II OSK 1836/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 32/23 w sprawie ze skargi D.J. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 listopada 2022 roku, znak: WI-I.7840.5.58.2022.PI w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 8 marca 2023 r., II SA/Kr 32/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę D.J. na postanowienie Wojewody Małopolskiego (Wojewoda) z 14 listopada 2022 r., znak: WI-I.7840.5.58.2022.PI, w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, zaskarżonym postanowieniem Wojewoda na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) w zw. z art. 123 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm., uPb), w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z 23 marca 2022 r., II SA/Kr 79/22, stwierdził, że odwołanie wniesione przez D.J. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r., nr 159/6740.1/2019, znak: AU-01-5.6740.1.1897.2018.JKU, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Inwestorowi: Gminie Miejskiej Kraków - Zarządowi Infrastruktury Sportowej w Krakowie, pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budowa budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę do budynku [...] wraz z: - instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan.-deszcz., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi teletechnicznymi i technologią węzła cieplnego; - zagospodarowaniem terenu, w tym : komunikacja wewnętrzna (dojścia i drogi wewnętrzne), parking dla samochodów osobowych i autobusów, budowa boiska trawiastego z piłkochwytami, budowa masztu antenowego wys. 7,4 m; - budową dojścia pieszego na działce nr [...] (fragm.) obr. [...]; - instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznymi, stacją transformatorową; - przebudową istniejącego uzbrojenia: sieć cieplna, instalacji elektrycznych, instalacji kanalizacji ogólnospławnej, instalacji wodociągowej, przyłącza gazowego i telekomunikacyjnego; - likwidacją istniejącego uzbrojenia terenu – przyłącza gazowego, kolidującego z inwestycją, na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] (fragm.) obr. [...], przy ul. [...] w [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 32/23 kolejno wskazano, że w związku z odwołaniem D.J. od w/w decyzji, Wojewoda Małopolski postanowieniem z 3 kwietnia 2019 r., sprostowanym następnie postanowieniem z 16 maja 2019 r., znak: WI-I.7840.5.26.2019.EB, na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania. W wyniku zaskarżenia w/w postanowienia, WSA w Krakowie wyrokiem z 29 sierpnia 2019 r., II SA/Kr 636/19, uchylił w/w postanowienie Wojewody Małopolskiego. W toku ponownie prowadzonego postępowania, Wojewoda decyzją z 22 kwietnia 2020 r., znak: WI-1.7840.5.151.2019.KL, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 K.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze. W wyniku zaskarżenia tej z kolei decyzji, WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 8 października 2020 r., II SA/Kr 774/20, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego. W toku ponownie prowadzonego postępowania Wojewoda Małopolski decyzją z 22 czerwca 2021 r, znak: Wl-I.7840.5.20.2021.KL, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze. W wyniku zaskarżenia w/w decyzji, WSA w Krakowie wyrokiem z 23 marca 2022 r., II SA/Kr 79/22, uchylił w/w decyzję Wojewody nakazując ocenić, czy zachodzą podstawy do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz, czy w stosunku do odwołującego zachodzi (nie zachodzi) oczywistość braku przymiotu strony. 2.4. W wyroku przywołano, iż wg organu odwoławczego z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że D.J. niewątpliwie przysługiwał status strony postępowania. Jednak jego odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do wniesienia odwołania dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję organu I instancji doręczono. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, decyzja nr 159/6740.1/2019 Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r.. znak: AU-01-5.6740.1.1897.2018.JKU, została doręczona ustalonym przez organ I instancji stronom postępowania, tj.: inwestorowi, 28 stycznia 2019 r., oraz w tej samej dacie Zespołowi Szkół [...]. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody odwołanie D.J. mógł złożyć najpóźniej 11 lutego 2019 r., zostało ono zaś sporządzone i nadane 13 lutego 2019 r. (vide: stempel pocztowy, k.16 akt admin.). Wniosek o przywrócenie terminu nie został wniesiony przez D.J. 2.5. Następnie w wyroku wskazano, że skargę do WSA w Krakowie na powyższe postanowienie złożył odwołujący się, zarzucając naruszenie: 1) art. 28 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uznanie go za stronę postępowania administracyjnego przez organ II instancji, a mimo to nie uwzględnienie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i wydanie zaskarżonego postanowienia, zamiast uchylenia decyzji organu I instancji, w którym to postępowaniu odmówiono skarżącemu przymiotu strony i nie dokonano doręczenia mu decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji; 2) art. 109 § 1 K.p.a. poprzez brak doręczenia skarżącemu oraz innym stronom decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r. nr 159/6740.1/2019; 3) art. 138 § 2 w zw. z art. 134 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia zamiast wydania decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości oraz przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania dotyczących błędnego ustalenia kręgu stron postępowania, co stwierdził organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu uznając prawo skarżącego do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. 2.6. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w przypadku gdyby skarżący został prawidłowo uznany za stronę postępowania i została mu w sposób prawidłowy doręczona decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r. nr 159/6740.1/2019, to posiadałby możliwość zapoznania się z jej treścią w określonym czasie i złożenia stosownego odwołania. W związku z błędnym działaniem organu I instancji, zostały naruszone prawa przysługujące skarżącemu jako stronie postępowania i tym samym nie może on ponosić negatywnych konsekwencji przedmiotowego działania. Co więcej, organ II instancji nie może poprzez swoje działania sankcjonować nieprawidłowości ustaleń organu I instancji i kontynuować stanu nieprzestrzegania praw strony przysługujących skarżącemu. Wojewoda Małopolski pomimo zmiany stanowiska w sprawie i uwzględnienia praw skarżącego do bycia stroną w postępowaniu odwoławczym nie podjął prawidłowych działań zmierzających do uchylenia decyzji organu I instancji oraz zapewnienia skarżącemu prawa do aktywnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie. 2.7. Dalej w wyroku II SA/Kr 32/23 przywołano, że w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. 3.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę oddalił. 3.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że Wojewoda prawidłowo ustalił, iż odwołanie skarżącego zostało wniesione po upływie terminu do wniesienia odwołania dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję organu I instancji doręczono. Decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji została doręczona ustalonym przez Prezydenta Miasta Krakowa stronom postępowania, zgodnie z przepisami K.p.a., w tym najpóźniejsze doręczenie nastąpiło 28 stycznia 2019 r. Wobec powyższego, odwołanie od w/w decyzji skarżący mógł złożyć najpóźniej 11 lutego 2019 r., zaś złożył je dopiero 13 lutego 2019 r. Tym samym uchybił terminowi, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Nadto nie wnioskował o przywrócenie terminu. 4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając tenże wyrok w całości. 4.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 129 § 2, w zw. z art. 235 § 1, w zw. z art. 147 K.p.a., poprzez oddalenie skargi na postanowienie Wojewody Małopolskiego pomimo, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem przez Wojewodę przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz błędną jego ocenę polegającą na przyjęciu, że pismo skarżącego kasacyjnie z 13 lutego 2019 r. należy zakwalifikować oraz rozpoznać jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r., nr 159/6740.1/2019, podczas gdy decyzja ta była ostateczna, wobec czego pismo to powinno zostać na podstawie art. 235 § 1 K.p.a. zakwalifikowane jako wniosek o wznowienie postępowania, 2) art. 141 § 4 i art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 235 § 1 w zw. z art. 65 § 1 w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie na podstawie akt sprawy błędnych ustaleń o istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznościach faktycznych polegających na błędnej ocenie dokumentu - pisma skarżącego kasacyjnie i uznanie go za odwołanie od decyzji, a w konsekwencji niezastosowanie art. 235 § 1 K.p.a., na podstawie którego pismo skarżącego kasacyjnie powinno zostać zakwalifikowane jako wniosek o wznowienie postępowania, co z kolei skutkowało niezastosowaniem art. 65 § 1 K.p.a., na podstawie którego Wojewoda zobowiązany był przekazać pismo skarżącemu kasacyjnie jako organowi właściwemu do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a.; 3) art. 145 § 1 pkt 2 zw. z art. 134 § 1 Ppsa oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 w zw. art. 148 § 1 w zw. z art. art. 65 § 1 K.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Małopolskiego w sytuacji, gdy pismo skarżącego kasacyjnie stanowiące wniosek o wznowienie postępowania zostało rozpoznane przezeń, podczas gdy organem właściwym do jego rozpoznania na podstawie art. 148 § 1 K.p.a. był Prezydent Miasta Krakowa, wobec czego Wojewoda Małopolski był legitymowany wyłącznie do przekazania pisma skarżącego kasacyjnie do organu właściwego zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a.; 4) art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 63 § 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 9 § 1 w zw. z art. 235 § 1 w zw. z art. 147 K.p.a., polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego i przyjęcie, że pismo skarżącego kasacyjnie stanowiło odwołanie od decyzji, podczas gdy skarżący kasacyjnie złożył pismo po upływie terminu, wobec czego Prezydent Miasta Krakowa oraz Wojewoda Małopolski, powinni byli rozważyć jego zakwalifikowanie na podstawie art. 235 § 1 K.p.a. jako wniosku o wznowienie postępowania, a w przypadku powstania wątpliwości co do takiej kwalifikacji, organy te zobowiązane były co najmniej przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do charakteru złożonego pisma i woli skarżącego kasacyjnie, a także dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie ze słusznym interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, poinformować skarżącego kasacyjnie o jego sytuacji prawnej i faktycznej (w szczególności dacie wydania decyzji oraz dacie jej doręczenia, a także o tym, że decyzja stała się ostateczna przed dniem wniesienia przez niego pisma) oraz wezwać skarżącego kasacyjnie do uzupełnienia braków formalnych pisma poprzez sprecyzowanie przez niego żądania, czy wnosi w takiej sytuacji odwołanie, czy wniosek o wznowienie postępowania, co skutkowało niezastosowaniem przez sąd I instancji powyższych przepisów, a w konsekwencji naruszeniem prt. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi: 5) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 § 1 K.p.a. polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego oraz błędnej kwalifikacji prawnej pisma skarżącego kasacyjnie jako odwołania i rozpatrzenie w trybie właściwym dla odwołania, co w zaistniałych w sprawie okolicznościach, w szczególności braku reprezentacji skarżącego kasacyjnie przez profesjonalnego pełnomocnika, złożenia pisma przez skarżącego kasacyjnie po stwierdzeniu ostateczności decyzji oraz treści pisma, stanowiło naruszenie zasady praworządności, obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 K.p.a.) oraz z naruszeniem obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; 6) art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 235 § 1 K.p.a., poprzez niedokonanie przez sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonego postanowienia w granicach sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów i pominięcie naruszenia przez Wojewodę Małopolskiego oraz Prezydenta Miasta Krakowa art. 235 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie pisma skarżącego kasacyjnie jako odwołania i niezakwalifikowania go jako wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy pismo to złożone zostało już w czasie, kiedy decyzja była ostateczna, 7) art. 133 K.p.a. w zw. z art. 135 Ppsa, poprzez ich niezastosowanie oraz zaniechanie wydania rozstrzygnięcia dotyczącego czynności Prezydenta Miasta Krakowa polegającej na przekazaniu pisma złożonego przez skarżącego kasacyjnie wraz z aktami postępowania do Wojewody Małopolskiego w trybie art. 133 K.p.a., czyli trybie właściwym dla rozpoznania odwołań, pomimo że pismo to należało zakwalifikować jako wniosek o wznowienie postępowania, co skutkowało pozostaniem tej czynności w mocy oraz przyjęcie jako właściwego dla rozpoznania pisma skarżącego kasacyjnie trybu odwoławczego; 8) art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 § 1 K.p.a., poprzez niewydanie wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji, gdy Wojewoda wydał to postanowienie nie dostrzegając obowiązku zakwalifikowania pisma skarżącego kasacyjnie jako wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 235 § 1 K.p.a., co należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności postanowienia: 9) art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 135 § 1 Ppsa w zw. z art. 133 w zw. z art. 235 § 1 K.p.a., poprzez niewydanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wyroku stwierdzającego nieważności czynności Prezydenta Miasta Krakowa polegającej na przekazaniu Wojewodzie Małopolskiemu Pisma skarżącego kasacyjnie jako odwołania w trybie art. 133 K.p.a. w sytuacji, gdy przekazanie pisma zostało dokonane nie dostrzegając obowiązku zakwalifikowania go jako wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 235 § 1 K.p.a. co należy kwalifikować jako rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności postanowienia. 4.2. W skardze kasacyjnej wskazano ponadto, że w sytuacji, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaszła podstawa do stwierdzenia przez sąd pierwszej instancji nieważności zaskarżonego postanowienia oraz czynności polegającej na przekazaniu Wojewodzie Małopolskiemu przez Prezydenta Miasta Krakowa pisma skarżącego kasacyjnie opisana w zarzucie nr 8 i 9, strona przedstawia zarzuty nr 10 i 11: 10) naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 § 1 K.p.a., poprzez niewydanie wyroku uchylającego postanowienie Wojewody Małopolskiego w sytuacji, gdy wydał on je nie dostrzegając obowiązku zakwalifikowania pisma skarżącego kasacyjnie jako wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 235 § 1 K.p.a., co należy kwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy; 11) art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 § 1 Ppsa w zw. z art. 133 w zw. z art. 235 § 1 K.p.a., poprzez niewydanie wyroku stwierdzającego nieważności czynności Prezydenta Miasta Krakowa polegającej na przekazaniu Wojewodzie Małopolskiemu pisma skarżącego kasacyjnie jako odwołania w trybie art. 133 K.p.a. w sytuacji, gdy przekazanie pisma zostało dokonane nie dostrzegając obowiązku zakwalifikowania go jako wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 235 § 1 K.p.a., co należy kwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy; 12) art. 151 Ppsa w zw. z art. art. 134 w zw. z art. 123 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 uPb w zw. z art. 235 w zw. z art. 65 § 1 w zw. z art. 149 § 1 K.p.a., poprzez oddalenie skargi, mimo że "zaskarżona decyzja" (oczywista omyłka, chodzi o "postanowienie" – uwaga Sądu) Wojewody Małopolskiego została wydana w wyniku rozpatrzenia pisma skarżącego kasacyjnie jako odwołania i w związku z tym organ przyjął, że odwołanie to złożone zostało po terminie, podczas gdy Prezydent Miasta Krakowa powinien był zakwalifikować pismo jako wniosek o wznowienie postępowania oraz rozpoznać go w trybie art. 149 § 1 K.p.a., natomiast Wojewoda Małopolski otrzymując pismo skarżącego kasacyjnie od Prezydenta Miasta Krakowa, powinien był zakwalifikować go jako wniosek o wznowienie postępowania oraz przekazać go organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. 4.4. Mając ma uwadze powyższe, strona skarżąca kasacyjnie wnosi: 1) o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, ewentualnie o "uchylenie" w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, 2) na podstawie art. 193 Ppsa w zw. z art. 135 Ppsa o uchylenie czynności materialno-technicznej Prezydenta Miasta Krakowa polegającej na przekazaniu pisma skarżącego kasacyjnie Wojewodzie Małopolskiemu na podstawie art. 133 K.p.a., ewentualnie 3) na podstawie art. 185 § 1 Ppsa o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, - a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi. 4) na podstawie art. 176 § 2 Ppsa o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 5) na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4.5. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć jej podstawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Prezydent Miasta Krakowa oraz Wojewoda Małopolski zobowiązani byli do zakwalifikowania pisma jako wniosku o wznowienie postępowania, nie zaś jako odwołania. 4.6. Na rozprawę wyznaczoną w sprawie nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. 5.2. Zaskarżony wyrok, a także zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego zapadły w warunkach związania prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 23 marca 2022 r., II SA/Kr 79/22, z którego wynikał nakaz wobec organu odwoławczego zbadania, czy odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 28 stycznia 2019 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, zostało wniesione w terminie. Związany tam zawartymi ocenami i wytycznymi był zatem zarówno Wojewoda, sąd pierwszej instancji, jak i związany jest nim Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie. To w znaczący sposób implikuje ocenę odnośnie nieskuteczności większości zarzutów skargi kasacyjnej, gdy idzie o wywodzenie, że w istocie skarżący kasacyjnie nie wnosił odwołania, ale wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie pozwolenia na budowę. 5.3. Istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości ustalenia faktycznego, że odwołanie skarżącego wniesiono z uchybieniem terminu, a ponadto, że jego pismo prawidłowo zostało potraktowane jako odwołanie. 5.4. Trafna była ocena sądu a quo, że prawidłowo organ odwoławczy ustalił, iż odwołujący się wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji w dniu 13 lutego 2019 r., gdy uprzednio nie doręczano mu tej decyzji, błędnie zresztą uznając, że nie przysługuje mu przymiot strony. Niesporne i prawidłowe są także ustalenia organu odwoławczego, podzielone następnie w zaskarżonym wyroku przez sąd pierwszej instancji, że termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji dla strony, której jako ostatniej doręczono tę decyzję, upływał w dniu 11 lutego 2019 r. W dacie wnoszenia odwołania przez skarżącego (tj. w dacie nadania go na poczcie) od w/w decyzji organu I instancji, decyzja ta była już ostateczną. Z tego powodu trafne było zaakceptowanie przez sąd pierwszej instancji i uznanie jako zgodne z prawem, wydanie zaskarżonego postanowienia w trybie art. 134 K.p.a., którym stwierdzono wniesienie odwołania przez skarżącego, jako z uchybieniem terminu. 5.5. Nie są uprawnione te wszystkie zarzuty podnoszone w ramach skargi kasacyjnej, w których zarzuca się organom obu instancji, a w konsekwencji sądowi a quo, wadliwe zakwalifikowanie charakteru pisma wniesione w dniu 13 lutego 2019 r. przez skarżącego jako odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący kasacyjnie przekonuje, że należało – z uwagi na ostateczność decyzji organu I instancji – potraktować je jako wniosek o wznowienie postępowania. Stanowisko to nie jest – w realiach przedmiotowej sprawie – usprawiedliwione. Skarżący bowiem wyraźnie i jednoznacznie sam określił charakter wnoszonego przez niego pisma, jako odwołania od konkretnej decyzji, jednoznacznie wskazuje na to nie tylko użycie nazwy pisma, ale i jego adresata. Jednoznacznie wskazano, że adresatem pisma jest Wojewoda Małopolski, a odwołanie jest wnoszone za pośrednictwem Prezydenta Miasta Krakowa. W treści pisma datowanego na 13 lutego 2019 r. i określanego jako odwołanie konsekwentnie także i wnoszący je określa się mianem "odwołującego". W tej sytuacji organy były związane wolą strony, nie można więc organom, a w konsekwencji sądowi pierwszej instancji, zarzucać wadliwego działania poprzez przekazania tegoż pisma jako odwołania (przez Prezydenta Miasta Krakowa), a następnie podejmowania oznaczonych działań procesowych, aby rozpoznać go, uwzględniając iż jest ono odwołaniem od decyzji organu I instancji (i tak rozpoznanie go przez Wojewodę Małopolskiego). Skarżący kasacyjnie przyjmując oznaczoną taktykę procesową działania w sprawie, pomija konieczność uwzględnienia – na zasadzie art. 153 i 170 Ppsa, związania oceną zawartą w wyroku II SA/Kr 79/22. Przekonanie, że treść skargi kasacyjnej stanowi w części przyjęta taktykę procesową strony wskazuje treść z kolei samej skargi, tu wyraźnie skarżący nie neguje, że wniósł odwołanie. Wywodzenie zatem, że organy – wbrew literalnemu oznaczeniu charakteru pisma skarżącego – winny potraktować go jako żądanie wznowienia postępowania – w świetle oceny zawartej w powyższym i prawomocnym wyroku wydanym w granicach tej samej sprawy – jest pozbawione trafności. 5.6. Domaganie się w skardze kasacyjnej "uchylenia w całości" zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa dotknięte jest wadliwości formalną, cyt. przepis stanowi o podstawie do stwierdzenia nieważności m. in. postanowienia, nie zaś jego uchylenia. Podobnie, wadliwością formalną dotknięte jest żądanie wyrażone w skardze kasacyjnej, aby stwierdzić nieważność czynności materialnotechnicznej Prezydenta Miasta Krakowa odnośnie przekazania pisma skarżącego Wojewodzie na podstawie art. 133 K.p.a. Z mocy art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa kognicją sądu administracyjnego nie są objęte czynności podjęte w ramach postępowania określonego w przepisach K.p.a. 6. Skoro żadna z podstaw kasacyjnych nie była usprawiedliwiona, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.