II OSK 1641/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych W. G. i K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1385/22 w sprawie ze skarg W. G. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 września 2022 r., znak: SKO.ZP/415/375/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi kasacyjne.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1385/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargi W. G. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 września 2022 r., nr SKO.ZP/415/375/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Odrębne skargi kasacyjne od wyroku wnieśli W. G. i K. M. Skarżąca W. G., na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w całości zaskarżyła wyrok sądu pierwszej instancji i zarzuciła naruszenie: - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresie w jakim organ nie uwzględnił wymagań ładu przestrzennego, zwłaszcza w zakresie architektury; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresie w jakim organ nie uwzględnił walorów architektonicznych i krajobrazowych; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresie nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności skarżącej poprzez ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej, to jest działki numer [...]; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegające na niewłaściwej kontroli legalności administracji i akceptacji stanowiska organu administracji, w zakresie w jakim organ nie uwzględnił wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Skarżąca kasacyjne wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Natomiast K. M. zaskarżył w całości wyrok sądu pierwszej instancji i zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organy administracyjne I i II instancji art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 par. 1 w zw. z art. 80 k.p.a., w sytuacji, gdy naruszenie przepisów procedury administracyjnej miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Uchybienie to sprowadzało się do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący i nierzetelny. Skutkowało to wydaniem decyzji opartej na błędnych podstawach faktycznych i nieuwzględniającej uzasadnionych i słusznych interesów m.in. skarżącego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy w sposób wnioskowany przez inwestora nie powinna być wydana, albowiem przy założeniu prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, jej wyniki byłyby istotnie odmienne od zawartych we wniosku tego inwestora. Tym samym nie było podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Sąd I instancji błędnie zaś uznał, iż materiał dowodowy zgromadzony szczególności załączniki (o numerach; od 1 do 4) do decyzji organu I instancji, pozwalały na wydanie decyzji administracyjnej o treści kwestionowanej skargą. WSA w Krakowie nie dostrzegł bowiem oczywistych błędów popełnionych przez organy administracji publicznej, a mianowicie tego, że: - nieprawdziwe jest twierdzenie zawarte w załączniku nr 3 (strona 5 z 8; pkt e wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu l instancji: "Najczęściej budowane budynki mieszkalne posiadają od 1 do 2 kondygnacji nadziemnych wysokość do kalenicy (od ok. 7 m do ok. 11 m)", gdyż w rzeczywistości wysokość ta kształtuje się w obszarze analizowanym w wartościach od 5,2 m do 11,3 m (co wynika z tabeli zamieszczonej na karcie nr 291 akt administracyjnych); - w ww. tabeli (k. 291) nie zostały w ogóle uwzględnione istniejące obiekty budowlane (tj. po pierwsze - budynek mieszkalny o wysokości 7,3 m [do attyki], należący do skarżącego kasacyjnie, położony na działkach ewidencyjnych o numerach [...] i [...], obr. [...] [...], graniczących bezpośrednio z terenem, którego dotyczy wniosek inwestora; po drugie - budynek o wysokości ok. 6,0 m, należący do W. G., zlokalizowany na działce ewidencyjnej nr [...], obr. [...] [...], również graniczącej bezpośrednio z terenem objętym wnioskiem inwestora); - ww. tabela prezentuje wadliwie obliczony wynik (średnią) dla kolumny "wysokość elewacji do kalenicy/do attyki", tj. 9,5 m, podczas gdy prawidłowe wyliczenia (z danych już ujętych w tej tabeli) wskazują na średnią 8,375 m (którą to wartość będzie jednak redukować uwzględnienie w obliczeniach dwóch budynków, dotychczas pominiętych, znajdujących się na działkach o nr.: [...] i [...] oraz [...], albowiem obydwa te budynki mają wysokość zdecydowanie niższą od średniej 9,5 m wynikającej z kwestionowanej kolumny); - nieprawdziwe jest twierdzenie zawarte w załączniku nr 3 (strona 5 z 8; pkt e wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu I instancji: budynki z dachem płaskim posiadają wysokość (od ok. 9 m, 10 m, 11m (...)", albowiem budynek mieszkalny z dachem płaskim, będący własnością skarżącego kasacyjnie, położony w bezpośrednim sąsiedztwie do zamierzenia inwestycyjnego, zlokalizowany na działkach o nr. [...] i [...] ma wysokość 7,3 m, zaś co do pozostałych dwóch obiektów (o dachach płaskich) brak jest materiału dowodowego potwierdzającego, że ich wysokość to rzeczywiście 10 i 11 metrów; skoro organ zawyżył wysokość budynku K. M. (z 7,3 m do ok. 9 m), to nie można było bezkrytycznie podchodzić do - ww. parametrów dwóch innych obiektów o płaskich dachach; - nieprawdziwe są twierdzenia zawarte w załączniku nr 3 (WYNIKI; strona 5 z 8; pkt e wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu I instancji: "Wnioskowana nowa zabudowa stanowić będzie uzupełnienie występującej w obszarze analizowanym zabudowy, której wysokość elewacji frontowych są zróżnicowane, co wpływ ma występowanie w obszarze wielu form zabudowy. Planowana jest realizacja 2 budynków dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Mając powyższe na względzie stwierdzono, że przy wyznaczeniu wysokości elewacji frontowej planowanej zabudowy należy przyjąć za podstawę wysokość górnej krawędzi elewacji w budynku sąsiedniej dz. nr [...] obr. [...] [...] oraz w budynku na sąsiedniej dz. nr [...] obr. [...] [...], a także w będącym na etapie wykończenia elewacji (co pozwala na oszacowanie wysokości krawędzi attyki) budynku na dz. nr [...] obr. [...] [...] - usytuowanym w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. We wszystkich ww. budynkach wysokość górnej krawędzi elewacji wynosi ok. 9,0 m. Wysokość należy wyznaczyć w oparciu o § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, tj. na poziomie 9,0 m z dopuszczeniem niewielkiej tolerancji - do ± 0,5 m, Taki opis sytuacji architektoniczno-budowlanej na tym terenie jest sprzeczny ze stanem faktycznym, gdyż nie uwzględnia on wszystkich obiektów budowlanych położone w najbliższym otoczeniu terenu, którego dotyczy wniosek inwestora. Pominięte zostały: - na dz. nr [...] obr. [...] [...]: budynek ("wysoki" z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) wysokość do attyki 9,0 m oraz budynek ("niski" z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 6,0m; - na dz.nr [...] obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,0 m; - na dz.nr [...] obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,0 m; - na dz.nr [...] obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,0 m, - na dz.nr [...], obr. [...] [...]: budynek (z dachem dwuspadowym, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 5,2m; - na dz.nr [...] i [...], obr. [...] [...]: budynek (z dachem płaskim, nr ewid. [...]) - wysokość do attyki wynosi 7,3m; Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego. - art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - obydwa przepisy w zw. z § 5 ust. 1, ewentualnie (w miejsce § 5 ust. 1) w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 Nr 164, poz. 1588 ze zm.) poprzez zaniechanie uwzględnienia skargi i tym samym pominięcie, iż nastąpiło wadliwe ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, tj. na poziomie 22% z tolerancją +/- 2%, podczas gdy wskaźnik ten - przy założeniu prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej winien się kształtować na poziomie niższym, niż 19 %. Błąd ten skutkuje niemożliwością kontynuacji przez planowaną inwestycję funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W ocenie skarżącego kasacyjnie przyczyną ustalenia tego wskaźnika na zawyżonym poziomie był brak uwzględnienia wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym (pominięto co najmniej siedem budynków o funkcji mieszkalnej; m.in. zaniechano uwzględnienia: budynku nr [...] (zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] [...] (o pow. 5 324m2) oraz budynku nr [...] (zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] [...] (o pow. 1 395m2). Pominięte obiekty zaznaczone są znakami X na przedkładanym jako dowód wydruku graficznym (zawierającym w lewym górnym rogu odręczną adnotację MAPY. geoportal.gov.pl, [...]); - art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5a u.p.z.p. - obydwa przepisy w zw. z par. 7 ust. 1, 2 i 3, ewentualnie (w miejsce § 7 ust. 1, 2 i 3) w zw. z § 7 ust. 4, rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury poprzez zaniechanie (wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - czym przepis ten naruszono) uwzględnienia skargi i tym samym pominięcie, iż nastąpiło wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla zamierzenia inwestycyjnego w sposób niezapewniający wymaganej kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunkiem dochowania przez ten obiekt wymogu kontynuacji jest jego wysokość nieprzekraczająca 8,375 m (przy czym uwzględnienie - na potrzeby obliczeń tego wskaźnika - budynków położonych na działkach o numerach [...] i [...] oraz [...] skutkować musi z konieczności przyjęciem jeszcze niższej wartości, aniżeli wspomniane 8,375 m); - art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 5a u.p.z.p. - obydwa przepisy w zw. z § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury poprzez zaniechanie (wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - czym przepis ten naruszono) uwzględnienia skargi i tym samym pominięcie, iż dla planowanej inwestycji nastąpiło ustalenie geometrii dachu (kąta nachylenia, układu połaci dachowych) w sposób nieodpowiedni do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zamierzenie inwestycyjne spółki ma być zlokalizowane w bliskiej odległości od istniejących, stosunkowo niskich budynków mieszkalnych (posiadających geometrie dachów dwuspadowych, od 30 do 40 stopni - dane zawarte w tab. str. 291 dokumentacji akt sprawy administracyjnej). Z tych względów inwestycja ta winna posiadać dach dwuspadowy o geometrii od 30 do 40 stopni, gdyż tylko wówczas dotrzymany zostanie wymóg kontynuacji i nie dojdzie zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego. Ponadto obraz sytuacji wypacza/zniekształca twierdzenie zawarte w załączniku nr 3 (WYNIKI - strona 5 z 8; pkt e Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej) do decyzji organu I instancji, iż" "budynek na dz. nr [...] obr. [...] [...] jest zlokalizowany na działce sąsiedniej". Wskazany budynek (chodzi o obiekt oznaczony nr. ewid. [...]) nie jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie do zamierzenia inwestycyjnego inwestora, gdyż obydwie porównywane przez organ inwestycje oddzielone są od siebie inną jeszcze działką nr [...] obr. [...] [...] w [...]. Na działce tej zlokalizowany jest zaś niski budynek mieszkalny (o nr. [...]) charakteryzujący się dachem dwuspadowym o wysokości do kalenicy równej 5,2 m. W oparciu o wyżej wskazane podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Pomimo różnic w sformułowaniu zarzutów i uzasadnień skarg kasacyjnych w istocie zmierzają one do zakwestionowania oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy administracji i zaakceptowanej przez Sąd I instancji. W kontekście powyższego nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób wnikliwy, opierając się na szczegółowo zebranym materiale dowodowym. Za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew zarzutowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera wszystkie niezbędne elementy i pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu. Sąd odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, w tym do kwestii kontynuacji funkcji, parametrów zabudowy oraz ochrony interesów osób trzecich, a swoje stanowisko uzasadnił. Wyjaśnić należy ponadto, że przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, i 7 u.p.z.p. to katalog czynników, które powinny być uwzględniane przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie mogą być wykładane jako bezpośrednia podstawa do ograniczenia prawa do zabudowy sąsiednich nieruchomości. Kluczowe znaczenie dla sprawy ma ocena spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej: u.p.z.p.), czyli tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, jako wartość podstawową przy wykładni tego przepisu, uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku powielania dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyroki NSA z: 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 2563/18, 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1572/19, 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 855/23). W realiach niniejszej sprawy organy administracji, a w ślad za nimi Sąd I instancji, prawidłowo ustaliły, że w obszarze analizowanym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz drogi i obiekty infrastruktury technicznej, co znajduje potwierdzenie w analizie urbanistycznej stanowiącej integralną część akt sprawy. Zabudowa kształtuje się w sposób niejednolity bowiem różni się gabarytami i formą. Z analizy wynika ponadto, że teren inwestycji jest położony w drugiej linii zabudowy. Planowane przedsięwzięcie nie narusza zatem zasady dobrego sąsiedztwa i stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy zastanej w sąsiedztwie. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, jako wartość podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 2563/18). Łącznie odnosząc się do zarzutów kwestionujących kontynuację parametrów architektonicznych i urbanistycznych wskazać należy, że w sprawie prawidłowo odwołano się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepisy tego rozporządzenia, ustalając jako zasadę wyznaczanie parametrów nowej zabudowy w oparciu o wartości średnie, dopuszczają jednocześnie odstępstwa, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Celem tej regulacji jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego, a nie mechaniczne powielanie uśrednionych wartości, które w obszarach o zróżnicowanej zabudowie mogłoby prowadzić do zaburzenia tego ładu. W realiach niniejszej sprawy organy administracji, a w ślad za nimi Sąd I instancji, prawidłowo uznały, że minimalne odstępstwa od wartości średnich dla całego obszaru analizowanego były w pełni uzasadnione. I tak wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustalono w przedziale od 20% do 24%, co stanowi ustalenie poniżej wartości wnioskowanej. Wartość średnia dla całego obszaru wynosi 22%, została prawidłowo odniesiona do parametrów istniejącej w sąsiedztwie zabudowy wielorodzinnej, gdzie wskaźnik ten osiąga wartości od 9% do 55%. Ustalenie go na wskazanym poziomie stanowi zatem próbę uśrednienia i nawiązania do najbardziej adekwatnych obiektów odniesienia, a nie dowolne zawyżenie. Szerokość elewacji frontowej określono na poziomie 10,5 z tolerancją +/- 20%. Parametr ten również nie przekracza średniej dla całego obszaru (10,5 m), jednakże, jak wynika z analizy, odpowiada on dokładnie średniej szerokości elewacji frontowych dla istniejącej w obszarze analizowanym. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość do attyki) ustalono w przedziale od 8,5 m - 9,5 m, na podstawie § 7 ust. 4 Rozporządzenia. Z analizy wynika, że wysokości budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane i wahają się pomiędzy 2,8 ma 10,2 m. Średnia wysokość elewacji frontowych budynków z dachami połaciowymi wynosi 6 m. Średnia wysokość attyk przy dachach płaskich to 9 m, natomiast jeśli chodzi o wysokości kalenic, wahają się one w przedziale 7,m do 11,5 m. Ustalając wartości omawianego parametru dla przedmiotowego budynku wzięto pod uwagę wartości średnie dla dachów płaskich, taki bowiem dach planowany jest zgodnie z wnioskiem. Wartość ta jest wyższa od średniej dla całego obszaru (7 m), ale została ustalona w nawiązaniu do średniej wysokości zabudowy wielorodzinnej w obszarze analizowanym, która wynosi 15 m, i jest znacznie niższa od maksymalnej wysokości budynku wielorodzinnego, która wynosi 24 m. W świetle powyższego, nie można podzielić zarzutu skarżących, iż organy w sposób dowolny i nieuzasadniony odstąpiły od wartości średnich. Przeciwnie, dokonując analizy, organy prawidłowo zidentyfikowały charakter planowanej inwestycji jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i w konsekwencji, w sposób logiczny i uzasadniony, odniosły jej parametry do istniejących w obszarze analizowanym budynków tego samego rodzaju. Takie działanie jest w pełni zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa, która wymaga badania wpływu inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym, a nie mechanicznym (por. wyrok NSA z 8 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1365/18, wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 855/23). Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a przedstawiona w uzasadnieniu wyroku argumentacja jest wyczerpująca i zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargi kasacyjne.