II OSK 1840/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 541/24 w sprawie ze skargi W.P. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku z dnia 5 marca 2024 r. nr [...]

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 541/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę W. P. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2024 r. nr [...]w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego. Skargą kasacyjną W. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2024 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku z dnia 5 marca 2024 r. nr [...], którym wstrzymano roboty polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego na posesji nr[...]przy ul. [...] w [...] o drewniany taras. Wniosek uzasadniono tym, że w wykonanie zaskarżonego postanowienia poprzez uiszczenia opłaty legalizacyjnej w przewidzianej w nim wysokości 50 000 zł prowadzi bezpośrednio do znacznej szkody w majątku skarżącego. Wskazano także na ewentualne wydanie przez organ nadzoru nakazu rozbiórki. W piśmie procesowym z dnia 27 czerwca 2025 r. uczestnik postępowania M.B. wniósł o nieuwzględnienie powyższego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935: dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanką wstrzymania aktu jest uprawdopodobnienie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji/postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. To ona musi przedstawić argumenty i dokumenty na ich potwierdzenie, z których będzie wynikało, że wykonanie aktu spowoduje dla jej sytuacji realne zagrożenie, które można określić mianem znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Strona ma przedstawić takie okoliczności, z których będzie wynikało, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki do udzielenia mu ochrony tymczasowej. Przede wszystkim z zaskarżonego i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu administracji nie wynika obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej, to nie jest ten etap postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie dotyczy jedynie wstrzymania robót budowlanych i informuje o możliwości rozpoczęcia postępowania legalizacyjnego. Samo sporne postanowienie nie nakłada na stronę obowiązku uiszczenia wskazanej w nim kwoty. Skarżący nie może się zatem skutecznie powoływać na szkody w majątku, tym bardziej, że nie przedstawił swojej sytuacji finansowej, która byłaby punktem wyjścia do dalszych ocen. Podkreślić także należy, że zaskarżone postanowienie nie wywołuje skutku w postaci nakazu rozbiórki, ponieważ dopiero od działań skarżącego będzie zależało, czy w odrębnej decyzji organ będzie mógł ewentualnie wydać stosowny nakaz lub decyzję o legalizacji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.