna zostać rozstrzygnięta kwestia zaistnienia w postępowaniu zakończonym wydaniem spornego pozwolenia na budowę przesłanki wznowienia. Ocena tejże kwestii procesowej nie została przyjęta przez Sąd z naruszeniem zasad ochrony, którym podlega konstytucyjne prawo do własności. Przywołany przez skarżącego kasacyjnie przepis art. 143 k.c. określa granice przestrzenne prawa własności gruntu w zakresie dotyczącym zasięgu pionowego tego prawa i nie stanowi przepisu odrębnego w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Ograniczenie w zagospodarowaniu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 p.b., to pomniejszenie modelowych uprawnień właścicielskich ukształtowanych przepisami k.c. Powołany przepis, tak jak i przepisy art. 140 oraz art. 144 k.c. wyznaczają granice i treść własności jako prawa podmiotowego, co oznacza, że nie mogą równocześnie stanowić ograniczenia tego prawa współkształtowanego przez te regulacje (por. wyrok NSA z 25 marca 2025 r., II OSK 1613/22). Również art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarżący, nakazujący poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, uzasadnionych interesów osób trzecich, stanowi ogólną zasadę prawa budowlanego, ale nie definiuje samodzielnie obszaru oddziaływania w sposób kreujący status strony dla właścicieli, jeśli brak jest konkretnych ograniczeń wynikających z innych przepisów bezpośrednio je statuujących (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2025 r., II OSK 2112/22). Wymaga przypomnienia, że fakt naruszenia prawa własności rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym. Ustawodawca wprowadził definicję obszaru oddziaływania obiektu z zamiarem oparcia ochrony interesu prawnego właścicieli w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na przepisach materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 7 października 2025 r., II OSK 1788/25; wyrok NSA z 16 września 2025 r., II OSK 648/23; wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r., II OSK 28/23; wyrok NSA z 14 stycznia 2025 r., II OSK 2549/22; wyrok NSA z 5 grudnia 2024 r., II OSK 826/22; wyrok NSA z 4 kwietnia 2024 r., II OSK 1787/21; wyrok NSA z 5 grudnia 2023 r., II OSK 2282/23). W całości trafne są uwagi Sądu I instancji akcentujące, że kluczowe znaczenie dla wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji ma funkcja, forma, konstrukcja projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Samo przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny, by uczestniczyć w charakterze strony w postępowaniu, jest niewystarczający i taką ocenę odnieść w sposób bezpośredni należało do skarżącego wobec tego, że brak jest ograniczeń, którym mogłaby podlegać zabudowa na należących do niego nieruchomościach (działki nr ew. [...] i [...] w Ż.), biorąc pod uwagę ich lokalizację względem usytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ew. [...]. Odwołując się w podstawie skargi kasacyjnej do regulacji art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji w zw. z § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3 i § 4 z.r.p.m.z.o.ś. w zw. z art. 60 w zw. z art. 63 ust. 1 u.u.i.o.ś., skarżący kasacyjnie nie zwrócił uwagi na to, że postępowanie, w którym miał, w swojej ocenie, zostać wadliwie pominięty, zostało zakończone decyzją Starosty [...] z 5 kwietnia 2022 r. rozpoznającą wniosek inwestora z 17 stycznia 2022 r., wobec czego sytuacji prawnej skarżącego w tym postępowaniu, jako strony - pomijając w tym miejscu zagadnienie ogólne związane z brakiem podstaw do traktowania spornego przedsięwzięcia za objęte wymogiem uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - nie mogła kształtować podnoszona w skardze kasacyjnej zmiana r.p.m.z.o.ś., która weszła w życie 4 czerwca 2022 r. (§ 5 z.r.p.m.z.o.ś.). Organy, sprawdzając wystąpienie przyczyny wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., były zobowiązane uwzględniać stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej będącej przedmiotem wniosku o wznowienie. W analogiczny sposób Sąd I instancji zobowiązany był wyznaczyć przepisy kształtujące wynik kontroli legalności zaskarżonego aktu. Nie może budzić wątpliwości, że postawienie organowi administracji zarzutu pominięcia w postępowaniu podmiotu, któremu przysługuje status strony w sprawie, czyni relewantnym przy weryfikacji tejże wadliwości prawnej działania organu stan faktyczny i przepisy, które wyznaczały układ podmiotowy postępowania w dacie jego zakończenia decyzją ostateczną, a nie kształtują tę kwestię aktualnie, gdy żądanie wznowienia podlega rozpatrzeniu (por. K. Sobieralski [w:] System prawa administracyjnego procesowego. Weryfikacja rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym ogólnym, Tom II, część 5, red. B. Adamiak, Warszawa 2019, s. 571). Przyjęta przez Sąd I instancji ocena prawna nie pozostaje w sprzeczności z art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a oraz art. 9 ust. 2 i 3 Konwencji w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g r.p.m.z.o.ś. Materia normowana w art. 6 ust. 1 lit. a Konwencji nie pozostaje w bezpośrednim związku z zagadnieniem rozstrzygniętym zaskarżoną decyzją, w której ustalenia organu, co zostało już zauważone, nakierowane były na stwierdzenie, czy skarżący, pozostając stroną postępowania zakończonego decyzją z 5 kwietnia 2022 r., został w nim bezpodstawnie pominięty. Kwestia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących konkretnych przedsięwzięć i procedury, które powinny zostać w tym zakresie zachowane, by możliwe było efektywne uczestniczenie przez społeczeństwo w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska, nie jest zbieżna z zaznaczonym zagadnieniem. Wniosek ten należy sformułować niezależnie od uznania, że inwestycja objęta udzielonym inwestorowi pozwoleniem na budowę nie została wymieniona w punktach 1-19 załącznika I Konwencji, a równocześnie nie może być uznana za mieszczącą się w zakresie pojęcia wskazanego w pkt. 20, tj. działalności, gdzie w ramach procedur oceny wpływu na środowisko, z mocy krajowego porządku prawnego, przewidziany jest udział społeczeństwa. Wymaga zauważenia, że art. 9 ust. 2 i 3 Konwencji dostęp do procedur odwoławczych limituje spełnieniem przez członka zainteresowanej społeczności wymagań określonych w prawie krajowym, stąd zastosowanie regulacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. wobec rodzaju zarzutów postawionych przez skarżącego Staroście [...] nie stanowiło naruszenia powołanych w skardze postanowień konwencyjnych. Kwestia sumowania mocy EIRP pojedynczych anten, która wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, została rozstrzygnięta uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, ONSAiWSA 2023/1/1, stąd odwołanie się przez skarżącego do wyroków sądów administracyjnych z lat 2019-2021, w których zaprezentowane zostało stanowisko odmienne od przyjętego w uchwale odnośnie do znaczenia normatywnego § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie może prowadzić do wykazania, że dokonana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej analiza dokumentacji określającej moc EIRP anten sektorowych stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nie odpowiada obowiązkom ciążącym na tym organie w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W toku kontroli zaskarżonej decyzji Sąd I instancji na potrzeby weryfikacji przesłanki wznowienia postępowania prawidłowo przyjął, że część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej charakteryzujące wpływ tego obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem wytwarzanego pola elektromagnetycznego z podaniem odpowiednich jego parametrów i zasięgu rozprzestrzeniania się, co nie pozwala mówić o naruszeniu w sprawie art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d r.z.f.p.b. Mając na uwadze powyższe względy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.