II OSK 1346/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. i M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 709/24 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr SKO Gd/6427/23 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2. zasądza od M. S. na rzecz M. B. i M. G. solidarnie kwotę 494 (czterysta dziewięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 15 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 709/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku") po rozpoznaniu skargi M. S. (dalej: "inwestor") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "SKO") z 23 kwietnia 2024 r. nr SKO Gd/6427/23 uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję Kolegium z 26 października 2023 r. nr SKO Gd/3760/23. Zaskarżoną decyzją, Kolegium utrzymano w mocy własną decyzję z 26 października 2023 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza Gminy Żukowo (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z 4 stycznia 2021 r. nr UN-PZ.6730.456.2020.CKK (dalej: "decyzja wz", "decyzja z 4 stycznia 2021 r."), którą ustalono na wniosek inwestora warunki zabudowy dla budowy parkingu na samochody ciężarowe dla prowadzonej działalności gospodarczej na terenie działki nr [...] położonej w obrębie B., gmina Z.. 2. Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie sprawy. 2.1. 2 lutego 2022 r. M. G. i M. B. (dalej: "wnioskodawcy"), wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z 4 stycznia 2021 r. 2.2. Postanowieniem z 13 czerwca 2022 r. sygn. SKO Gd/1437/22 Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania. Zdaniem Kolegium wnioskodawcy nie mogą być uznani za strony postępowania i nie byli jednocześnie stronami postępowania, w którym została wydana decyzja wz. Prawomocnym wyrokiem z 1 marca 2023 r. o sygn. akt II SA/Gd 675/22 WSA w Gdańsku uchylił postanowienie Kolegium. 2.3. Decyzją z dnia 26 października 2023 r. sygn. SKO Gd/3760/23 Kolegium stwierdziło nieważność decyzji z 4 stycznia 2021 r. Kolegium wskazało, że jest związane prawomocnym wyrokiem z 1 marca 2023 r. o sygn. akt II SA/Gd 675/22 oraz, że wnioskodawcy byli stronami postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Burmistrza Gminy Żukowo z 23 czerwca 2020 r. nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania jako grunty leśno-rolne na działkach sąsiednich o nr [...] i nr [...]. Kolegium uznało, iż wnioskodawcy wykazali swój interes prawny bycia stroną z uwagi na wystąpienie interesu prawnego wynikającego co najmniej z art. 140 k.c. Wydając decyzję 4 stycznia 2021 r. Burmistrz nie wziął pod uwagę swoich wcześniejszych ostatecznych decyzji nakazujących likwidację bazy transportowej oraz hałd posadowionych m.in. na działce nr [...] (z której wydzielona została później działka nr [...]). W sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje ostateczny nakaz prawny likwidacji bazy transportowej oraz hałd z terenu działki nr [...] celem przywrócenia jej charakteru leśno-rolnego, ustalenie warunków zabudowy dla tej nieruchomości decyzją z 4 stycznia 2021 r. oznacza jej niewykonalność istniejącą zarówno w dacie jej wydania, jak i w dacie wydania niniejszej decyzji przez Kolegium, a jej niewykonalność ma charakter trwały. Kolegium wskazało także, że określone w decyzji z 4 stycznia 2021 r. warunki zabudowy dla parkingu na samochody ciężarowe dla prowadzonej działalności gospodarczej nie sposób uznać za kontynuację funkcji istniejącej w wyznaczonym obszarze, w szczególności w odniesieniu do istniejącego hotelu i przedszkola, co rażąco narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. 2.4. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z 23 kwietnia 2024 r. sygn. SKO Gd/6427/23, SKO w Gdańsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że decyzja wz jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. 2.5. W skardze na powyższą decyzję inwestor wskazał m.in., że Kolegium błędnie założyło, że wytyczne wskazane w wyroku WSA w Gdańsku 1 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 675/22, winny iść tylko w kierunku ustalenia, że wnioskodawcy powinni być stronami postępowania o wydanie warunków zabudowy. Wskazał także, że decyzja z 23 czerwca 2020 r. została w całości wykonana przed wydaniem zaskarżonej decyzji. 2.6. W odpowiedzi na skargę SKO w Gdańsku wniosło o jej oddalenie. 2.7. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 15 stycznia 2025 r. WSA w Gdańsku uznał skargę za uzasadnioną. Sąd podkreślił, że w wyroku z 1 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 675/22 WSA w Gdańsku nie przesądził, że wnioskodawcy powinni zostać uznani za strony postępowania dotyczącego nieważności decyzji wz. Sąd nakazał organowi rozważyć tę kwestię i w zależności od poczynionych ustaleń albo rozpoznać sprawę merytorycznie albo umorzyć postępowanie. W ocenie Sądu organy nie wykonały w sposób prawidłowy zaleceń zawartych w wyroku. Stanowisko Kolegium zawarte w decyzji z 26 października 2023 r. stwierdzające istnienie po stronie wnioskodawców interesu prawnego wynikającego co najmniej z art. 140 k.c., nie zostało w jakikolwiek sposób uzupełnione w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu Kolegium ponownie rozpoznając sprawę naruszyło art. 153 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującej oceny legitymacji wnioskodawców do złożenia wniosku o stwierdzenie decyzji wz. Sąd zauważył, że decyzja wz w pkt 7 ustala dojazd i dostęp do drogi dla planowanej inwestycji - do drogi gminnej dz. nr [...], poprzez dz. nr [...] (własność) wnioskodawcy i dz. nr [...] (współwłasność wnioskodawcy). Z decyzji tej nie wynika w sposób oczywisty jak uznały organy, iż dojazd do planowanej inwestycji odbywa się po drodze gruntowej przebiegającej bezpośrednio przy nieruchomościach stanowiących współwłasność wnioskujących stron. Ponadto Kolegium nie wykazało też we właściwy sposób przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. 3. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli M. B. i M. G. (dalej: "skarżący kasacyjnie", "wnioskodawcy"), zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 28 k.p.a. - WSA w Gdańsku uznał, że SKO nie wystarczająco uzasadnił fakt, że skarżący nie jest stroną postępowania. Skarżący ma bezpośredni interes prawny w sprawie, ponieważ planowana inwestycja wpływa na jego nieruchomość oraz korzystanie z drogi dojazdowej. Pominięcie tego aspektu stanowi rażące naruszenie prawa i wymaga uchylenia wyroku; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. - uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku jest lakoniczne i nie odnosi się do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności pominięto argumenty dotyczące wcześniejszych decyzji nakazujących likwidację bazy transportowej oraz faktu, że decyzja z 4 stycznia 2021 r. została wydana w sposób sprzeczny z zasadami praworządności; 3) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - organy administracyjne, a następnie WSA w Gdańsku, nie przeprowadziły pełnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego; II. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. - decyzja Wójta Gminy Żukowo była nieważna, ponieważ decyzja była niewykonalna w dniu wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały. Pominięcie tego aspektu przez WSA w Gdańsku doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy; 2) art. 6 k.p.a. - organy administracyjne oraz WSA w Gdańsku naruszyły zasadę praworządności, nie uwzględniając faktu, że decyzja z 4 stycznia 2021 r. była sprzeczna z wcześniejszymi prawomocnymi decyzjami o nakazie likwidacji bazy transportowej; 3) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") - WSA w Gdańsku błędnie zastosował zasadę dobrego sąsiedztwa, uznając, że: A. istniejące sąsiednie zabudowania pozwalają na wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla bazy transportowej; B. nie uwzględnił, że działalność transportowa różni się funkcjonalnie od sąsiednich zabudowań i powoduje negatywne oddziaływanie na otoczenie; C. pominął ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie środowiska i ruchu drogowego, które wpływają na dopuszczalność inwestycji w tym miejscu; 4) naruszenie art. 7 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.; dalej: "p.r.d.") w związku z § 28 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r. poz. poz. 2310; dalej: "rozporządzenie") - WSA w Gdańsku oraz organy administracyjne pominęły istotne ograniczenia ruchu drogowego, które uniemożliwiają funkcjonowanie bazy transportowej: A. droga dojazdowa do inwestycji jest oznaczona znakiem B-18, co uniemożliwia poruszanie się pojazdów ciężarowych powyżej określonej masy; B. WSA w Gdańsku nie przeanalizował skutków tej regulacji, co oznacza, że nie zbadał, czy inwestycja może zostać faktycznie zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami drogowymi; C. ignorowanie oznakowania i przepisów ruchu drogowego prowadzi do naruszenia zasad bezpieczeństwa i ładu przestrzennego, co powinno zostać uwzględnione przy ocenie warunków zabudowy. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję. Pismem z 23 marca 2025 r. skarżący kasacyjnie oświadczyli, że zrzekają się rozprawy. 4. Pismem z 28 kwietnia 2025 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną inwestor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm prawem przepisanych oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ale nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty okazały się zasadne. 5.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. 5.3. Bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2366/24, CBOSA). W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy, po pierwsze, stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Gdańsku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA w Gdańsku oddalając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku (por. np. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2905/20, CBOSA). 5.4. Zasadny okazał się natomiast podstawowy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący kwestii posiadania przez skarżących kasacyjnie statusu strony w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji z 4 stycznia 2021 r. (m.in. zarzut naruszenia art. 28 k.p.a.). 5.5. Odnosząc się do tej kwestii należy przypomnieć, że przepisy u.p.z.p. nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, co oznacza, że zastosowanie znajduje tu ogólna norma art. 28 k.p.a. Wymaga podkreślenia, że na gruncie spraw dotyczących aktów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego źródłem interesu prawnego mogą być również regulacje z zakresu prawa cywilnego dotyczące prawa własności, w tym dotyczące tzw. prawa sąsiedzkiego, a zwłaszcza art. 144 k.c., który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Konieczność odwołania się w tej kwestii do zasad tzw. prawa sąsiedzkiego, w tym dokonania oceny, czy realizacja planowanej inwestycji może skutkować, w realiach danej sprawy, zakłóceniami w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynika m.in. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (por. np. wyrok NSA z 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1152/20, CBOSA). Dodać należy, że na konieczność uwzględnienia w ocenie interesu prawnego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy regulacji z zakresu prawa rzeczowego wskazano również w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z 1 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 675/22, wydanym w granicach niniejszej sprawy i wiążącym na dalszych etapach postępowania (art. 153 p.p.s.a.). W wyroku tym zwrócono również uwagę na istotność, w kontekście kwestii interesu prawego wnioskodawców, wydania 23 czerwca 2020 r. decyzji o nakazie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki [...] jako gruntu leśno-rolnego poprzez usunięcie z niej ciężkiego sprzętu budowlanego i mechanicznego (jako bazy transportowej) oraz składowanego na działce kruszywa i hałd ziemi. 5.6. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżącym kasacyjnie przysługiwał interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności spornej decyzji o warunkach zabudowy z 4 stycznia 2021 r. Po pierwsze, w sprawie chodzi o inwestycję o szczególnie wysokim stopniu uciążliwości względem sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej, generującej ponadprzeciętny hałas, zapylenie i drgania. Po drugie, z decyzji tej jasno wynika, że komunikacja z drogą publiczną ma przebiegać za pośrednictwem m.in. działki [...], która, podobnie jak działka inwestycyjna nr [...], powstała z podziałów, jakim podlegała wspomniana wyżej działka nr [...], w odniesieniu do której wydano z kolei wspomnianą wyżej decyzję nakazową z 23 czerwca 2020 r. Z analizy map znajdujących się w aktach sprawy wynika, że ówczesna działka [...] o powierzchni 8,3285 ha bezpośrednio graniczyła z nieruchomością skarżących (według danych z portalu geoportal.gov.pl obecnie jest to działka nr [...]). Po trzecie, obszerny materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy, w tym materiał zdjęciowy, decyzja nakazowa z 23 czerwca 2020 r. oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 449/14 dowodzą, że możliwość przejazdu ciężkiego sprzętu budowlanego bezpośrednio w sąsiedztwie skarżących kasacyjnie jest realna. 5.7. Bezzasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W sprawie nie można mówić o trwałej niewykonalności decyzji w rozumieniu tego przepisu z uwagi na wydanie ostatecznej decyzji z art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Otóż zainteresowany, również w razie wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu, może wystąpić o ustalenie warunków zabudowy dla tego samego zamierzenia, które zostało wcześniej zakwestionowane (por. np. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 14, Nb 2 do art. 59, Warszawa 2026). Celem zastosowania art. 59 ust. 3 u.p.z.p. nie jest bowiem trwałe zablokowanie możliwości zainwestowania danej inwestycji w dany sposób, ale doprowadzenie do stanu, zgodnie z którym sposób zagospodarowania nieruchomości będzie określony w jednej z form wskazanych w art. 4 u.p.z.p. Odrębną natomiast sprawą jest to, czy decyzja o warunkach zabudowy zostanie w takim przypadku wydana, ale to jest już problem ewentualnego naruszenia innych przepisów, w tym art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. 5.8. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów ustawy Prawa o ruchu drogowym oraz aktów wykonawczych do tej ustawy. Regulacje te nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i nie mają wpływu na zasady ustalania warunków zabudowy. 5.9. Rozpoznając sprawę ponownie WSA w Gdańsku, po pierwsze, przyjmie, że skarżący posiadali interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności spornej decyzji o warunkach zabudowy. Po drugie, Sąd pierwszej instancji winien w takim przypadku odnieść się co do istoty do drugiej z przyjętych przez Kolegium podstaw nieważności, tj. rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w aspekcie warunku kontynuacji funkcji. Po trzecie, WSA w Gdańsku będzie miał w szczególności na uwadze, że w sprawie chodzi o inwestycję wyjątkowo uciążliwą względem zabudowy mieszkaniowej generującej ponadprzeciętny hałas, zapylenie i drgania. Uciążliwość tego rodzaju inwestycji została zresztą dostrzeżona w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku wydanym z udziałem m.in. skarżącego i skarżących kasacyjnie, tj. wyroku z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 106/21 (CBOSA). Co istotne, wyrok ten dotyczył również tzw. samowoli urbanistycznej, tym razem w związku z prowadzeniem na działce nr [...] działalności obejmującej m.in. parkowanie ciężkiego sprzętu budowlanego i mechanicznego oraz składowanie kruszywa i hałd ziemi. Po czwarte, WSA w Gdańsku uwzględni, że już z samej analizy urbanistycznej wynika bezspornie, że na obszarze analizowanym brak było zabudowy, która mogłaby zostać oceniona jako kontynuacja dotychczasowej funkcji występującej na tym obszarze. Konflikt urbanistyczny planowanej zabudowy (baza ciężkiego sprzętu budowlanego) z zabudową mieszkaniową jednorodzinną jest na tyle jaskrawy, że nie wymaga szerszego omówienia. Jednak również nie sposób nie dostrzec już na pierwszy rzut oka, nawet przy przyjęciu szerokiej definicji kontynuacji funkcji, oczywistego braku wymogu kontynuacji funkcji w odniesieniu do usług w postaci hotelu z restauracją oraz przedszkola. W takim przypadku nie sposób mówić o funkcji uzupełniającej, a nadto zachodzą zasadnicze różnice w stopniu uciążliwości generowanych przez tego rodzaju przedsięwzięcia. Po piąte, WSA w Gdańsku będzie miał na uwadze konieczność przestrzegania zasady zaufania (art. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a.) w aspekcie uprzedniego uznania przez ten sam organ mocą ostatecznej decyzji, tj. Burmistrza, że bardzo zbliżona inwestycja (tj. baza transportowa) na terenie przed podziałem stanowiącym większą jednostkę ewidencyjną, nie może być zlokalizowana z uwagi na konflikt urbanistyczny. Otóż we wspominanej decyzji z 23 czerwca 2020 r. ten sam organ nakazał przywrócenie dotychczasowego sposobu zagospodarowania (art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.), a nie zdecydował się na wstrzymanie użytkowania terenu i wyznaczenie skarżącemu terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.). Tymczasem, organ stosując art. 59 ust. 3 u.p.z.p. działa co prawda w granicach uznania administracyjnego, ale ze względów funkcjonalnych i logicznych wariant z punktu pierwszego organ powinien wybrać wówczas, gdy przeprowadzane zmiany zagospodarowania terenu nie stoją w jaskrawej sprzeczności z możliwym sposobem wykorzystania danego terenu, co jednak wymaga przeprowadzenia pełnej procedury z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast wariant z punktu drugiego art. 59 ust. 3 u.p.z.p. należy wybrać, jeżeli zmiany zagospodarowania stoją w jawnej sprzeczności z dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu oraz terenów sąsiednich (zob. D. Okolski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, wyd. 23, Nb 7 do art. 59). 5.10. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. 5.11. O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.