II OSK 1246/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1663/22 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 czerwca 2022 r., nr DOA.7110.134.2022.TPI w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1663/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", z dnia 3 czerwca 2022 r., znak: DOA.7110.134.2022.TPI, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 kwietnia 2022 r., nr 336/OPON/2022, o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku skarżącego (właściciela sąsiedniej działki nr [...]) w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia 10 listopada 2021 r., nr 1856/2021, zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej A. R. i G. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową na działce nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] – obszar wiejski. Sąd I instancji, powołując się na treść art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę, ponieważ planowany budynek na dz. nr [...] nie powoduje ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zabudowy pozostałej części dz. nr [...] (tj. części niezabudowanej). Przy tej ocenie Sąd uwzględnił to, że skarżący jest właścicielem dz. nr [...], która graniczy z działką inwestycyjną nr [...]. Działka nr [...] jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym znajdującym się w odległości 4,30 m od granicy działki inwestycyjnej, przy czym budynek na dz. nr [...] jest usytuowany w pasie gruntu znajdującym się naprzeciw projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z projektu budowlanego wynika, że nowy budynek ma mieć wysokość 10,39 m i został zaprojektowany w odległości 4,20 m od granicy z dz. nr [...], a więc w odległości 8,50 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na dz. nr [...]. Ponadto w ramach spornej inwestycji zaplanowano 6 miejsc postojowych, które znajdują się w odległości 7,70 m od granicy dz. nr [...]. Z analizy nasłonecznienia wynika, że "projektowana inwestycja nie ogranicza wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w sąsiednich budynkach". Ponadto w niniejszej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji uwzględniono dowód w postaci zaktualizowanej analizy przesłaniania (zaktualizowaną o poziomy i wysokości przyjęte w analizie na podstawie pomiarów geodezyjnych z 13 stycznia 2022 r.), z której wynika, że odległość pomiędzy budynkami, projektowanym oraz istniejącym, do wewnętrznego lica ściany budynku istniejącego wynosi 8,89 m i nie będzie zachodziło przesłanianie budynków na działkach sąsiednich. Analiza ta została sporządzona przez mgr. inż. arch. P. K., a zatem przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w tym zakresie. W tej sytuacji słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, że należąca do skarżącego działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy § 12 (usytuowanie budynków od granic działki), § 13 (przesłanianie budynków), jak również § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych – w godzinach 7:00-17:00) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Z dokumentacji projektowej inwestycji wynika ponadto, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. Nie niesie również za sobą ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący przedstawił analizę przesłaniania sporządzoną przez mgr inż. arch. B. G.. Z porównania zaś obu ww. analiz przesłaniania wynika, że dopuszczalna prawem odległość (z uwagi na wysokość przesłaniania projektowanego budynku) została nieco odmiennie wskazana (różni się o 3 cm), to jednak słusznie zauważyły organy orzekające w sprawie, że projektant wykonujący projekt budowlany złożył oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zaś organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kwestionowania ustaleń projektanta zawartych w analizie przesłaniania. Z kolei z analizy przesłaniania przedłożonej przez skarżącego wprost wynika, że została ona sporządzona "na podstawie materiałów, które Zlecający dostarczył w dniu 24.03.2022 r. Analizy nie są elementem projektu, mają charakter informacyjny". Co więcej, jak trafnie zauważył GINB, ewentualne znikome naruszenie § 13 ww. rozporządzenia, jakiego w tym przypadku dopatrzył się projektant sporządzający analizę na zlecenie skarżącego (wynoszące zaledwie 3 cm), przy uwzględnieniu tego, że działka skarżącego jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym, usytuowanym w odległości 4,30 m od granicy działki inwestycyjnej, nie pozwala na uznanie, że sporna inwestycja powoduje ograniczenia w możliwości zabudowy należącej do niego nieruchomości. Z kolei ewentualna, potencjalna zabudowa (czy też rozbudowa) domu skarżącego na odległość 4 m od granicy działki, stanowi co najwyżej o jego interesie faktycznym, nie zaś interesie prawnym, szczególnie w sytuacji, gdy nie przedłożył on żadnych dokumentów, z których plany takiej rozbudowy by wynikały. Sama bowiem teoretyczna możliwość ograniczeń w dalszej zabudowie działki już zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, nie wystarcza do przyznania przymiotu strony, szczególnie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na tę budowę. Czym innym jest bowiem interes prawny, którego granice zakreślają przepisy ustawy – Prawo budowlane, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. W obecnie obowiązującym porządku prawnym, tylko ograniczenia w zabudowie nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Interes faktyczny zaś, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania w świetle art. 28 ust. 2 P.b. (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 1454/05). Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że należąca do skarżącego działka nie znajduje się w sferze oddziaływania projektowanego obiektu. Przez takie oddziaływanie musiałyby bowiem zostać naruszone konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania administracyjnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z 21 kwietnia 2021 r., II OSK 2117/18; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1126/19; z 4 lipca 2018 r., II OSK 1957/16; z 21 listopada 2019 r., II OSK 3365/17; z 23 marca 2022 r., II OSK 975/21). Tymczasem odległość budynku skarżącego od działki inwestycyjnej, jak też odległość projektowanego budynku od budynku mieszkalnego należącego do skarżącego wykluczają stwierdzenie, że projektowana zabudowa ograniczy możliwość ewentualnej dalszej zabudowy nieruchomości skarżącego. Dlatego organy nadzorcze prawidłowo, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzyły postępowanie nieważnościowe. W tych warunkach za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dotyczącego właściwego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę oraz interesu prawnego skarżącego, wynikającego z oddziaływania inwestycji objętej tą decyzją na jego nieruchomość oraz błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organami obu instancji. Istotą zaskarżonej decyzji było właśnie ustalenie, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd nie uwzględnił wniosku uczestników postępowania o dopuszczenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1107/22, bowiem wyrok ten jest Sądowi znany z urzędu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. przez umorzenie postępowania nieważnościowego i uznanie, że skarżący nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu, podczas gdy nie zachodziła przesłanka podmiotowa do jego umorzenia, a planowana inwestycja oddziałuje na działkę skarżącego, wprowadzając ograniczenia w jej zabudowie, przejawiające się w braku możliwości rozbudowy domu skarżącego, w odległości od granicy działki, przewidzianej w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia; 2) art. 10 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu jako stronie postępowania czynnego udziału w sprawie, w tym merytorycznego rozpoznania złożonego przez niego wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z 2021 r., podczas gdy skarżący posiadał interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, a zakwestionowana decyzja rażąco naruszała przepisy prawa; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 4) art. 151 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszały normy wynikające z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a. i art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 5) art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. i art. 28 K.p.a. przez uznanie, iż działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a tym samym skarżący nie posiada statusu strony w postępowaniu nieważnościowym, podczas gdy planowana inwestycja realnie oddziałuje na nieruchomość skarżącego, wprowadzając ograniczenia w zabudowie tej działki, uniemożliwiając jej zabudowę do parametrów przewidzianych w przepisach technicznych; 6) art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. przez uznanie, że realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie na możliwość rozbudowy nieruchomości skarżącego, a tym samym skarżący nie posiada statusu strony w postępowaniu nieważnościowym, podczas gdy realizacja planowanej inwestycji wprowadza ograniczenia w zabudowie działki skarżącego uniemożliwiając mu rozbudowę swojego domu do parametrów przewidzianych w § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia; 7) art. 3 pkt 20 P.b. przez błędne, zawężające rozumienie tego przepisu skutkujące błędnym uznaniem, że nieruchomość skarżącego leży poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji; 8) § 12 ust. 1 pkt 1 i § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez ich błędne zastosowanie, które ostatecznie doprowadziło do błędnego uznania, że Skarżący nie wykazał, że istnieją przepisy, w tym przepisy odrębne, z których może on wywieść swój interes prawny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, ustalony w sprawie stan faktyczny – tj. uwzględnienie odległości i wysokości, a także istniejącego sposobu zagospodarowania na nieruchomości skarżącego – nie dostarcza argumentów, które pozwalałyby na stwierdzenie, że projektowana inwestycja powoduje ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącego. Jeśli chodzi o wskazywaną (potencjalną) możliwość zbliżenia zabudowy na nieruchomości skarżącego do 4 m od granicy działki, a więc rozbudowy istniejącego budynku o 30 cm, to co do zasady planowana inwestycja takiego ograniczenia nie wprowadza. Oznacza to, że w tym zakresie skarżący musiałby wykazać, że z uwagi na możliwe odległości zabudowy od granicy działki i odległość przedmiotowej inwestycji względem nieruchomości skarżącego i jej wysokości, w ogóle nie byłoby możliwości zrealizowania otworu okiennego w ścianie zlokalizowanej 4 m od granicy działki. Przy wysokości przesłaniania ma znaczenie przecież to na jakiej wysokości znajdują się otwory okienne w sąsiednim budynku, zaś same otwory okienne mogą odpowiadać różnym wariantom technicznym, tak aby sprostać wymogom z § 57 ust. 2 ww. rozporządzenia (powierzchnia okien), co nie mieści się w kategorii prawnej jaką jest możliwość zabudowy, lecz stricte rozwiązań technicznych. Co innego gdyby skarżący wykazał, że w ogóle nie ma możliwości zlokalizowania otworu okiennego w ścianie 4 m od granicy działki lub brak możliwości dopełnienia wymogów z § 57 ust. 2 ww. rozporządzenia. Natomiast problematyka ta nie dotyczy możliwego przypadku zbliżenia zabudowy do 3 m od granicy ze ścianą bez otworów okiennych. Niemniej z uwagi na istniejącą zabudowę na nieruchomości skarżącego, nie wykazano jak konkretnie na jego nieruchomości kształtuje się zakres "prawa do zabudowy". Aby w ogóle można było w przyszłości zastosować § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, w pierwszej kolejności wymagane było wykazanie, jakie prawne warunki do zabudowy przysługują skarżącemu jako właścicielowi nieruchomości, i na ile zostały one niejako "skonsumowane" przez istniejącą zabudowę. Dopiero wtedy skarżący mógłby skutecznie podnosić, że ewentualnie ograniczono mu w jakikolwiek sposób możliwość przyszłej zabudowy jego nieruchomości. Skarga kasacyjna w tym zakresie bazuje na ogólnym twierdzeniu jakoby przedmiotowa inwestycja tak została zaprojektowana (usytuowana), że uniemożliwi skarżącemu w przyszłości rozbudowę jego domu do parametrów przewidzianych w prawie (tu: skarżący wskazuje na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jednak nie wykazuje zakresu swojego uprawnienia do zabudowy wynikającego z tegoż planu). Samo odniesienie się do dopuszczalnej odległości zabudowy od granicy działki, przy uwzględnieniu, że nieruchomość skarżącego już jest zabudowana, nie wyjaśnia, czy istnieją przewidziane w prawie parametry umożliwiające skarżącemu w przyszłości rozbudowę jego domu w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, tj. poprzez zbliżenie już istniejącego budynku do granicy działki o 30 cm. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący – w odniesieniu do zagadnienia prawnego na tle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z art. 7, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., czyli oceny przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym oceny legalności pozwolenia na budowę – nie może skutecznie podnosić, że organy nieważnościowe nie podjęły niezbędnych czynności, ponieważ to podmiot wnioskujący o przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest obowiązany wykazać istnienie indywidualnego interesu prawnego. W niniejszej sprawie skarżący, co prawda, przedstawił analizę przesłaniania sporządzoną przez mgr inż. arch. B. G. Jednak jej ocena nie przyniosła efektu w postaci wykazania, że skarżący ma przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. Kluczowe bowiem w odniesieniu do tej analizy jest to, że nie podważa ona skutecznie analizy przedstawionej przez inwestorów, ponieważ nie wyjaśnia z jakich względów analiza sporządzona przez mgr. inż. arch. P. K. miałaby być błędna. Samo wskazanie na wynikowe różnice obu analiz co do możliwej wysokości przesłaniania (§ 13 ust. 1 ww. rozporządzenia), tj. wskazywane 3 cm, w żadnym razie nie oznacza, że skarżący wykazał aby jego nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 P.b., tj. aby projektowany budynek na sąsiedniej nieruchomości wprowadzał związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącego, nota bene już zabudowanej. To zaś wyklucza możliwości uznania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 28 K.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Skoro skarżący nie wykazał aby był stroną postępowania, a tym samym podmiotem uprawnionym do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego istniały podstawy do umorzenia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.. Jednocześnie tego rodzaju ocena wyklucza możliwość uznania, że w wyniku umorzenia postępowania uniemożliwiono skarżącemu czynny udział w sprawie poprzez brak merytorycznego rozpoznania jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, np. w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Krótko mówiąc, ocena co do braku przymiotu strony nie jest sama w sobie nośnikiem naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. To bowiem dopiero ocena, że podmiot wnioskujący jest stroną postępowania administracyjnego umożliwia organom administracyjnym przejście do zasadniczej fazy postępowania, tj. merytorycznego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast jeżeli z oczywistych względów wynika, że z wnioskiem wystąpił podmiot nieuprawniony – organ odmawia wszczęcia postępowania; zaś gdy ocena istnienia przymiotu strony wymaga pogłębionej analizy – jak w niniejszej sprawie – organ umarza postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z 10 października 2025 r., III OSK 1746/24). W tych warunkach Sąd I instancji niewadliwie zastosował art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę "zwykłą". Dlatego wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego i materialnego nie zawierają usprawiedliwionych. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.