II OSK 1655/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 178/24 w sprawie ze skargi H.G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Garwolinie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nadzoru budowlanego oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 31 stycznia 2025 r., VII SAB/Wa 178/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę H.G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nadzoru budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w skardze z 30 września 2024 r. wniesionej do WSA w Warszawie H.G. zarzuciła organowi powiatowemu naruszenie art. 35 § 1 i art. 12 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024, poz. 572, K.p.a.) polegającą na niedoręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 K.p.a.) bądź też bezczynności polegającej na niewydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 K.p.a.) oraz bezczynności polegającej na niezałatwieniu sprawy w terminie (art. 104 K.p.a.). 2.2. Mając na uwadze powyższe wniosła o: 1) doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania bez zbędnej zwłoki oraz załatwienia sprawy, bądź też wydania przez PINB postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, Ppsa); 2) uwzględnienie skargi na bezczynność PINB przez WSA w Warszawie i zobowiązanie tego organu do załatwienia przedmiotowej sprawy, w określonym terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez PINB w trybie autokontroli (art. 149 § 1 pkt 1 Ppsa); 3) stwierdzenie, że PINB dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa); 4) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a Ppsa); 5) przyznanie od PINB na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Ppsa (art. 149 § 2 Ppsa); 6) zasądzenie od PINB na rzecz skarżącej kosztów postępowania w kwocie 597 zł [wynagrodzenia pełnomocnika 480 zł (1x stawka minimalna), kosztów sądowych - wpisu 100 zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa - opłaty skarbowej 17 zł). 2.3. W uzasadnieniu skargi podano, że 14 sierpnia 2024 r. do PINB wpłynęło podanie - żądanie strony wszczęcia postępowania w sprawie legalności oraz zgodności z prawem usytuowania budynku mieszkalnego i gospodarczego przy ul. [...] w [...] gm. [...] na działkach nr [...] i nr [...] (w szczególności od strony granicy z działką skarżącej nr [...] i nr [...] oraz nr [...]). Zamiast zawiadomienia o wszczęciu postępowania lub postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania organ przesłał skarżącej pismo z 27 sierpnia 2024 r. którym de facto "umył ręce" w załatwieniu sprawy i uniemożliwił stronie obronę swoich praw na drodze administracyjnej. Wskazała przy tym skarżąca, że sprawy prowadzone pod sygn.: PINB.7355.13. 1a.2022; PINB.7355.13.1b.2022 i PINB.7355.13.1c.2022, w żaden sposób nie załatwiają kwestii usytuowania przedmiotowego budynku. Ponadto PINB nie wskazał jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że sprawa usytuowania budynku została już zbadana, w szczególności zaś dokumentu wytworzonego przez organ wyższego stopnia wskazującego na brak konieczności zbadania usytuowania budynku. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że w 2007 r., jej sąsiad – M.S. (inwestor) zgłosił w Starostwie Powiatowym w [...] m. in. roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachowego i konstrukcji drewnianej na budynku mieszkalnym i gospodarczym. Tymczasem w istocie została wykonana budowa budynku mieszkalnego (nadbudowa i rozbudowa), którego usytuowanie jest niezgodne z prawem. W ocenie skarżącej, samo zgłoszenie robót nie może sanować usytuowania budynku niezgodnie z przepisami prawa. Jak wyjaśniła dalej, w żądaniu z 12 sierpnia 2024 r. wskazała, że ma prawo żądać wszczęcia postępowania nawet wówczas, gdy postępowania są wszczynane z urzędu. Zdaniem skarżącej, PINB zamiast zawiadomienia o wszczęciu postępowania bądź też postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, przesłał pismo z 5 sierpnia 2024 r., które nie załatwiało sprawy zgodnie z przepisami prawa. Jej zdaniem, pismo PINB z 27 sierpnia 2024 r. jest przejawem działania niezgodnego z prawem. Organ nie wskazał żadnej podstawy prawnej swego działania. W ocenie skarżącej, załatwianie spraw "pisemkami" jest wielce szkodliwe i podważa zaufanie do władzy publicznej. Nie godząc się z takim sposobem "załatwienia sprawy" skarżąca wniosła ponaglenie (z 5 września 2024 r.). W ponagleniu tym wyjaśniła na czym polega problem (bezczynność PINB) oraz przywołała orzeczenia sądowe mające potwierdzać, że ma rację. Podała, że w dniu 30 września 2024 r. doręczone zostało skarżącej pismo Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 25 września 2024 r. W piśmie tym nie wskazano jednak, jak strona postępowania ma zwalczać bezczynność w takiej sytuacji. W związku z tym, że ze sposobem załatwienia ponaglenia skarżąca nie mogła się zgodzić, dlatego też postanowiła wnieść skargę do WSA w Warszawie. 2.4. W odpowiedzi z 4 października 2024 r. PINB wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że skarga na jego bezczynność dotyczy braku "wszczęcia postępowania na żądanie strony z 12 sierpnia 2024 r. w przedmiocie usytuowania budynku mieszkalnego i gospodarczego przy ul. [...] w [...] gm. [...] na działkach nr [...] i nr [...]". Nadmienił przy tym, że żądanie skarżącej dotyczyło usytuowania budynku mieszkalnego, a w obecnej skardze na bezczynność skarżąca dodała również "budynek gospodarczy". Organ przypomniał, że żądanie wpłynęło w dniu 14 sierpnia 2024 r. Odpowiedzi na to żądanie PINB udzielił pismem z 27 sierpnia 2024 r., bowiem postępowania z w/w zakresu są wszczynane wyłącznie z urzędu zgodnie z art. 53a ust. 1 ustawy Prawo budowlane (uPb). W dalszej części organ powiatowy opisał prowadzone przez siebie i toczące się od 2022 r. postępowania dotyczące skarżącej. 3.1. W motywach swego wyroku – oddalając skargę – sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu wynikające z szeregu orzeczeń sądów administracyjnych, dostrzegając jednak, iż odnośnie opisanej problematyki istnieje pewien spór w orzecznictwie, co też było powodem do skierowania przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 24 lutego 2025 r. wniosku do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wydanie uchwały wyjaśniającej (II OPS 2/25). 3.2. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę na fakt, że w realiach niniejszej sprawy organ udzielił odpowiedzi skarżącej niezwłocznie, bo pismem z 27 sierpnia 2024 r. wyjaśniając, że sprawy zgodności z przepisami Prawa budowlanego związane z budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym na działkach nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...] prowadzone są wielotorowo – w trzech osobnych postępowaniach, które to niejednokrotnie były poddawane kontroli przez organ wyższej instancji, wobec czego organ powiatowy prowadzi postępowania zgodnie z zaleceniami wskazywanymi przez MWINB. W wyniku wielu analiz prowadzonych przez organ wojewódzki nie wskazywano konieczności dodatkowego badania usytuowania przedmiotowego budynku, co sugeruje, że prowadzone przez PINB postępowania wyczerpują zagadnienia związane z tym obiektem. W ocenie sądu pierwszej instancji, w związku z powyższym wbrew zarzutom skargi, nie można było przypisać organowi bezczynności, a złożone przez organ ww. pismem z 27 sierpnia 2024 r. wyjaśnienia uznać należało za wystarczające. 4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła H.G. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. 4.2. Skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie w całości w/w orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Wnosi także o zasądzenie od PINB na jej rzecz niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 440 zł [wynagrodzenie pełnomocnika - 240 zł, kosztów sądowych: wpisu od skargi kasacyjnej - 100 zł, opłaty kancelaryjnej -100 zł]. Skarżąca kasacyjnie oświadcza, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 4.3. Skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie: 1) art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80 K.p.a. w zw. art. 35 § 3 K.p.a. polegające w istocie na nieprawidłowym i niepełnym ustaleniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. traktowanym jak przepis prawa materialnego, tj. naruszenie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy PINB nie załatwił sprawy podania – żądania strony z 12 sierpnia 2024 r. do tej pory (nie wszczął postępowania zarówno z urzędu, jak i na żądanie strony, ani też nie wydał jakiegokolwiek aktu, ani też nie wykonał czynności, które podlegałyby kontroli instancyjnej, a także sądowej); 3) przepisów postępowania polegające na oddaleniu skargi zamiast na jej uwzględnieniu (art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 Ppsa) i zasądzeniu kosztów postępowania (art. 200 Ppsa); 4) Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa i art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy, tj. przez ich niezastosowanie. 4.4. Skarżąca kasacyjnie wskazuje, że zakres prowadzonych postępowań legalizacyjnych i naprawczych jest niewystarczający. W jej ocenie prowadzone postępowania mają jedynie charakter "kosmetyczny" i nie wnikają w istotę sprawy - tj. samowoli budowlanej sąsiada w jej całokształcie. Kwestią kluczową jest usytuowanie budynku w zgodności z warunkami technicznymi (np. odległość otworów okiennych od granicy działki) oraz brak jakichkolwiek uzgodnień z "WKZ" (stronie skarżącej zapewne chodziło o Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – uwaga Sądu). W ocenie skarżącej kasacyjnie w sprawie powinno być prowadzone jedno postępowanie, którego przedmiotem byłaby samowolna budowa (odbudowa, rozbudowa i nadbudowa) obiektu budowlanego - domu objętego ochroną konserwatorską. Skarżąca nie wie, dlaczego PINB wydzielił tyle postępowań. Podnosi, że pierwotnie było prowadzone jedno postępowanie. 4.5. Na wyznaczoną rozprawę nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. W myśl art. 174 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, tej zaś nie dostrzeżono. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa). 5.2. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 § 3 K.p.a. polegający na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący i prawidłowy w oparciu o akta administracyjne przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że pismo – "żądanie" strony z 12 sierpnia 2024 r. w przedmiocie usytuowania budynku mieszkalnego i gospodarczego przy ul. [...] w [...] gm. [...] na działkach nr [...] i nr [...] (w szczególności od strony granicy z działką nr [...]) wpłynęło do organu 14 sierpnia 2024 r. Na to pismo PINB udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi pismem z 27 sierpnia 2024 r. a następnie w dniu 2 października 2024 r. wpłynęła skarga do WSA z 30 września 2024 r. za pośrednictwem PINB. Poprzez ten zarzut autor skargi kasacyjnej usiłuje wykazać, że na dzień 2 października 2024 r., tj. datę wniesienia skargi na bezczynność, PINB pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej wszczętej na skutek pisma skarżącej z 12 sierpnia 2024 r. Z takim stanowiskiem strony skarżącej kasacyjnie nie można się jednak zgodzić. 5.3. W realiach niniejszej sprawy – jak słusznie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji – organ powiatowy udzielił odpowiedzi skarżącej niezwłocznie wyjaśniając, że sprawy zgodności z przepisami Prawa budowlanego związane z przedmiotowym budynkiem mieszkalnym prowadzone są wielotorowo – w trzech osobnych postepowaniach, które to niejednokrotnie były poddawane kontroli przez organ wyższej instancji, wobec czego organ powiatowy prowadzi postępowania zgodnie z zaleceniami wskazywanymi przez MWINB. W wyniku wielu analiz prowadzonych przez organ wojewódzki nie wskazywano konieczności dodatkowego badania usytuowania przedmiotowego budynku co sugeruje, że prowadzone przez PINB postępowania wyczerpują zagadnienia związane z tym obiektem. 5.4. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenie ma także fakt, że 8 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OPS 2/25 (LEX nr 3908119) podjął uchwałę, w której stwierdził, że: 1) z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu; 2) organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku. Z uzasadnienia w/w uchwały wynika, że instytucja procesowa przewidziana w art. 61a § 1 K.p.a. nie dotyczy postępowań uruchamianych z urzędu, ponieważ w tym przypadku nie można mówić o odmowie wszczęcia postępowania inicjowanego na zasadzie oficjalności (zob. wyrok NSA z 13 listopada 2020 r., I OSK 3193/18; M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, s. 477, R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, s. 391). Skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek (żądanie) wszczęcia postępowania nie stanowi "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 § 1 K.p.a. Wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu nie jest zaś wnioskiem, który inicjowałby jakieś odrębne postępowanie, którego złożenie obligowałoby organ do wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia (por. wyrok NSA z 24 lutego 2024 r., I OSK 1742/22). W postępowaniach wszczynanych na zasadzie oficjalności przepis art. 61a § 1 K.p.a. nie stwarza podstawy prawnej do wydania postanowienia odmownego z tej przyczyny, że wydając takie postanowienie organ byłby jedynym jego adresatem. Jeżeli jedyną formą zainicjowania danego rodzaju postępowania jest jego wszczęcie z urzędu, to żądanie wszczęcia takiego postępowania ze strony innego podmiotu, w tym osoby powołującej się na własny interes prawny należy potraktować w kategorii źródła informacji, wymagającej weryfikacji przez właściwy organ co do zasadności przesłanek obligujących do prowadzenia tego postępowania. Gdy do organu nadzoru budowanego w sprawach określonych w art. 53 ust. 1 i art. 72a uPb wpłynie żądanie wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego z powołaniem się na własny interes prawny osoby wnoszącej to żądanie, organ ten nie może pozostać całkowicie bierny z tej tylko przyczyny, że postępowanie wszczyna się z urzędu. Chociaż skierowane do organu żądanie nie może zostać potraktowane jako prawnie skuteczna inicjatywa wszczęcia postępowania administracyjnego, to jednakże stanowi sygnalizację (wskazanie, impuls) do podjęcia wstępnych, przedprocesowych czynności zmierzających do ustalenia, czy doszło do naruszeń uPb w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu. Wobec powyższego NSA orzekł, że organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym (podkr. Sądu), o podjętych działaniach i zajętym stanowisku. W związku z powyższym, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie można przypisać organowi bezczynności, a złożone przez organ ww. pismem z 27 sierpnia 2024 r. wyjaśnienia uznać należało za wystarczające. 5.5. W ocenie NSA okoliczności faktyczne sprawy nie zostały podważone przez wnoszącą skargę kasacyjną, przeciwnie, w skardze kasacyjnej przedstawiono taką właśnie sekwencję działań PINB kontrolującego postępowania administracyjne toczące się w różnych zakresach w odniesieniu do przedmiotowego budynku mieszkalnego, dlatego też zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego uznać należy za nieusprawiedliwiony. Jak wynika z uzasadnienia tego zarzutu, w istocie służy on skarżącej kasacyjnie do kwestionowania dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy, co mieści się w podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Ppsa polegającej na naruszeniu prawa materialnego, a nie podważeniu prawidłowości ustalonego w niej stanu faktycznego. 5.6. Odnośnie do zarzutu sformułowanego w pkt 2 skargi kasacyjnej, w którym zarzucono naruszenie art. 174 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 35 § 3 K.p.a., to pomijając już fakt, że wskazany przepis postępowania został "potraktowany" jako przepis prawa materialnego, ponieważ ma on charakter procesowy, uznać należy, że i ten zarzut nie jest usprawiedliwiony. Z analizy uzasadnienia tego zarzutu wynika, że zdaniem skarżącej kasacyjnie naruszenie prawa materialnego polega na tym, że nie rozpoznano do tej pory podania – żądania wszczęcia postępowania z 12 sierpnia 2024 r. uszczegółowionego ponagleniem z 5 września 2024 r., które powinno być formalnie rozpatrzone. W związku z tym zaskarżony wyrok akceptować ma sytuację, gdy w obrocie prawnym pozostaje nierozpoznane podanie, co sprawia, że PINB pozostaje wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji w bezczynności. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, organ powinien zakończyć postępowanie zainicjowane ww. pismem wydaniem decyzji administracyjnej albo postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a K.p.a. w przeciwnym razie pozostaje w tej sprawie w bezczynności. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena co do bezczynności organu, dokonana być musi w powiązaniu z właściwym dla załatwienia sprawy prawem materialnym, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. W świetle przytoczonego wyżej stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że organ niezwłocznie zareagował na pismo skarżącej z 12 sierpnia 2024 r. i w dniu 27 sierpnia 2024 r. wystosował do niej pismo informujące, że postępowania dot. usytuowania budynku mieszkalnego są wszczynane wyłącznie z urzędu zgodnie z art. 53a ust. 1 uPb. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając treść uchwały II OPS 2/25, brak jest podstaw do przyjęcia, że PINB w okolicznościach tej sprawy zobowiązany był zakończyć postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej z 12 sierpnia 2024 r. decyzją lub postanowieniem. 5.7. W konsekwencji wszystkich uprzednich uwag przyjść należy do wniosku, że nie jest trafny zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 w zw. z art. 151 Ppsa. Przepis ten ma naturę ogólną i wynikową, co oznacza, że chcąc skutecznie powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu należy wykazać, że sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które prowadziłoby do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Skoro nieskuteczne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego i innych przepisów postępowania, podnoszonych w skardze kasacyjnej, to oddalając skargę WSA w Warszawie nie uchybił przepisowi art. 151 Ppsa, stosując go. 5.8. Chybiony jest także w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut dotyczący naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa i art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy, tj. przez ich niezastosowanie. Uznać należy, że w sprawie nie znajduje zastosowania uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (ONSAiwsa 2020/6/79), zgodnie z którą wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność jest już niejako "stanem historycznym", podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. W sprawie nie wydano bowiem aktu administracyjnego kończącego postępowanie, który podlegałby kontroli sądu administracyjnego, lecz w drodze zwykłego pisma poinformowano stronę o tym, że postępowania prowadzone z w/w zakresu wszczynane są wyłącznie z urzędu, zgodnie z art. 53a ust. 1 uPb. 6. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 Ppsa.