II OSK 1830/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 238/22 w sprawie ze skarg P. B. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 238/22 oddalił skargi P.B. (dalej skarżący) i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z [...] grudnia 2021 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Miękinia z [...] października 2021 r. (nr [...]), którą ustalono na rzecz [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu pubIicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] na części działki nr [...] w obrębie geodezyjnym P. w gminie M. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skarżącego uznał, że parametrami, na podstawie których dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej są: równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W rozpatrywanej sprawie została wyznaczona maksymalna moc anten. Zasadnie przyjęły organy, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównymi wiązek promieniowania anten sektorowych, a zatem objęta wnioskiem stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oparto się w tym zakresie na załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia, z której wynika, że dla maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania przy przyjętej mocy anten odpowiednio: 1959,0 W, 1930,0 W, 1089,0 W miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania, w przedziale odległości wyznaczonych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, dalej rozporządzenie). Skoro więc przepisy rozporządzenia służące kwalifikacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazują równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny i nie odnoszą się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego to zdaniem Sądu przyjąć trzeba, że pomimo zawarcia we wcześniejszej decyzji kasacyjnej Kolegium twierdzenia co do konieczności określenia parametru mogącego decydować o wpływie na środowisko w postaci emisji pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, zaniechanie określenia w decyzji lokalizacyjnej niniejszego parametru nie stanowi naruszenia wyszczególnionych w skardze przepisów. Zasadnie więc stwierdziło Kolegium w odpowiedzi na skargę, że jakkolwiek we wcześniejszej decyzji wskazało, iż do parametrów technicznych zalicza się również emisję pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, to jednak dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych został określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) i jest oczywiste, że wartości te nie mogą zostać przekroczone, a zatem nie ma potrzeby jego określania w niniejszej decyzji. 2. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia: a) przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. § 3 pkt 8 (winno być § 3 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie było konieczności określenia parametru mogącego wpływać na środowisko w postaci emisji pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, podczas gdy dokonanie tego ustalenia było obowiązkiem organów w niniejszej sprawie; b) przepisów prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej Ppsa) i oddalenie skargi, podczas gdy organ II instancji naruszył art. 7 i art. 8 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej Kpa) w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia poprzez to, że organ II instancji utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, podczas gdy organ I instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, ponieważ nie zweryfikował i nie ustalił parametru emisji pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny inwestycji objętej przedmiotem sprawy. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. Skarżący zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, wobec czego NSA, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 3.3. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skargach kasacyjnych zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. 3.4. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie wynikała konieczność określenia parametru emisji pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny. Wniosek Spółki wskazywał konieczne parametry planowanej inwestycji, w szczególności równoważną moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Kluczową kwestią jest zatem ustalenie, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności. Jak wykazał wnioskodawca, obszary o przekroczonej gęstości mocy PEM występują w miejscach niedostępnych dla ludności. 3.5. Istotne znaczenie ma w tym kontekście uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22, w której stwierdzono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że literalna treść § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. nie budzi wątpliwości. Wynika z niej, że parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych pod przepisy rozporządzenia z 2010 r., a tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". 3.6. Ponadto prawidłowo Sąd I instancji uznał, że dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych został określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i jest oczywiste, że wartości te nie mogą zostać przekroczone, a zatem nie ma potrzeby jego określania w przedmiotowej decyzji. Ponadto przed uruchomieniem stacji należy przeprowadzić pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elekromagnetycznego w otoczeniu stacji, jak również kwestia emisji pola elektromagnetycznego będzie dokonywana podczas funkcjonowania stacji bazowej. 3.7. Reasumując Sąd I instancji nie naruszył § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ponieważ przywołany przepis jako wartość służącą kwalifikacji wskazuje jedynie równoważną moc promieniowana izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. 3.8. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 § 1 i 2 Kpa w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia, skoro nie było obowiązkiem organu weryfikowanie i ustalanie parametru emisji pola elektromagnetycznego. W niniejszej sprawie wnioskodawca załączył do wniosku "Kwalifikację przedsięwzięcia – Instalacja Radiokomunikacyjna [...]", z której wynika, że przewidywany rozkład pół elektromagnetycznych będzie spełniać wymogi powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. Wskazywana w skardze kasacyjnej kwestia nie wymagała więc prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. 3.9. Mając powyższe na względzie podstawy kasacyjne okazały się niezasadne. 3.10. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną.