II OSK 1930/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3083/16 w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3083/16, oddalił skargę L. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] marca 2016 r. wpłynął do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek pełnomocnika L. S. o usunięcie danych umieszczonych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany i w Systemie Informacyjnym Schengen. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. odmówił cudzoziemcowi wydania zaświadczenia o żądanej treści. W postanowieniu tym organ poinformował, że dane osobowe cudzoziemca figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen, z terminem obowiązywania wpisu do [...] r. Wskazano, że podstawę prawną wpisu danych skarżącego w tym wykazie i Systemie Informacyjnym Schengen stanowi art. 435 ust. 1 pkt 4, w związku z art. 438 ust. 1 pkt 8 oraz art. 443 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2013 r. poz. 1650, z późn. zm.). Ponadto, zgodnie z art. 444 ust. 2 ustawy Szef Urzędu odmówił udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu bowiem dane są umieszczone w wykazie na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu [...] października 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja została doręczona w dniu [...] listopada 2015 r., a [...] listopada 2015 r. skarżący zaskarżył to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...] r. Skarżący został wpisany do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, w dniu [...] r., a więc po opuszczeniu terytorium Polski stosownie do obowiązujących w Polsce przepisów (tj. w terminie 30 dni od doręczenia ostatecznej decyzji cofającej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE). Postępowanie administracyjne wobec L.S. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE toczyło się od października 2014 r., a było motywowane rzeczywistym i poważnym zagrożeniem, jakie dla bezpieczeństwa państwa stanowiła wg wnioskującego ABW obecność L. S. w Polsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za zasadną wykładnię przepisów dokonaną przez organ odwoławczy. Sąd wskazał, że przepis art. 438 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach ma treściowo wąski zakres. Określa jedynie długość okresu, na jaki wpis ma zostać dokonany oraz sposób oznaczenia dnia, od którego wpis ten ma obowiązywać. Przepis ten nie znosi zatem przesłanek dokonania wpisu, bowiem – odwołując się do zasady racjonalnego ustawodawcy, który nie tworzy przepisów wzajemnie sprzecznych – nie można przypuszczać, że normodawca wprowadził wyłączenie innego przepisu zamieszczonego w tym samym akcie prawnym, w dodatku poprzez przepis, który poświęcony jest kwestiom technicznym, a nie przesłankom merytorycznym. W przepisie tym nie ma mowy o wydaniu decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Gdyby uznać, że przepis art. 438 ust. 2 ustawy miałby wyłączać art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy doszłoby do wykładni per non est, która nie jest dopuszczalna. Przyjmując zatem, że ustawodawca działał racjonalnie, wyodrębniając przesłankę określoną w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy od przesłanek pozostałych, należy stwierdzić, że art. 435 ust. 1 pkt 4 może stanowić jedyną wyłączną podstawę dokonania wpisu, a jego stosowanie nie musi być powiązane z zastosowaniem innej przesłanki określonej w art. 435 ust. 1 ustawy. Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że przepis art. 438 ust. 1 pkt 1 ustawy nie określa momentu czasowego, od którego należy liczyć okres umieszczenia i przechowywania danych w wykazie, odpowiadający długości zakazu ponownego wjazdu. Powyższa wykładnia systemowa koresponduje z wynikami wykładni celowościowej, tj. z celem art. 435 ust. 1 pkt 4 i szczególnym charakterem tego przepisu. Zdaniem Sądu, należy mieć na uwadze, że zastosowanie tego przepisu uzasadnione jest w tych przypadkach, gdy istnieje potrzeba zapobieżenia możliwości wjazdu i pobytu w Polsce osób, których wjazd i pobyt w Polsce jest niepożądany, ze względu na konieczność ochrony obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub ochrony interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym umieszczenie danych w wykazie może nastąpić bez wiedzy i zgody cudzoziemca, którego pobyt często nie jest znany i bez konieczności uprzedniego wydania decyzji zobowiązującej do powrotu. Nie można zatem sprowadzać dokonania wpisu do wykazu oraz długości umieszczenia w wykazie wyłącznie do sytuacji wydania decyzji o powrocie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. S. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił Sądowi I instancji: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. pod względem zgodności z prawem oraz bezzasadne oddalenie skargi; zdaniem skarżącego organ dokonał błędnej oceny materiału dowodowego w sprawie uznając, iż zachodzą podstawy wpisu jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, określone w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 7, art. 8 i 9 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r., mimo że organ nie wskazał, jaka konkretnie z przesłanek przewidzianych w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zaistniała w stosunku do skarżącego wskazując jedynie ogólnikowo, że "W ocenie Organu w stosunku do pana L. S. zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, a dane umieszczone są prawdziwe, jak też nie zostały umieszczone i nie są przechowywanie z naruszeniem przepisów ustawy." Brak jest również w postanowieniu organu z dnia [...] września 2016 r. uzasadnienia dla umieszczenia danych skarżącego w wykazie na maksymalny okres czasu, o którym mowa w art. 438 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach. Okoliczności, która konkretnie z przesłanek z art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zaistniała w stosunku do skarżącego, nie wskazał również Sąd I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika także, aby Sąd dokonał analizy postanowienia organu z dnia [...] września 2016 r. pod kątem zasadności umieszczenia danych skarżącego w wykazie na maksymalny okres czasu wskazany w art. 438 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób, który nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przychylił się do stanowiska organu i uznał, że w stosunku do skarżącego istnieje podstawa do umieszczenia jego danych w wykazie oraz SIS oraz że istnieje podstawa na przechowywanie tych danych przez okres 5 lat. b) przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które nie wynikają z akt sprawy, tj. wskazanie przez Sąd I instancji, iż organ w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2016 r. odniósł się do uzasadnienia projektu obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy w postanowieniu organu z dnia [...] września 2016 r. brak jest takiego odniesienia. Zdaniem skarżącego naruszenie przepisów postępowania wskazane w punkcie 1) i 2) miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego zastosowania art. 151 ppsa i oddalenia przez Sąd I instancji skargi na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r., w sytuacji, w której postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. i naruszeniem art. 7, art. 8 i 9 k.p.a., a zatem powinno zostać uchylone. II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 435 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 8 i art. 438 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w sytuacji, w której z konkretnego przepisu stanowiącego podstawę określenia okresu czasu, w jakim dane cudzoziemca mają być przechowywane w wykazie (art. 438 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach), nie wynika od którego momentu należy ten okres czasu liczyć, lub nie określa tego inna jednostka redakcyjna tekstu prawnego, to moment początkowy okresu umieszczenia danych w wykazie musi zostać określony przez samą czynność umieszczenia danych w wykazie. Zdaniem skarżącego wykładnia taka jest błędna, bowiem z brzmienia art. 438 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wynika, iż przepis ten ma zastosowanie do art. 438 ust. 1 ustawy, bez wskazania, że chodzi wyłącznie o art. 438 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, na co powołuje się organ, a co zaakceptował Sąd I instancji. Wykładania dokonana przez organ i zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest de facto wykładnią rozszerzającą przepisów o charakterze sankcyjnym (wpis danych do Wykazu oraz SIS skutkuje zakazem wjazdu do całej strefy Schengen), podczas gdy przepisy o charakterze sankcyjnym powinny być odczytywany w sposób ścisły, zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Przyjęta wykładnia skutkuje w konsekwencji naruszeniem przez Sąd I instancji oraz organ art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 435 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 8 i art. 438 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich błędną wykładnię nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach może stanowić wyłączną podstawę dokonania wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, a jego stosowanie nie musi być powiązane z zastosowaniem innej przesłanki określonej w art. 435 ust. 1 ustawy. Podkreślić należy, że zamknięty katalog przesłanek dokonania takiego wpisu został określony w art. 435 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Każda z przesłanek może być wykorzystana samodzielnie, niezależnie od pozostałych. Wykładnia art. 438 ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do kwestionowania dopuszczalności stosowania przesłanek z art. 435 ust. 1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie wpisu do wykazu wobec skarżącego dokonano na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Z przepisu tego wynika, że podstawą umieszczenia w wykazie danych cudzoziemca są względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. W art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach jako warunku dokonania wpisu do wykazu nie przewidziano wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zauważyć należy, że ustawodawca odróżnił przesłankę określoną w art. 435 ust. 1 pkt 4 od przesłanki określonej w art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Analiza katalogu przesłanek prowadzi do wniosku, że art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nakazuje dokonanie wpisu niezależnie od ewentualnego wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ zasadnie stwierdził w odpowiedzi na skargę, że przyjęcie wykładni takiej jaką prezentuje skarżący prowadziłoby do wniosku, że przesłanka określona w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach byłaby w zasadzie zbędna, skoro jej zastosowanie miałoby być każdorazowo uzależnione od zastosowania także art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że istotne znaczenie ma również wykładnia celowościowa art. 435 ust. 1 pkt 4 oraz szczególny charakter tego przepisu. Zdaniem Sądu, należy mieć na uwadze, że zastosowanie tego przepisu uzasadnione jest w tych przypadkach, gdy istnieje potrzeba zapobieżenia możliwości wjazdu i pobytu w Polsce osób, których wjazd i pobyt w Polsce jest niepożądany ze względu konieczność ochrony obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub ochrony interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Umieszczenie danych w wykazie może nastąpić bez wiedzy i zgody cudzoziemca, którego pobyt często nie jest znany i bez konieczności uprzedniego wydania decyzji zobowiązującej do powrotu. Nie można zatem uzależniać dokonania wpisu do wykazu oraz długości umieszczenia w wykazie wyłącznie od wydania decyzji o powrocie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących terminu dokonania wpisu zwrócić należy uwagę na treść art. 436 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem w wykazie nie umieszcza się danych cudzoziemca, który posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpoznawanej sprawie ostateczna decyzja w przedmiocie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wydana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] października 2015 r. Skarżący został wpisany do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, w dniu [...] r., a więc po wydaniu ostatecznej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Zauważyć należy, że postępowanie administracyjne wobec L. S. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE toczyło się od października 2014 r., a było motywowane rzeczywistym i poważnym zagrożeniem, jakie dla bezpieczeństwa państwa stanowiła wg wnioskującego ABW obecność L. S. w Polsce. Odnosząc się do zarzutu, że organ nie wskazał, która przesłanka przewidziana w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zaistniała w stosunku do skarżącego, wskazać należy, że istotnie w zaskarżonym postanowieniu nie wskazano precyzyjnie takiej informacji. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Skarżącemu było bowiem wiadome, że organy administracji publicznej ostateczną decyzją cofnęły mu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE ze względu na rzeczywiste i poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji miał możliwość zweryfikowania zasadności dokonanego wpisu. Szczegółowe uzasadnienie oceny w tym przedmiocie nie było jednak możliwe bez ujawnienia podstawy faktycznej wpisu, czego zabrania art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. To samo dotyczy bliższego wskazania, jakie konkretnie okoliczności przemawiały za zastosowaniem 5 letniego terminu obowiązywania wpisu. Podkreślić należy, że polskie ustawodawstwo przewiduje instrumenty zapewniające kontrolę działań organów w sprawach tego rodzaju, jakim jest sprawa objęta rozpoznawaną skargą kasacyjną. Tego rodzaju instrumentem jest dwuinstancyjna sądowa kontrola legalności rozstrzygnięć organu realizowana poprzez wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a w dalszej kolejności poprzez wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sądowa kontrola legalności działań Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wykonującego swoje uprawnienia wynikające z art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach nie ogranicza się wyłącznie do kontroli ściśle formalnej, tj. do zbadania, czy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści zostało wydane z poszanowaniem podstawowych wymogów procesowych. Obejmuje ono obowiązek sądu administracyjnego zarówno zapoznania się z niejawnym materiałem dowodowym, jak też oceny jego wiarygodności. Uznać należy, że powyższe stanowi niezbędną gwarancję ochrony praw cudzoziemca. Regulacje dotyczące dostępu do informacji niejawnych nie ograniczają sądów w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości i nie ograniczają kompetencji sądów administracyjnych co do zakresu sprawowanej kontroli. Wskazać należy, że kwestia prawidłowości postanowień odmawiających skarżącemu dostępu do materiałów niejawnych została prawomocnie rozstrzygnięta. Toczyły się trzy postępowania wpadkowe, dotyczące odmowy przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym została nadana klauzula "Tajne" i "Poufne". Postępowania te zakończyły się ostatecznymi postanowieniami Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, ktore były przedmiotem kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. We wszystkich tych trzech sprawach Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 22 czerwca 2017 r. o sygnaturach akt: II OSK 2358/15, II OSK 3021/15 oraz II OSK 2271/16 - oddalił skargi kasacyjne od wyroków WSA oddalających skargi cudzoziemca. Na skutek wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanych wyroków, Sąd rozpoznający sprawę - w myśl art. 170 p.p.s.a. – związany jest tymi orzeczeniami. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 732). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rozpoznawanej sprawie nie mógł przyjąć stanowiska odmiennego, zmierzającego do ujawnienia skarżącemu treści materiałów niejawnych. Zwrócić należy również uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w związku z badaniem konstytucyjności ograniczenia prawa strony w zakresie dostępu do informacji niejawnych i zapoznania się z motywami uzasadnienia wyroku Sądu I instancji w sprawach dotyczących cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa. Trybunał, badając konstytucyjność art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 421 i 650) w wyroku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt SK 8/14, nie zakwestionował ograniczenia prawa strony do zapoznania się z informacjami niejawnymi. Trybunał uznał, że brak dostępu osoby, której cofnięto poświadczenie bezpieczeństwa, do informacji niejawnych, które wpłynęły na decyzję o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa, zawartych w uzasadnieniu wyroku, stanowi przydatne, konieczne oraz proporcjonalne ograniczenie jej praw konstytucyjnych. W tym bowiem zakresie wartość, jaką jest bezpieczeństwo państwa, uzasadnia ograniczenie praw skarżącego, o których stanowią art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji. Dostrzec również należy, że Europejski Trybunał Praw Człowieka (Wielka Izba) w wyroku z dnia 19 września 2017 r. w sprawie Regner przeciwko Czechom (skarga nr 35289/11) wypowiedział się w sprawie równowagi pomiędzy prawem do skutecznej ochrony sądowej a wymogami związanymi z bezpieczeństwem państwa. ETPC doszedł do wniosku, że równowaga ta nie została dotknięta w takim stopniu, aby zaszkodzić samej istocie prawa skarżącego do rzetelnego procesu sądowego. Dla Trybunału decydującym argumentem było to, że sądy krajowe miały nieograniczony dostęp do wszystkich dokumentów niejawnych, jurysdykcja sądu krajowego obejmowała wszystkie fakty w sprawie i nie ograniczała się do badania przyczyn wskazanych przez wnioskodawcę. Biorąc powyższe pod uwagę, za niezasadny należy uznać zarzut nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i bezprawnego oddalenia skargi. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do wszystkich kwestii zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podstawa prawna zaskarżonego wyroku została należycie wyjaśniona, a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w powołanym przepisie. Konkludując, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.