II OSK 1330/26

Dnia 25 sierpnia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Gdesz, Sędzia del. WSA Paweł Dańczak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 marca 2026 roku, sygn. akt II SAB/Gl 237/25 w sprawie ze skargi J. U. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 13 marca 2026 r., sygn. akt II SAB/Gl 237/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji, WSA w Gliwicach), po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. U., obywatela Rwandy (dalej: cudzoziemiec, strona, skarżący), na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda, organ, skarżący kasacyjnie) w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy, stwierdził bezczynność organu, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1), zobowiązał Wojewodę do wydania aktu, w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy z prawomocnym wyrokiem (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3) zasądził od Wojewody na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 4). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 26 stycznia 2024 r. (data wpływu do organu) cudzoziemiec wystąpił o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. 19 lipca 2024 r. do Wojewody Śląskiego wpłynął, przekazany przez Wojewodę Wielkopolskiego 17 lipca 2024 r., wniosek o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. 10 października 2024 r. cudzoziemiec złożył ponaglenie. 15 października 2024 r. wprowadzono wniosek do systemu SI Pobyt. Wniosek obarczony był brakami formalnymi, do uzupełnienia których cudzoziemiec został wezwany 19 listopada 2025 r. Strona złożyła skargę z 2 grudnia 2025 r. (data wpływu do organu) na bezczynność Wojewody. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 13 marca 2026 r., WSA w Gliwicach uwzględnił, co do zasady, skargę. W szczególności Sąd I instancji uznał i obszernie uzasadnił, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 103 ze zm.; dalej: ustawa o pomocy lub specustawa ukraińska). Zdaniem WSA w Gliwicach z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu, bowiem nie wydał decyzji w terminie. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zaniedbanie organu naruszało terminy zastrzeżone dla rozpoznania sprawy, jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym, że do dnia rozpatrzenia sprawy Sąd nie powziął informacji o wydaniu żądanego aktu, należało zobowiązać organ do jego wydania w określonym czasie (wskazanym w sentencji orzeczenia). W ocenie Sądu I instancji nie wykazano jednak, ażeby skarżący miał ponieść z powodu bezczynności jakąkolwiek szkodę. Cały czas jego pobytu na terenie Polski był legalny. Dlatego też oddalono skargę w części dotyczącej żądania zasądzenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Sąd orzekł również o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda, zaskarżając go w części, tj. co do punktu 1, 2 i 4, zarzucając: I) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1) błędną wykładnię art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 roku o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 337 z późn. zm.), dalej jako: "specustawa ukraińska", w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.), dalej jako: "Konstytucja RP", polegającą na przyjęciu, że regulacje zwarte w art. 100d specustawy ukraińskiej powodują, że strona pozbawiona jest prawa do sądu, co narusza również zasadę proporcjonalności - podczas gdy ograniczenia opisane w art. 100d specustawy ukraińskiej stanowią środek proporcjonalny dla odciążenia służb migracyjnych w aspekcie kryzysu migracyjnego wywołanego masowym napływem do Polski obywateli Ukrainy w związku z wojną rosyjsko-ukraińską; 2) niewłaściwe zastosowanie art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej w związku z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 roku o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 854), dalej jako: "ustawa zmieniająca z 2024 r." w związku z art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1301), dalej jako: "ustawa zmieniająca z 2025 r.", w związku z art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2026 r. poz. 203), dalej jako: "ustawa zmieniająca z 2026 r.", poprzez błędną ocenę zakresu stosowania tych przepisów skutkującą odmową ich zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, polegającą na uznaniu, że ww. regulacje zawarte w ustawach zmieniających z 2024, 2025 i 2026 r. nie stanowią podstawy do przedłużenia obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 roku z uwagi na ich niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, podczas gdy regulacje zawarte w art. 100d specustawy ukraińskiej obejmują środki proporcjonalne wobec sytuacji związanej z ciągle trwającą wojną na Ukrainie, a w konsekwencji brak było podstaw do odmowy zastosowania ww. przepisów; II) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej polegające na uwzględnieniu skargi, w sytuacji, gdy skarga powinna zostać oddalona, ponieważ w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia bezczynności; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1, art. 35 § 4 i 5 i art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako: "k.p.a." w związku z art. 210 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 z późn. zm.), dalej jako: "u.o.c.", przez błędne przyjęcie, że Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności w sprawie, podczas gdy czas trwania postępowania usprawiedliwiony był okolicznościami niezależnymi od organu oraz charakterem sprawy, tj. znaczną ilością wpływających wniosków pobytowych, konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, dodatkowymi nowymi zadaniami oraz koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego, a wymienione okoliczności stanowiły przyczyny opóźnienia niezależne od organu, co w konsekwencji wyłącza stwierdzenie bezczynności w sprawie; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1, art. 35 § 1-§ 5 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 210 ust. 1 i 2 u.o.c. w związku z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. b, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej polegające na nieoddaleniu skargi na bezczynność organu, pomimo, że na gruncie niniejszej sprawy nie upłynął jeszcze termin na załatwienie sprawy, a ponadto czas trwania postępowania spowodowany był okolicznościami niezależnymi od organu, co w konsekwencji oznacza, że organ nie dopuścił się bezczynności w sprawie. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez oddalenie w całości skargi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że zakres kontroli instancyjnej wyznaczają podstawy kasacyjne i wskazane w ich ramach zarzuty naruszenia prawa. Istota zarzutów dotyczących prawa materialnego sprowadza się do zakwestionowania możliwości odmowy zastosowania art. 100d specustawy ukraińskiej po 30 czerwca 2024 r. w następstwie rozproszonej kontroli konstytucyjności, a zarazem do twierdzenia, że także po tej dacie rozwiązanie polegające na zawieszeniu biegu terminów w postępowaniach pobytowych pozostawało środkiem proporcjonalnym, uzasadnionym trwającym konfliktem zbrojnym w Ukrainie, napływem obywateli tego państwa oraz obciążeniem organów prowadzących sprawy migracyjne. Z taką oceną nie można się zgodzić. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego rzeczywiście przez pewien czas przyjmowano, że rozwiązania wynikające z art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej nie naruszają Konstytucji RP, prawa Unii Europejskiej, w tym Karty Praw Podstawowych, ani art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Takie stanowisko wyrażono m.in. w wyrokach NSA: z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24; z 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1303/24; z 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1355/24; z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1123/24; z 18 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2057/24; z 20 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1961/24; z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1287/24; z 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; z 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24; z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1119/24; z 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1280/24. Przyjmowano wówczas, że ustawodawca nie wyłączył prawa do sądu, lecz czasowo ograniczył możliwość skutecznego kwestionowania bezczynności lub przewlekłości w określonej kategorii postępowań, a środek ten pozostawał związany z nadzwyczajną sytuacją wywołaną wojną rozpoczętą 24 lutego 2022 r. Już w tym nurcie orzeczniczym podkreślano jednak, że ocena dopuszczalności takiego ograniczenia nie może abstrahować od okoliczności istniejących w czasie, w którym sąd bada bezczynność lub przewlekłość organu. Wskazywano, że zmiana okoliczności faktycznych może prowadzić do odmiennej oceny przesłanki niezbędności ograniczenia prawa do sądu (por. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1985/22; z 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1123/24; z 20 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24; z 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1188/24). Jest to konsekwencją samej konstrukcji testu proporcjonalności: rozwiązanie wprowadzane ze względu na szczególne, nadzwyczajne warunki może być uznane za konieczne jedynie tak długo, jak długo warunki te rzeczywiście uzasadniają utrzymywanie ograniczenia. Przesłanka niezbędności, obok przydatności i proporcjonalności sensu stricto, stanowi konieczny element tego testu (zob. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93). Na tym tle ukształtowało się następnie jednolite stanowisko, zgodnie z którym dalsze przedłużanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. nie znajdowało już wystarczającego uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej i konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawach dotyczących bezczynności i przewlekłości. Pogląd ten wyrażono m.in. w wyrokach NSA z 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, II OSK 2927/24, II OSK 2587/24, II OSK 2930/24, II OSK 2924/24, II OSK 2626/24, II OSK 2740/24, II OSK 2817/24; z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 3096/24; z 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2940/24; z 3 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 3117/24; z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 3111/24, II OSK 2743 oraz II OSK 2719/24; z 25 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 3109/24; z 3 marca 2026 r., sygn. akt II OSK 1588/25; z 13 kwietnia 2026 r., sygn. akt II OSK 1849/25; z 28 kwietnia 2026 r., sygn. akt II OSK 2140/25; z 13 maja 2026 r., sygn. akt II OSK 2451/25. W konsekwencji przedłużenie działania art. 100d najpierw na mocy art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2024 r., a następnie kolejnych ustaw nowelizujących, należało ocenić jako naruszające zasadę proporcjonalności, a przez to art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych. Ocena bezczynności lub przewlekłości w sprawach wymienionych w art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy powinna zatem uwzględniać zdarzenia zaistniałe od 1 lipca 2024 r. Nie jest również trafny zarzut, że przyjęcie takiego stanowiska oznacza wkroczenie sądu administracyjnego w kompetencje Trybunału Konstytucyjnego. Orzekanie o zgodności ustawy z Konstytucją RP ze skutkiem właściwym kontroli abstrakcyjnej lub powszechnie wiążącym, o którym mowa w art. 188 Konstytucji RP, nie jest tym samym co ocena, czy konkretny przepis ustawy może zostać zastosowany przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy. Sąd, stosując prawo, ma obowiązek uwzględniać art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, a sędziowie w sprawowaniu urzędu podlegają Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Odmowa zastosowania w konkretnej sprawie przepisu ustawy, którego zastosowanie prowadziłoby do oczywistego naruszenia norm konstytucyjnych, nie oznacza zatem przejęcia kompetencji Trybunału Konstytucyjnego. Takie rozumienie relacji pomiędzy sądowym stosowaniem Konstytucji a kompetencjami Trybunału znajduje oparcie również w postanowieniu Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II USK 81/23. Także art. 193 Konstytucji RP nie ustanawia bezwzględnego obowiązku przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w każdym przypadku powstania wątpliwości konstytucyjnych. Sąd powinien najpierw ocenić, czy problem może zostać rozstrzygnięty w ramach przysługujących mu kompetencji, przy zastosowaniu reguł wykładni i kolizji norm. Dopiero gdy usunięcie wątpliwości na tej drodze nie jest możliwe, aktualizuje się potrzeba rozważenia wystąpienia z pytaniem prawnym (por. postanowienie TK z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt P 112/15; wyrok NSA z 27 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 78/14; wyrok NSA z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 203/19). W rozpoznawanej sprawie nie było zatem podstaw do uznania, że Sąd I instancji, odmawiając zastosowania regulacji przedłużających skutki art. 100d po 30 czerwca 2024 r., naruszył art. 184, art. 178 ust. 1, art. 7, art. 2, art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 lub art. 37 ust. 2 Konstytucji RP. Sam fakt, że sprawa dotyczy cudzoziemca, nie usuwa konieczności oceny ograniczenia prawa do sądu z punktu widzenia jego niezbędności i proporcjonalności. Powyższe rozważania przesądzają zarazem o niezasadności zasadniczej części zarzutów procesowych. Skoro po 30 czerwca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy nie mógł stanowić podstawy dalszego wyłączenia biegu terminów i sądowej kontroli bezczynności, to od 1 lipca 2024 r. działalność organu podlegała ocenie według ogólnych reguł wynikających z p.p.s.a., k.p.a. oraz ustawy o cudzoziemcach. Wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu 26 stycznia 2024 r. Do 30 czerwca 2024 r. terminy, zgodnie z art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy, nie biegły, wobec czego tego okresu nie można zaliczać na niekorzyść organu przy ocenie bezczynności. Od 1 lipca 2024 r. nie istniała jednak podstawa do dalszego traktowania postępowania jako objętego konsekwencjami wynikającymi z ww. przepisu. Jednocześnie należy mieć na uwadze relację pomiędzy wszczęciem postępowania a rozpoczęciem biegu szczególnego terminu określonego w art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Wniesienie podania, także obarczonego brakami formalnymi, co do zasady wywołuje skutek wszczęcia postępowania administracyjnego, jeżeli nie zachodzą przesłanki z art. 61a § 1 k.p.a. (por. uchwała NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Czynności zmierzające do usunięcia braków wniosku, podejmowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. lub właściwych przepisów ustawy o cudzoziemcach, są zatem czynnościami podejmowanymi już w toku postępowania. Uzupełnienie braków nie wszczyna postępowania na nowo, lecz może wyznaczać moment rozpoczęcia biegu 60-dniowego terminu do wydania decyzji, stosownie do art. 112a ust. 1 i 2 u.o.c. Nie oznacza to jednak, że przed zaistnieniem zdarzeń wymienionych w art. 112a ust. 2 organ może pozostawać całkowicie bierny. Przeciwnie, ciąży na nim obowiązek podejmowania bez zbędnej zwłoki czynności niezbędnych do doprowadzenia sprawy do stanu umożliwiającego jej merytoryczne rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie stwierdził, że w dacie wydania wyroku organ pozostawał w stanie bezczynności. Nawet przy wyłączeniu okresu do 30 czerwca 2024 r., pomiędzy 1 lipca 2024 r. a dniem orzekania przez Sąd I instancji, tj. 13 marca 2026 r., upłynął okres wielokrotnie przekraczający termin przewidziany dla załatwienia sprawy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Okoliczności wskazywane przez Wojewodę, takie jak znaczna liczba wpływających wniosków, dodatkowe zadania związane z sytuacją migracyjną, trwający konflikt zbrojny czy ogólne obciążenie urzędu, nie stanowią same przez się podstawy do wyłączenia stanu bezczynności. Są to okoliczności dotyczące organizacji i obciążenia administracji, które nie zastępują ustawowej podstawy do modyfikacji terminu załatwienia indywidualnej sprawy. Skarżący kasacyjnie nie wykazał przy tym takich konkretnych okresów lub zdarzeń, które na podstawie art. 35 § 5 k.p.a. należałoby wyłączyć z biegu terminu i które prowadziłyby do odmiennej oceny stanu postępowania. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska, że skarga na bezczynność powinna zostać oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. ani że brak było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. Stwierdzenie bezczynności pozostawało prawidłowe, podobnie jak zobowiązanie Wojewody do rozpoznania wniosku w terminie wskazanym w wyroku. Zarzuty procesowe, choć oparte na kilku przepisach k.p.a., p.p.s.a. i ustawy o cudzoziemcach, w istocie wyrastały z tego samego założenia co zarzuty materialnoprawne, a mianowicie z twierdzenia o dalszym obowiązywaniu skutków art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. Skoro założenie to było wadliwe, nie mogły one doprowadzić do podważenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia te wymagania i umożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Z jego treści wynika bowiem, że zawiera ono wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz pozwala na odtworzenie toku rozumowania sądu pierwszej instancji. Okoliczność, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, nie stanowi natomiast naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.