II OSK 1271/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 998/22 w sprawie ze skargi K. sp. z o. o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2022 r., znak DOA.7110.470.2018.MWG w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 998/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", z dnia 24 marca 2022 r., znak: DOA.7110.470.2018.MWG, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchylono decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr 113/2018/MM (o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "obiekty tymczasowe do dnia 12 marca 2028 roku – budynek składający się z 16 kontenerów o wymiarach 2,40 x 6 m każdy" na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] w miejscowości [...] przy ul. [...]) i umorzono postępowanie przed organem I instancji z uwagi na treść art. 97 ust. 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową"). Sąd w oparciu o art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", dopuścił na wniosek skarżącej Spółki dowód w postaci wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "RDOŚ", w Gdańsku z 16 listopada 2018 r., znak: RDOŚ-Gd-WOC.43.20.2018.JG/MR.4. Następnie wskazał na czym polega zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w odniesieniu do podejmowania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w sprawie. Mając to na względzie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić fakt wydania przez RDOŚ w Gdańsku postanowienia z 16 listopada 2018 r. znak RDOŚ- Gd-WOC.43.20.2018.JG/MR.4, którym na skarżącą nałożony został obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 [...] dla objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedsięwzięcia oraz obowiązek przedstawienia raportu o oddziaływaniu ww. zamierzenia inwestycyjnego na obszary Natura 2000 [...]. W konsekwencji, GINB postanowieniem z 12 grudnia 2018 r., znak DOA.7110.470.2018.MWG, prawidłowo zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla projektowanej inwestycji. Stosownie bowiem do treści art. 97 ust. 10 ustawy środowiskowej, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, tj. gdy regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdzi, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, właściwy organ wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1, a więc także decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Wymaga podkreślenia, że w stosunku do ww. postanowienia GINB o zawieszeniu postępowania w rozpoznawanej sprawie, skarżąca również nie skorzystała z prawa do wniesienia środka zaskarżenia. Tym samym, zastosowanie znaleźć musiał przepis art. 97 ust. 1 ustawy środowiskowej, który przewiduje, że jeżeli w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, o którym mowa w ust. 10, wnioskodawca nie przedłożył raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. W ocenie Sądu, prawidłowo przyjął organ odwoławczy, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem, które może toczyć się wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu. Brak wniosku lub jego cofnięcie, nawet jeśli skutek taki nie jest wynikiem woli inwestora, lecz został wywołany zdarzeniem prawnym, powoduje, że przestaje istnieć przedmiot postępowania, który stanowi jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, zdefiniowanej w art. 1 pkt 1 K.p.a. Utrata w toku postępowania charakteru indywidualnej sprawy administracyjnej przez sprawę rozpatrywaną przez organ administracji publicznej w tym postępowaniu prowadzi do umorzenia postępowania (art. 105 § 1 K.p.a.), przy czym w takim wypadku powodem bezprzedmiotowości postępowania jest zaistnienie okoliczności określonej wprost w przepisach ustawowych (art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej). Dlatego nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi, w których skarżąca podnosi brak podstaw do wydania przez RDOŚ w Gdańsku postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w sytuacji wydania przez Wojewodę negatywnej, a nie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest tak, po pierwsze, dlatego, że zasadność wydania w sprawie postanowienia RDOŚ w Gdańsku nie została skutecznie podważona przez inwestora. Po wtóre, wskutek wniesienia odwołania przez skarżącą od decyzji organu I instancji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało ostatecznie zakończone, wobec czego organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić w jego toku zaistniałe zdarzenie prawne w postaci wydania przez organ ochrony środowiska postanowienia nakazującego inwestorowi przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę jest postępowaniem w "sprawie", co oznacza, że bez znaczenia jest to, jakim rozstrzygnięciem zostanie ono zakończone – pozytywnym bądź odmownym dla inwestora. Przepis art. 32 ustawy – Prawo budowlane, zwanej dalej "P.b.", określa jedynie uwarunkowania, które podlegają ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji w tej sprawie. Dopiero wynik tej oceny kształtuje kierunek podejmowanej przez organ decyzji. Nie zawsze będzie to jednak decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę. Odnośnie do wskazywanego wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia RDOŚ w Gdańsku, Sąd zauważył, że postanowienie to jest ostateczne i przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez GINB nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania w II instancji – stosownie do treści art. 97 ust. 10 ustawy środowiskowej – był związany faktem wydania przez RDOŚ w Gdańsku postanowienia, o którym mowa w art. 97 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Sądu, okoliczność zainicjowania przez skarżącą postępowania nieważnościowego w stosunku do postanowienia ww. RDOŚ nie stanowi przy tym zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) w znaczeniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2022 r., II OSK 897/19; z 23 maja 2017 r., II OSK 1817/16). W rozpoznawanej sprawie fundamentalne i bezpośrednie znaczenie dla zapadłego rozstrzygnięcia miała natomiast okoliczność zawieszenia postępowania przez GINB i upływ okresu wskazanego w art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej, a w konsekwencji ziszczenie się skutku przewidzianego w tej normie prawnej. Kwestia prawidłowości wydania postanowienia RDOŚ w Gdańsku nie miała zatem "bezpośredniego" wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji i nie stanowiła zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd uznał je za przekonujące i odpowiadające wymogom wynikającym z reguł postępowania administracyjnego (art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a.) Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów prawa materialnego, a to przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa budowlanego, wskazanych w skardze. Dlatego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji GINB oraz stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Wojewody, ewentualnie – uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej przez nieuwzględnienie skargi w związku z błędnym przyjęciem przez WSA, że GINB – jako organ II instancji – zasadnie uznał wniosek K. o udzielenie pozwolenia na budowę za wycofany, zaś postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę przed Wojewodą Pomorskim – zakończone decyzją Wojewody Pomorskiego z 27 kwietnia 2018 r. (znak: WI-II.7840.1.282.2017.MM) – za bezprzedmiotowe, co skutkowało uchyleniem przez GINB (decyzją z 24 marca 2022 r., znak sprawy: DOA.7110.470.2018.MWG) decyzji Wojewody i umorzeniem postępowania I instancji, w sytuacji, gdy przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia RDOŚ w Gdańsku z 16 listopada 2018 r. (RDOŚ-Gd- WOC.43.20.2018.JG/MR.4) o nałożeniu na K. obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w całości, jako wydanego z rażącym naruszeniem przepisów prawa, zaś ewentualne unieważnienie postanowienia RDOŚ będzie skutkować odpadnięciem ex tunc przesłanki zawieszenia postępowania przed GINB i bezpodstawnością tego zawieszenia, a w konsekwencji – brakiem podstawy do uznania przez GINB wycofania żądania wszczęcia postępowania i bezprzedmiotowości postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę; - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 96 ust. 1, 3 i 4 ustawy środowiskowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 135 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji GINB z jednoczesnym stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody, w sytuacji gdy decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest nieważna, gdyż Wojewoda Pomorski nie powinien wydawać decyzji merytorycznej w sprawie wniosku i żądanego pozwolenia na budowę przed zakończeniem postępowania przed organami ochrony środowiska w sprawie nałożenia na K. obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia objętego Wnioskiem na obszar Natura 2000, które obligatoryjnie poprzedza wydanie przez organ I instancji decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia (tu: decyzji Wojewody Pomorskiego w sprawie żądanego pozwolenia na budowę), zaś ocena taka jest przeprowadzana na potrzeby nabycia prawa do realizacji przedsięwzięcia, a więc uzyskania decyzji pozytywnej, a nie negatywnej (tj. na potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę, a nie na potrzeby odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, co było przedmiotem decyzji Wojewody), a w konsekwencji – decyzja Wojewody rażąco naruszała art. 96 ust. 1, 3 i 4 ustawy środowiskowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez błędne przyjęcie przez WSA, że GINB mocą wydanej decyzji prawidłowo uchylił decyzję Wojewody i umorzył postępowanie pierwszej instancji, podczas, gdy GINB nie powinien umorzyć postępowania pierwszoinstancyjnego, uznając wniosek za wycofany, gdyż decyzja Wojewody była wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 96 ust. 1, 3 i 4 ustawy środowiskowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b.), co w konsekwencji obligowało GINB – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. do uchylenia decyzji Wojewody i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę Pomorskiego; - art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie przez WSA, że nie był on zobligowany do zawieszenia postępowania i w sprawie nie wyłoniło się zagadnienie wstępne, w sytuacji, gdy w sprawie wyłoniło się zagadnienie wstępne związane z rozstrzygnięciem przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności postanowienia RDOŚ w całości, jako wydanego z rażącym naruszeniem przepisów prawa, zaś ewentualne unieważnienie postanowienia RDOŚ będzie skutkować odpadnięciem ex tunc przesłanki zawieszenia postępowania przez GINB na podstawie art. 97 ust. 10 ustawy środowiskowej i bezpodstawnością tego zawieszenia, a w konsekwencji odpadnięciem podstawy do przyjęcia – że skutecznie upłynął trzyletni termin z art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej ze skutkiem w postaci uznania Wniosku za wycofany; - art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wskazywana okoliczność złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia RDOŚ nie ma znaczenia dla legalności podjętego przez Sąd I instancji wyroku o oddaleniu skargi "zwykłej" na zaskarżoną decyzję GINB o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Ma rację Sąd I instancji, że kwestia rozpatrzenia przez organ nadzorczy wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia RDOŚ nie stanowi w okolicznościach niniejszej sprawy zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 94 § 1 pkt 4 K.p.a. Nie ma bowiem przepisu prawa, który od rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia RDOŚ uzależniałby wydanie decyzji administracyjnego w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Takiej oceny nie podważa także argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do ewentualnych przyszłych skutków stwierdzenia nieważności ww. postanowienia RDOŚ (ex tunc). Już chociażby z samej tego rodzaju argumentacji wynika, że w dniu wydawania zaskarżonej decyzji tego rodzaju skutki nie istniały w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia RDOŚ. Ponadto tego rodzaju argumentacja skargi kasacyjnej nie podważa skutecznie, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełniła się hipoteza art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej, uprawniająca organ administracyjny do zastosowania dyspozycji, tj. art. 105 § 1 K.p.a. Podkreślmy, że w niniejszej sprawie GINB z uwagi na ww. postanowienie RDOŚ zawiesił postępowanie w oparciu o art. 97 ust. 10 ustawy środowiskowej. Stosownie do tego przepisu, w przypadku stwierdzenia w drodze postanowienia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, właściwy organ wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 96 ust. 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W okolicznościach niniejszej sprawy inwestor nie wykazał aby wykonał ww. postanowienie RDOŚ i przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W tych warunkach na etapie postępowania odwoławczego znalazł zastosowanie art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej, stanowiący, że jeżeli w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, o którym mowa w ust. 10, wnioskodawca nie przedłożył raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Wynika z tego, że GINB, wydając zaskarżoną decyzję, nie był zobligowany do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, w tym oceniać, czy organ I instancji zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę i czy organ I instancji rażąco naruszył prawo. Organ odwoławczy w związku z art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej jedynie musiał uwzględnić okoliczność, że z mocy samego prawa żądanie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę uważa się za wycofane. To zaś uprawniało organ odwoławczy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego jest refleksem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w danym postępowaniu. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego ma miejsce wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, który by podlegał konkretyzacji, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Cofnięcie przez stronę żądania wszczęcia postępowania (tu: fikcja prawna wynikająca z art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej), które może zostać wszczęte wyłącznie na żądanie (wniosek) strony – co się tyczy wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, skutkuje bezprzedmiotowością dalszego postępowania, a w konsekwencji obowiązkiem organu umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Cofnięcie wniosku, czy uznanie wniosku za wycofany, oznacza w tego rodzaju sytuacjach, że przestaje istnieć przedmiot postępowania oznaczony we wniosku, co obliguje organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W tych warunkach jeżeli na etapie postępowania odwoławczego zaistniała przesłanka z art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej, to organ II instancji uprawniony był do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w związku z art. 105 § 1 K.p.a. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ponadto argumentacja skargi kasacyjnej nakierowana na to, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ Wojewoda Pomorski nie powinien wydawać decyzji merytorycznej w sprawie wniosku i żądanego pozwolenia na budowę przed zakończeniem postępowania przed organami ochrony środowiska, nie przystaje do realiów niniejszej sprawy, ponieważ pomimo wdrożenia postępowania środowiskowego w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, odmowa udzielenia pozwolenia na budowę nastąpiła w wyniku oceny, że inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 96 ust. 1, 3 i 4 ustawy środowiskowej w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 135 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Otóż okoliczność toczenia się postępowania nieważnościowego dotyczącego ww. postanowienia RDOŚ nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z perspektywy oceny zaistnienia przesłanki z art. 97 ust. 11 ustawy środowiskowej. Albowiem w niniejszej sprawie w związku z ww. ostatecznym postanowieniem RDOŚ przesądzono, że inwestor ma obowiązek przedstawienia raportu o oddziaływaniu ww. zamierzenia inwestycyjnego na obszary Natura 2000 [...]. W tych warunkach dopóki w obrocie prawnym pozostaje tego rodzaju ostateczny akt administracyjny dopóty brak jest podstaw do skutecznego kwestionowania przez skarżącą Spółkę oceny, że nie dopełniła po 3 latach tego obowiązku. Co do zasady sądy administracyjne oceniają akty administracyjne na datę ich wydania. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji zasadnie nie uwzględnił skargi "zwykłej" i ją oddalił, a w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie tej oceny, co wynika z przedstawionego powyżej wywodu. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.