II OSK 1385/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1958/23 w sprawie ze skargi [...] sp. j. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz [...] sp. j. w [...] 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1958/23 w wyniku rozpoznania skargi [...] s.j. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO) z dnia 5 października 2023 r. w przedmiocie warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia 5 października 2023 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Siewierz (dalej: Burmistrz) z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr PP.6730.10.2023 o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. [...] i [...], położonych w obrębie [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazano m.in. art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1, ust. 2 art. 61 ust.1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 poz. 977 ze zm.), dalej: u.p.z.p. i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a. W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora złożony do Burmistrza. We wniosku wskazano, że planowana jest budowa ww. farmy fotowoltaicznej. Burmistrz poinformował inwestora o braku możliwości wydania wnioskowanej decyzji dla elektrowni o mocy powyżej 500 kW lub o mocy powyżej 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VI i nieużytki, jednocześnie wskazując na możliwość odpowiedniej zmiany wniosku. Pomimo tego inwestor podtrzymał swój wniosek. SKO wyjaśniło, że na terenie, na którym nie obowiązuje plan miejscowy budowa elektrowni fotowoltaicznej wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59 u.p.z.p., a nie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy wskazał przede wszystkim jednak na treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. i opierając się na wykładni językowej tych przepisów przyjął, że gminy mogą władczo wpływać na rozmieszczenie wolnostojących urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW lub o mocy przekraczającej 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki. Oznacza to, że tereny pod taką inwestycję "wskazuje" gmina w studium, a następnie w planie miejscowym. Brak jest zatem możliwości wydania decyzji o ustaleniu warunków dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocach przekraczających wartości określone w 10 ust. 2a u.p.z.p. Skoro zaś prawodawca nie dopuszcza lokalizowania w oparciu o decyzje z rozdziału 5 u.p.z.p. elektrowni fotowoltaicznych o mocach przekraczających wartości z art. 10 ust. 2a tejże ustawy, to nie było możliwe wydanie ani decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ani też o ich odmowie ustalenia dla wnioskowanej inwestycji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika także, że według SKO przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ma zastosowanie tylko do tych inwestycji z zakresu fotowoltaiki, których moc nie przekracza progów wynikających z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Skoro zaś inwestor nie skorzystał z możliwości obniżenia mocy planowanej elektrowni, postępowanie należało umorzyć. Skargę na decyzję SKO wniósł inwestor zarzucają jej naruszenie: 1) art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się rażąco błędną interpretacją woli ustawodawcy; 2) art. 61 ust. 3 oraz 10 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z art. 2 ust. 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2023 r. poz. 1436 ze zm.) dalej: u.o.ź.e. poprzez błędną wykładnię; 3) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 oraz w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie; 4) art. 9 ust. 4 i 5 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie; 5) art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania; 6) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 oraz w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd zaznaczył, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. o rozmieszczaniu farm fotowoltaicznych, o mocy większej niż wskazana w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., organy gminy decydują nie w drodze decyzji o warunkach zabudowy lecz wyłącznie w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. Spór sięga tym samym art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i wykładni tego przepisu. Chodzi zatem o to, czy jeżeli moc wnioskowanej farmy fotowoltaicznej przekracza wielkość wynikającą z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., to czy w takiej sytuacji należy zastosować 61 ust. 3 u.p.z.p., czy też należy przyjąć, że ocena wniosku o wydanie warunków zabudowy dla takiej farmy nie mieści się w zakresie kompetencji organu, jak uznało SKO. Sąd I instancji wskazał, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie powinien budzić większych znaczeniowych wątpliwości. W przypadku bowiem odnawialnych źródeł energii przepis ten wprost odsyła do definicji tych źródeł zawartej w odrębnej ustawie (ustawa o odnawialnych źródłach energii). Organ administracji jest zatem pozbawiony możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem. Art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. Co istotne, z tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zdaniem Sądu takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż podane w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. muszą najpierw zostać rozmieszczone w studium, po aby później ich lokalizacja mogła zostać wprowadzona w planie miejscowym. Przepisy art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i wbrew temu co wywodzą organy, zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż podana w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie może z góry wyłączać dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Studium nie jest bowiem aktem prawa miejscowego i jego ustalenia nie są wiążące dla organu. Sąd I instancji podzielił linię orzeczniczą zgodnie z którą lokalizacja farmy fotowoltaicznej niezależnie od jej mocy, dokonywana jest na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie wymaga oceny przesłanek zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. W konkluzji Sąd I instancji zaznaczył, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p, nie wymaga oceny spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2). Wbrew zaś stanowisku organów, przepisy prawa nie przewidują możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w planie miejscowym. W razie braku takiego planu miejscowego realizacja takiej inwestycji możliwa jest po uzyskaniu stosownej decyzji o warunkach zabudowy i to niezależnie od tego, czy i w jaki sposób rozmieszczenia farm fotowoltaicznych przewidziano w studium. Skargę kasacyjną wniosło SKO zaskarżając powyższy wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że możliwe jest wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty każdą sprawę z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie jest zasadne umorzenie postępowania administracyjnego podczas gdy zlokalizowanie wnioskowanej inwestycji możliwe jest wyłącznie w oparciu o przepisy prawa miejscowego. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy poprzez oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zrzeczono się również przeprowadzenia w sprawie rozprawy. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe zakwalifikowanie spornej inwestycji tj. farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z infrastrukturą techniczną miało kluczowy wpływ na zakres postępowania wyjaśniającego, z uwagi na treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Należy mieć na uwadze, że na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw, do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dodano zapis, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zapewnienie inwestycji dostępu do drogi publicznej) nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e, za które uważa się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, 2) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Wedle zaś art. 2 pkt 22 u.o.ź.e. za odnawialne źródło energii uznaje się odnawialne niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania farma fotowoltaiczna o mocy do 3 MW wraz z infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., ponieważ inwestycja wykorzystuje promieniowanie słoneczne. Z uwagi na powyższe uznać należało, że treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii przepis wprost odsyła do definicji ustawowej zawartej w odrębnej ustawie. Dodatkowo, art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie różnicujący instalacji odnawialnych źródeł energii z uwagi na ich moc, potwierdza pośrednio, że tego rodzaju inwestycje mogą być lokalizowane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 9 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1275/23 (LEX nr 3826472 ) wskazał, że – lokalizacja takiej instalacji, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji oraz dostępu do drogi publicznej. W tym wypadku oznacza to, że właściwą formą prawną procesu inwestycyjnego będzie decyzja o warunkach zabudowy bowiem moc instalacji nie ma żadnego znaczenia. Tymczasem skarżący kasacyjnie organ zarzuca Sądowi I instancji wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie. Przepis, o którym mowa tj. art. 10 ust. 2a u.p.z.p. stanowi, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Natomiast przepis art. 15 ust. 3 pkt 3a) u.p.z.p. przewiduje elementy fakultatywne planu i jest nim m.in. granica terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a oraz granice ich stref ochronnych. Z powyższych regulacji organ wywodzi, że ze względu na moc planowanej instalacji fotowoltaicznej nie jest możliwe prowadzenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, gdyż inwestycja taka może być lokowana wyłącznie na podstawie studium, a dalej w oparciu o plan miejscowy. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że jest to stanowisko nieprawidłowe. Brak jest bowiem podstaw, aby przyjmować różną kwalifikację prawną w odniesieniu do projektowanych instalacji odnawialnych źródeł energii z powołaniem na art. 10 ust. 2a, jak również art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1580/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej. Zatem ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie mogą z uwagi na ich wewnętrzy charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną. Ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. Tym samym dopuszcza się sytuację, w której decyzja o warunkach zabudowy będzie zawierać ustalenia odmienne od ustaleń przyjętych w studium (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 911/22, Lex nr 3591836). Dlatego też brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż określona w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie wyłącza dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji, a wykładnia systemowa art. 61 ust. 3 u.p.z.p. odwołująca się do innych przepisów u.p.z.p., regulujących odmienny proces zagospodarowania terenu, tj. art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., nie jest prawidłowa i pozbawia stronę prawa do słusznego dochodzenia jej uprawnień. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W orzecznictwie wskazuje się bowiem wprost, że nie ma podstaw do wprowadzania ograniczeń w możliwości realizacji wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych pod względem ich mocy w oparciu o wykładnię systemową przepisów u.p.z.p. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 712/24, LEX nr 3890950). Skoro w sprawie zasadne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, błędny jest zarzut skargi kasacyjnej polegający na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Niezasadnie bowiem organy administracji umorzyły prowadzone postepowanie, jako bezprzedmiotowe. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 669/24). O bezprzedmiotowości postępowania można mówić, jeżeli w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego bezzasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w związku z brakiem możliwości wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2025 r. sygn. akt I OSK 192/22, LEX nr 3852421). Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji wywiódł, że sprawa z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z przyczyn wskazanych przez organy nie jest bezprzedmiotowa, bowiem nie występuje wskazywana przeszkoda do prowadzenia postępowania administracyjnego. Oznacza to obowiązek organu prowadzenia tego postępowania administracyjnego i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.