II OSK 1639/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1343/22, w sprawie ze skargi W. S., na decyzję Wojewody Małopolskiego, z dnia 16 września 2022 r. nr WI-I.7840.15.40.2022.BS, w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę, , oddala skargę kasacyjną.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 18 stycznia 2023 r., II SA/Kr 1343/22, oddalił skargę W. S. (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 września 2022 r. znak WI-I.7840.15.40.2022.BS utrzymującą w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego nr 123/2022 z 20 kwietnia 2022 r. znak: AB.6740.529.2021.TS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego: remont, przebudowę, nadbudowę, rozbudowę istniejącego budynku remizy OSP D. wraz z wewnętrznymi instalacjami wodnokanalizacyjnymi, centralnego ogrzewania, elektroenergetycznymi oraz urządzeniami: utwardzone dojścia i dojazdy, dwa miejsca postojowe, mur oporowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a także o zasądzenie zwrotu koszów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przewidzianych oraz o przeprowadzenie rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to: - art. 145 § 1 pkt 1) a) p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 1, 2, 3 ustawy Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy, a także w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak było podstaw do przyjęcia, że zachodzą podstawy do zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu architektoniczno-budowlanego, a także udzielenia pozwolenia na budowę, albowiem brak jest spełnionych wymogów do uzyskania przedmiotowego pozwolenia, w konsekwencji zatem organ administracji publicznej winien odmówić udzielenia inwestorowi, tj. Gminie K., pozwolenia na budowę; - art. 145 § 1 pkt 1) a) p.p.s.a. w zw. z art. 35 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na błędnym przyjęciu, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w ustawie Prawo budowlane, tj. inwestor złożył stosowne oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia oraz opinie innych organów w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie spełnia warunków technicznych, w szczególności w zakresie wymaganych odległości od granic działki oraz budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach budowlanych, zaś planowana inwestycja zostanie usytuowana w zbyt bliskiej odległości od nieruchomości skarżącego, naruszając tym samym jego prawo własności; - art. 145 § 1 pkt 1) a) p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polegający na błędnym przyjęciu, że udzielenie inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa w sytuacji, gdy planowana inwestycja polegająca na przebudowie oraz nadbudowie głównej części budynku w sposób istotny narusza warunki techniczne, w szczególności w kontekście odległości od granic nieruchomości sąsiednich, a nadto organ administracyjny w sposób powierzchowny i lakoniczny odniósł się do kwestii rozwiązań doprowadzających istniejącą drewnianą wieżę OSP do wymagań przepisów przeciwpożarowych, zaś wskazanie przedmiotowych rozwiązań jest konieczne ze względu na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego mogących powodować zagrożenia życia ludzi znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 1 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 8 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi, a w konsekwencji braku uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy w sposób jasny wskazuje, że brak jest podstaw do zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego terenu oraz udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, podczas gdy: planowana inwestycja jest posadowiona na granicy działki należącej do skarżącego, co niewątpliwie jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności z warunkami technicznymi w zakresie wymaganej odległości od granic działki, co konsekwencji prowadzi do utrudnienia dla skarżącego w zakresie swobodnego korzystania z nieruchomości stanowiącej jego własność; a także pominięcie, że na gruncie niniejszej sprawy przejawia się uprzywilejowanie podmiotu starającego się o uzyskanie pozwolenia na budowę, tj. Gminy K., zaś każdy podmiot starający się o uzyskanie pozwolenia na budowę winien być traktowany przez organ tak samo; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs(1) ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a także art. 90 § 1 p.p.s.a. przez skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne mimo wyraźnego wniosku skarżącego o wyznaczenie rozprawy i rozpoznanie skargi na rozprawie, co w konsekwencji naruszyło prawo skarżącego do udziału w postępowaniu, a zatem ograniczyło skarżącemu prawo do Sądu zagwarantowane w Konstytucji, a także prawo do jawności postępowania, zaś wyznaczenie rozprawy nie naraziłoby na zagrożenia zdrowia i życia osób uczestniczących w rozprawie, w szczególności, że rozprawy w sądach powszechnych odbywają się w standardowych warunkach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w skardze kasacyjnej całkowicie bezpodstawnie zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 1 p.p.s.a. Przepis ten nie może być bowiem ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż określa zakres regulacji p.p.s.a., a rozpoznawana sprawa niewątpliwie jest sprawą sądowoadministracyjną. Ponadto, mając na uwadze sposób sformułowania pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpoznawanej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w ogóle nie był stosowany przez Sąd I instancji. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był bowiem art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. W przypadku oddalenia skargi można zarzucić sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) albo lit. c) p.p.s.a. tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, to nie można zarzucić oddalającemu skargę sądowi I instancji naruszenia zastosowanego unormowania, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez wojewódzki sąd administracyjny regulacji prawnej. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami k.p.a., tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 8. W tym miejscu podkreślić należy, że art. 8 i art. 77 k.p.a. zawierają jednostki redakcyjne w postaci ustępów. Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia tych przepisów uczynił to zatem w sposób nieprecyzyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, zebrany materiał dowodowy w sposób jasny wskazuje, że w sprawie wystąpiły podstaw do zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego terenu oraz udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Nie sposób zarzucić organom dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz w sposób niewyczerpujący zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Na gruncie tego postępowania nie ujawniono naruszeń prawa materialnego jak i nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyjęcie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Organ administracji w niniejszej sprawie działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, dokonując rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, który w sposób wystarczający pozwalał na ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów uznając, że decyzja została wydana zgodnie z prawem, a materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs(1) ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a także art. 90 § 1 p.p.s.a. przez skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne mimo wyraźnego wniosku skarżącego o wyznaczenie rozprawy i rozpoznanie skargi na rozprawie okazał się chybiony. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że powołany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 15 zzs(1) ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095; dalej: ustawa covidowa) dotyczył posiedzeń zdalnych w postępowaniu cywilnym i nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawach rozpoznawanych przez sąd administracyjny zastosowanie miał bowiem art. 15zzs(4) ustawy covidowej. W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 18 stycznia 2023 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne poprzedzone zostało próbą uzyskania od stron i uczestników postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 20 grudnia 2022 r., k.41). Z uwagi jednak na okoliczność, że nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości, Sąd I instancji nie miał możliwości wyznaczenia rozprawy zgodnie z wolą skarżącego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przedstawił podstawę prawną rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, przy czym z akt sprawy wynika, że strony zostały uprzedzone pismem informacyjnym o warunkach przeprowadzenia tzw. rozprawy zdalnej oraz o tym, iż w sytuacji gdy którakolwiek ze stron nie będzie miała możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu aplikacji informatycznej, to sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. W takim stanie prawnym uprawnione było podjęcie przez Przewodniczącego Wydziału zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, skoro nie wszystkie strony tego postępowania zgłosiły, że mają możliwości techniczne uczestnictwa w rozprawie zdalnej przy użyciu aplikacji informatycznej. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie strony muszą mieć zapewnione równy udział w rozprawie odmiejscowionej, w przeciwnym razie osoby niemające technicznych możliwości uczestniczenia w rozprawie zdalnej mogłyby postrzegać takie posiedzenia jako formę faworyzowania czy uprzywilejowania osób korzystających z odpowiednich narzędzi informatycznych. W przypadku rozprawy zdalnej nie ma analogicznej sytuacji jak przy rozprawie tradycyjnej, kiedy to od decyzji samej strony zależy, czy stawi się do budynku sądowego celem udziału w rozprawie. Aktualnie dostępność do urządzeń technicznych umożliwiających łączność internetową z przekazem obrazu i dźwięku nie jest powszechna, co Sąd I instancji musiał wziąć pod uwagę. Podkreślić należy, że z treści art. 90 § 1 p.p.s.a. wynika wyraźnie, że w przepisach szczególnych mogą być ustanowione wyjątki od zasady, zgodnie z którą sprawy rozpoznawane są na posiedzeniach jawnych. Jak wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19, art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy covidowej należy traktować jako przepis szczególny w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma bowiem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Wprowadzone w ustawie covidowej rozwiązania mające na celu zapobieganie i zwalczanie zakażeń wirusem COVID-19, niewątpliwie służą ochronie zdrowia i życia ludzkiego. W orzecznictwie przyjęto stanowisko, że przewidziane w art. 15zzs(4) ustawy covidowej ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczane ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 2 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej – stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych (zob. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r., II OSK 1652/21). W niniejszej sprawie naruszenia przepisu art. 90 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie upatruje w pozbawieniu go przez Sąd I instancji możności obrony swych praw przez uniemożliwienie mu wzięcia udziału w rozprawie pomimo wyrażenia chęci uczestniczenia w rozprawie i przesłania danych niezbędnych do połączenia na rozprawie zdalnej, co zdaniem skarżącego kasacyjnie doprowadziło do uniemożliwienia złożenia wyjaśnień. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że prawo strony do brania udziału w postępowaniu nie oznacza zagwarantowania jej prawa do osobistego działania. Strona ma bowiem możliwość ustanowienia pełnomocnika jak i zaprezentowania swojego stanowiska w pismach procesowych. Osobisty udział w rozprawie przed sądem administracyjnym nie jest ani obowiązkowy, ani też nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów – inna możliwość to np. wystosowanie pisma procesowego zawierającego stanowisko strony czy też przesłania do sądu dokumentów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, standard ochrony praw stron i uczestników został w niniejszej sprawie zachowany. Skarżący kasacyjnie miał bowiem możliwość złożenia w każdym momencie pisma procesowego. Podkreślenia wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie różnicują mocy prawnej stanowiska wyrażonego na piśmie i stanowiska wyrażonego przez stronę osobiście w toku rozprawy przed sądem I instancji. Czynny udział strony w postępowaniu sądowym nie może być zawężany do osobistego udziału w rozprawie. Prawo to jest o wiele szersze i polega m.in. na możliwości wyrażania swojego stanowiska w sprawie w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego, zarówno osobiście w toku rozprawy, jak i na piśmie przez składanie pism procesowych, składanie wniosków, korzystania z pomocy fachowego pełnomocnika procesowego i dokonywania czynności procesowych za jego pośrednictwem, jak również zaskarżania orzeczeń sądowych. Skarżący kasacyjnie z tych praw mógł skorzystać bez jakichkolwiek ograniczeń. Dla zachowania prawa do rzetelnego procesu najważniejsze jest bowiem zabezpieczenie możliwości przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny być formułowane pod adresem zaskarżonego wyroku. Tymczasem podniesione w przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego stanowią w istocie powielenie zarzutów zawartych w odwołaniu oraz w skardze wniesionej do Sądu I instancji i w konsekwencji nie uwzględniają stanowiska Sądu I instancji, który w uzasadnieniu wyroku w sposób szczegółowy odniósł się do tych zarzutów, wyjaśniając obszernie kwestie akcentowane przez skarżącego. Nie stanowiło to jednak przeszkody do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej, gdyż taki sposób sformułowania zarzutów nie uniemożliwiał ich oceny. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że w niniejszej sprawie wnioskiem z 19 stycznia 2022 r. inwestor zwrócił się do Starosty o zgodę na odstępstwo od wymogów przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2021 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225; dalej: rozporządzenie). Następnie Starosta zwrócił się do Ministra Rozwoju i Technologii o zgodę na odstępstwo od ww. przepisów. Pismem z 4 lutego 2022 r. Minister udzielił Staroście upoważnienia do wyrażenia zgody na wnioskowane odstępstwo. Postanowieniem z 16 lutego 2022 r. Starosta, działając na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333; dalej: u.p.b.), wyraził zgodę na odstępstwo od ww. przepisów rozporządzenia określone przedmiotowym wnioskiem, pod warunkiem dostosowania się do wymagań wynikających z pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Prawidłowość rozwiązań została potwierdzona przez uzgodnienia rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i ds. sanitarno-higienicznych. W odniesieniu zatem do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 u.p.b. przez błędne przyjęcie, że udzielenie inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Zarówno Sąd I instancji jak i organ II instancji prawidłowo bowiem oceniły, że w postanowieniu Starosty z 16 lutego 2022 r. zakres dopuszczonego odstępstwa został precyzyjnie i jednoznacznie określony oraz opisany. Co więcej, w poprzedzającej wydanie zgody na odstępstwo dokumentacji drobiazgowo uzasadniono jej zasadność. Wniosek Starosty skierowany do Ministra zawierał szczegółową charakterystykę inwestycji i precyzyjnie określone przesłanki przemawiające za koniecznością wprowadzenia rozwiązań projektowych z zastosowaniem odstępstwa od przepisów rozporządzenia. Sąd I instancji zasadnie podkreślił, że podstawowym argumentem uzasadniającym zgodę na odstępstwo jest fakt, że inwestycja polega na remoncie, rozbudowie i przebudowie istniejącego i funkcjonującego zabytkowego budynku straży pożarnej, o określonej lokalizacji, nie podlegającej możliwościom zmiany. Potrzeba realizacji inwestycji wynika ze złego stanu technicznego tego budynku i konieczności poprawy stanu zagospodarowania terenu w stosunku do stanu obecnego. We wniosku przedstawiono rzeczowe i solidnie uzasadnione propozycje rozwiązań zamiennych, przedłożono wymagane dokumenty, w tym uzgodnienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie (pismo z 20 września 2021 r., znak: DNT-1.5142.67.2021.PP) oraz obszerną i szczegółową ekspertyzę dotyczącą odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej w obiekcie, sporządzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (k.16-36 projektu zagospodarowania działki), uzgodnioną pozytywnie przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z 2 grudnia 2021 r., znak: WZ.5595.599.2021.PK (k.12 projektu). Wszystkie rozwiązania zawarte w ww. ekspertyzie znalazły zastosowanie w projektach zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanym, zatwierdzonym decyzją I instancji. W projekcie przewidziano m.in. zabezpieczenie istniejącej wieży do klasy reakcji na ogień określonej jako niezapalne. Dodatkowo, na s.19-20 ekspertyzy, nakazano przyjąć ponadstandardowe rozwiązania zamienne zapewniające zabezpieczenie przeciwpożarowe obiektu i poprawiające stan bezpieczeństwa pożarowego budynku, takie jak podział budynku na strefy pożarowe znacznie mniejsze, niż wynikające z przepisów techniczno-budowlanych, czy zastosowanie autonomicznych czujek płomieniowych. W niniejszej sprawie zasadnie zatem zastosowano tryb z art. 9 ust. 1 u.p.b. wykazując, że wystąpił przypadek szczególnie uzasadniony, za taki bowiem uznawana jest sytuacja kiedy inwestor, pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość, na takie cele, nie może zrealizować swego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej (art. 4 u.p.b.) ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2022 r., II OSK 2203/21). Również pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 35 u.p.b. w zw. z § 12 rozporządzenia zauważenia wymaga, że zarzut ten został sformułowany w sposób nieprecyzyjny, albowiem zarówno przepis art. 35 u.p.b. jak i § 12 rozporządzenia dzielą się na jednostki redakcyjne w postaci ustępów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie jednak przyjął za orzekającymi w sprawie organami, że dokumentacja projektowa jest kompletna i spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1-3 u.p.b. Przedmiotowy projekt budowlany jest bowiem zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Uprawniony projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec spełnienia wymagań, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 u.p.b. organ był uprawniony do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzieleniu inwestorom pozwolenia na jej budowę. Natomiast zdaniem skarżącego kasacyjnie planowana inwestycja nie spełnia warunków technicznych, w szczególności w zakresie wymaganych odległości od granic działki oraz budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach budowlanych oraz zostanie usytuowana w zbyt bliskiej odległości od nieruchomości skarżącego, naruszając tym samym jego prawo własności. W odniesieniu do tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że budynek OSP zaprojektowano w taki sposób, że najbliżej położona i zwrócona w stronę granicy z działką skarżącego ściana zewnętrzna jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Nie ma zatem przeszkód do realizacji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych skarżącego zgodnie z przepisami budowlanymi, tj. ścianą budynku bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 3m od granicy działki skarżącego z działką będącą terenem inwestycji oraz w odległości 4m od tej granicy w przypadku lokalizacji przyszłego budynku ścianą z otworami okiennymi lub drzwiami, oczywiście pod warunkiem zgodności przyszłego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.