II OSK 1574/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. A., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 715/22, w sprawie ze skargi M. A., na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie, z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr ZOA-V.7721.2.2022, w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, , 1. oddala skargę kasacyjną;, 2. oddala wniosek M. A. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Lublinie wyrokiem z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 715/22, oddalił skargę M. A. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2022 r., znak: ZOA-V.7721.2.2022 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych Wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 15 czerwca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zamościu (PINB) przeprowadził oględziny na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...] i ustalił, że na powyższej działce realizowana jest budowa wiaty o maksymalnych wymiarach zew. 7,17 m x 11,1 m. Wiata jest usytuowana pomiędzy budynkami gospodarczymi i w odległości ok. 1,6 m od ogrodzenia od strony działki nr ewid. [...]. Z protokołu oględzin wynikało, że na działce tej wykonano siedem słupów żelbetowych o wymiarach 0,36 m x 0,36 m i 0,3 x 0,5 m oraz o średniej wysokości ok. 3,4 m. Słupy wybudowano ok. 5 lat temu. Powierzchnia zabudowy wiaty to 67,58 m2. Ponadto stwierdzono, że M. A. (dalej także jako: inwestor) nie ma pozwolenia na realizację powyższego obiektu (protokół wraz z załącznikami: k. 8-10 akt admin. I inst.). Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zamościu postanowieniem z dnia 8 lipca 2022 r. na podstawie m. in. art. 48 ust.1 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwana dalej "P.b."). wstrzymał M. A. budowę przedmiotowej wiaty. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej także jako: LWINB) postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena czy zaistniała samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie wykonania robót budowlanych. Podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c P.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast w myśl art. 29 ust. 2 pkt 2 P. b., decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Z powyższego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany, którego powierzchnia zabudowy wynosi 67,58 m2, nie był z takiego obowiązku zwolniony. Ponadto, w myśl przepisów P.b. obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jednakże, jak zaznaczył organ II instancji, budowa przedmiotowej wiaty zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 P. b. (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ww. nowelizacji), wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Dodatkowo, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b. (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ww. nowelizacji), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Organ skonkludował, że według przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, tj. w 2017 r. (5 lat temu), na jego budowę również wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. LWINB uznał, że w tej sytuacji miał zastosowanie przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., w myśl którego organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi M. A. wniesionej do WSA w Lublinie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że organy prawidłowo zakwalifikowały sporny obiekt jako wiatę. Pojęcie to występuje w przepisach prawa budowlanego, chociaż nie zostało zdefiniowane. Natomiast w judykaturze przyjmuje się, że jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz co do zasady brak trwałych ścian. Za element charakterystyczny uznaje się jej samoistny charakter, tj. brak trwałego powiązania konstrukcyjnego z innymi obiektami. Sąd stwierdził, że w ramach kontroli kwalifikacji spornego obiektu organy ustaliły, że wykonano siedem słupów żelbetonowych o wymiarach 0,36 m x 0,36 m i 0,3 m x 0,5 m oraz średniej wysokości ok. 3,4 m. Obiekt ma wymiary 7,17 m x 11,1 m (protokół oględzin z dnia 15 czerwca 2022 r. – k. 10-8 akt admin.). Słupy wybudowano ok. 5 lat temu. WSA w Lublinie wskazał, że zgodnie z treścią skargi, inwestor zamierzał zbudować na swojej posesji wiatę, lecz odstąpił od tego zamiaru, gdy zorientował się, że na jej realizację wymagane jest pozwolenie. Następnie zaś stwierdził, że nie zamierza kontynuować budowy, a zrealizowane elementy planuje wykorzystać jako "elementy budowli, na którą nie jest wymagane pozwolenie ani zgłoszenie". W ocenie Sądu I instancji, realizacja spornego obiektu niewątpliwie została przerwana i nie został on ukończony. Jednakże w każdym przypadku kwalifikacja konkretnego obiektu uzależniona jest od poszczególnych elementów charakteryzujących jego cechy techniczno-budowlane oraz przeznaczenie. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że - po pierwsze - jak wynika z oświadczenia samego inwestora obiekt był planowany i początkowo realizowany jako wiata, a - po drugie – obiekt posiada takie cechy, które pozwalają bezspornie zakwalifikować go jako wiatę: wsparcie na słupach żelbetonowych, brak powiązania z innymi obiektami, samoistny charakter, brak ścian. Elementy te stanowią całość (jeden, powiązany zbiór). Następnie WSA w Lublinie rozważył kwestię, czy wykonanie omawianych prac budowlanych wymagało uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. W tym zakresie – w kontekście art. 29 ust. 1 i 2 P.b. – zdaniem Sądu I instancji – rozstrzygające znaczenie miała powierzchnia wiaty, która, według ustaleń organów, wynosiła 67,58 m2 oraz okoliczność faktyczna, że inwestycja była realizowana od ok. 2017 r. Zestawiając wskazane okoliczności z brzmieniem obowiązujących wówczas przepisów Sąd I instancji uznał, że w dacie rozpoczęcia prac budowlanych pozwolenia na budowę nie wymagała realizacja wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. w ówczesnym brzmieniu); wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2c P.b w ówczesnym brzmieniu). Natomiast zgodnie z przepisami w brzmieniu późniejszym (i obowiązującym) nie wymagała pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b.), a nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących wiat - o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c P.b.). W żadnym zaś czasie od rozpoczęcia realizacji inwestycji budowa wiaty nie była objęta uproszczoną reglamentacją, ani nie podlegała zwolnieniu z niej. W konsekwencji powyższego Sąd w pełni zaaprobował stanowisko organów obu instancji, które stwierdziły, że wymagane było uzyskanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę wiaty o powierzchni 67,58 m2. Natomiast poza sporem była okoliczność, że inwestor nie uzyskał takiego pozwolenia na budowę. W konsekwencji powyższych rozważań WSA w Lublinie stwierdził, że w sprawie prawidłowo zastosowano art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. Wyjaśnił, że przepis ten, co wynika z jego literalnego brzmienia, a także a contrario z art. 48 ust. 5 P.b., ma zastosowanie do obiektów nieukończonych, będących w budowie. Ocenie podlegał zatem sporny obiekt wg stanu na datę wydawania rozstrzygnięcia, lecz z uwzględnieniem istoty inwestycji – jej docelowej postaci - a nie jedynie zrealizowanej części. Sąd wyjaśnił odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że w sprawie nie może być zastosowany art. 50 P.b., ponieważ dotyczy on przypadków innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49f P.b. Zgodnie z art. 48 ust.1 organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy (w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b.) w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego w przypadkach określonych w pkt 1-2. Przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 P.b.). Pojęcie robót budowlanych jest szersze od pojęcia budowy, obejmuje bowiem również – poza budową – prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 P.b.).Sporna inwestycja wyczerpuje hipotezę z art. 48 P.b., gdyż obejmowała wykonywanie obiektu budowlanego. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 50 P.b. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. art. 48 ust.1 pkt 1 P.b. przez uznanie, że organy administracji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie tryb przewidziany w tym przepisie, mimo iż skarżący odstąpił od zamiaru realizacji na swojej posesji obiektu budowlanego, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie budowlane, 2. art. 50 i art. 51 P.b. przez błędną ich interpretację, skutkiem czego było przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie może być zastosowany przewidziany w nich tryb naprawczy, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9 i art. 136 § 1 k.p.a. przez uznanie, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sytuacji, gdy nie poczyniły ustaleń pod kątem zastosowania względniejszego dla skarżącego trybu naprawczego, W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania M. A., działający w sprawie osobiście, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu ww. pisma procesowego stwierdził, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Rozpoznając zatem jako pierwszy z zarzutów – zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9 i art. 136 § 1 k.p.a. przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego należało stwierdzić, że zarzut ten jest bezzasadny. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie, w ramach tej podstawy kasacyjnej, zarzucił Sądowi I instancji, że ten przeprowadził błędną kontrolę zastosowanych przez organy nadzoru budowlanego przepisów postępowania, która polegała na tym, że organ I instancji nie wziął pod uwagę, że elementy konstrukcyjne obiektu (wiaty) już powstałe będą wykorzystane na potrzeby innego rodzajowo obiektu (wg treści zażalenia na postanowienie organu I instancji i skargi do Sądu I instancji – inwestor wykorzysta je jako elementy ogrodzenia oraz elementy nośne (słupy, maszty) systemu monitoringu wizyjnego. Co więcej, jak podkreślił skarżący kasacyjnie, ten inny rodzajowo obiekt lub obiekty nie będą wymagały ani dokonania zgłoszenia, ani tez uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał też, że powyższej okoliczności nie ustalił też LWINB już po podniesionych w tym zakresie zarzutach w skierowanym do niego zażaleniu, mimo że powinien tak uczynić w trybie uzupełniającego postępowania dowodowego przewidzianego w przepisie art. 136 § 1 k.p.a. (vide uzasadnienie skargi kasacyjnej). Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w każdej instancji prowadziło to do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (materialnej) – art. 7 k.p.a. oraz zasady informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych – art. 9 k.p.a. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że przedmiotem sprawy administracyjnej objętej kontrolą WSA w Lublinie była kwestia legalności budowy obiektu budowlanego na działce należącej do skarżącego kasacyjnie (inwestora). Wymagało to zatem w pierwszej kolejności ustalenia jaki charakter prawnobudowlany ma obiekt, a następnie czy obiekt ten w momencie budowy podlegał reżimowi ustawy P.b. - czy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia robót budowlanych. Dopiero bowiem po ustaleniu, że doszło do naruszenia w/w wymogów prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego ocenia możliwość legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Co najważniejsze w postępowaniach o takim przedmiocie ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej dokonania, a ocena prawna tego stanu każdorazowo jest determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu. Natomiast proces legalizacyjny polegający na uzyskaniu stanu zgodnego z prawem ocenia się już w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej. (por. np. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1366/22, Legalis nr 3179730 oraz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1047/22, Legalis nr 3172609). Tym samym orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, co Sąd słusznie zaakceptował, że w 2017 r. wykonano roboty budowlane w postaci wzniesienia 7 słupów żelbetowych jako elementów konstrukcyjnych wiaty o powierzchni zabudowy wynoszącej 67,58 m2, a na mocy wówczas obowiązujących przepisów Prawa budowlanego budowa takiej wiaty jak i obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego postanowienia wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Oceny tej nie zmienia przerwanie prowadzenia dalszych robót po wzniesieniu tych słupów oraz później wyrażony zamiar wykorzystania tych elementów (vide treść zażalenia i skargi) jako ogrodzenia oraz mocowania systemu monitoringu, tj. obiektów nie objętych reżimem ustawowym. Prawidłowo dokonana kwalifikacja obiektu jako budowanej wiaty (wzniesienie słupów wspierających całą konstrukcję wiaty – jej podstawowego elementu konstrukcyjnego jako budowli o niewydzielonej z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych) wyłączała także i ze względów konstrukcyjnych przyporządkowanie tego obiektu do innego rodzaju obiektu, czy też nawet obiektów budowlanych (jak wywodzi w skardze kasacyjnej skarżący kasacyjnie). Toteż przeprowadzone przed organami nadzoru budowlanego postępowanie wyjaśniające nie naruszało zasady prawdy materialnej, a strona, zgodnie z zasadą wyrażaną w art. 9 k.p.a., była informowana o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych podczas całego postępowania administracyjnego na co wskazują nie tylko uzasadnienia wydanych w nim postanowień, ale także i skierowanych do skarżącego kasacyjnie zawiadomień (k. 7 i 12 akt administracyjnych). Co oczywiste, z powyższych przyczyn organ II instancji nie miał obowiązku korzystać z trybu przewidzianego art.136 k.p.a. tj. uzupełniającego postępowania dowodowego. Ustalony w sposób prawidłowy i wyczerpujący stan faktyczny sprawy przesądza o niezasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania. W rezultacie w pełni należy w pełni podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sprawie prawidłowo zastosowano art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. Zgodnie z powyższym przepisem organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Przepis, co wynika z jego literalnego brzmienia a także a contrario z art. 48 ust. 5 P.b. ma zastosowanie do obiektów nieukończonych, będących w budowie. Prawidłowo także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w sprawie nie może być zastosowany art. 50 P.b., ponieważ dotyczy on przypadków innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49f P.b. Podkreślić należy, że przepisy art. 50 i art. 51 P.b. wprowadzają całkowitą normatywną rozłączność obydwu trybów. Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego uznać zatem także należy za nieusprawiedliwione Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił (pkt 1 wyroku). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek uczestnika o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku). Z treści art. 203 i 204 p.p.s.a. wynika, że obowiązek zwrotu kosztów (odpowiednio w sytuacji uwzględnienia i oddalenia skargi kasacyjnej) dotyczy kosztów poniesionych przez organ lub skarżącego. Art. 204 p.p.s.a. stanowi, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: 1) organ – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji oddalający skargę; 2) skarżącego – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji uwzględniający skargę. Zatem przepisy art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a., regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej, nie przewidują takiego zwrotu na rzecz uczestnika postępowania.