II OSK 1947/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1832/21 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 lipca 2020 r. znak KOC/7722/Ar/19 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1832/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. M. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 lipca 2020r. znak KOC/7722/Ar/19 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. M. w W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji – w punkcie 8, na podstawie art. 174 p.p.s.a. i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie: 8.1) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji, polegające na braku należytego rozważenia i odniesienia się w skarżonym wyroku do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze na skarżoną decyzję, jednocześnie wskazując, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w razie braku jego popełnienia i w przypadku należytego rozważenia stosownych zarzutów Skarżącego, sformułowanych w skardze na skarżoną decyzję, owa decyzja powinna zostać uchylona, 8.2) naruszenie art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. i art. 138 § 2 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w skarżonym wyroku, że jest on związany oceną prawną dokonaną przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie o sygnaturze IV SA/Wa 2834/19, co skutkowało tym, że WSA w skarżonym wyroku nie dokonał własnej oceny prawnej, co było niedopuszczalne zważywszy na jedynie formalny charakter wyroku wydanego na skutek wniesienia sprzeciwu i brak możliwości zaskarżenia takiego wyroku przez pozostałe strony/uczestników, 8.3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., polegającym na oddaleniu skargi na skarżoną decyzję zamiast uchylenia skarżonej decyzji, w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z: 8.3.1) naruszeniem § 1 w zw. z § 3 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "Rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.") w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. - przez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej, polegające na braku zbadania parametrów zabudów)' znajdującej się na wszystkich zabudowanych nieruchomościach znajdujących się w obszarze analizowanym, 8.3.2) naruszeniem art. 78 § 1 k.p.a. - przez nieprzeprowadzenie zawnioskowanego przez Skarżącego w piśmie z 15 maja 2020 r. dowodu, a mianowicie brak sporządzenia dla Inwestycji nowej analizy urbanistycznej, w ramach której zbadano by szerszy zakres okolicznej zabudowy, niż zakres zabudowy poddany badaniu w analizie urbanistycznej, będącej podstawą decyzji WZ i skarżonej decyzji, 8.3.3) naruszeniem art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 2 i 3, § 8 i § 9 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. - przez naruszenie wymogu jednoznaczności decyzji o warunkach zabudowy, przejawiające się w następujących nieprawidłowościach: a) z jednej strony Prezydent m.st. Warszawy - stosownie do wniosku Inwestora - dopuszcza podwyższenie w ramach nadbudowy oficyny jej przednich ścian zewnętrznych (elewacji frontowej), a z drugiej - zakazuje w decyzji WZ podwyższenia w ramach nadbudowy oficyny jej przednich ścian zewnętrznych (elewacji frontowej), co było wynikiem błędnego uznania, iż przednie ściany zewnętrzne oficyny nie są elewacją frontową i sformułowania zapisów decyzji WZ w oparciu o to uznanie, b) zawarte w pkt 1.1.9 decyzji WZ rozstrzygnięcie, iż kąt nachylenia dachu spadzistego Nadbudów)' oficyny ma "nawiązywać do kąta nachylenia dachu istniejącej oficyny", podtrzymane w tym zakresie przez SKO, jest: - niesamodzielne (ani w skarżonej decyzji, ani w decyzji WZ nie ma informacji, ile wynosi kąt nachylenia dachu spadzistego istniejącej oficyny budynku), - puste i nie niosące w sobie żadnej treści (każdy kąt nachylenia dachu spadzistego w ten czy inny sposób będzie nawiązywać do kąta nachylenia dachu istniejącej oficyny budynku: np. 10°, 30°, 60°), co oznacza pełną dowolność Inwestora w zakresie wskazanego parametru, 8.3.4) naruszenie § 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z § 3 ust. 1-2 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. § 8 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - przez ustalenie wysokości głównej kalenicy w oparciu o niezupełną analizę urbanistyczną, jako że Prezydent m.st. Warszawy i SKO nie dysponowali danymi dotyczącymi wysokości zabudowy na wszystkich działkach w obszarze analizowanym lub choćby ich większości, a jedynie danymi o wysokości pięciu budynków znajdujących się po tej samej stronie ul. M., co Inwestycja, 8.3.5) naruszenie § 1 pkt 5 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z § 8 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z § 9 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. - przez brak ustalenia dla Inwestycji układu połaci dachowych i kierunku głównej kalenicy dachu, 8.3.6) a także z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. - polegającym na utrzymaniu przez SKO w mocy decyzji WZ w części, a w pozostałej części uchylenie decyzji WZ i orzeczenie co do istoty sprawy w sposób wskazany w skarżonej decyzji w sytuacji, gdy ww. naruszenia prawa, opisane w punktach 1.3.1 do 1.3.5, należy zarzucić także decyzji WZ, co oznacza, że SKO miało obowiązek decyzję tę uchylić w całości i orzec o odmowie ustalania wnioskowanych warunków zabudowy; 8.3.7) naruszeniem art. 170 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające uznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, że jest ono związane oceną prawną dokonaną przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie o sygnaturze IV SA/Wa 2834/19, co skutkowało brakiem dokonania własnej i samodzielnej oceny prawnej sprawy przez organ, co było niedopuszczalne zważywszy na jedynie formalny charakter wyroku wydanego na skutek wniesienia sprzeciwu, - co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do oddalenia skargi i utrzymania w obrocie nieprawidłowej skarżonej decyzji, 8.4) naruszenie art. 135 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji I instancji, to jest decyzji WZ w sytuacji, gdy ww. naruszenia prawa, opisane w punktach 8.3.1 do 8.3.5, należy zarzucić także decyzji WZ - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd miał obowiązek uchylić decyzje sprzeczne z prawem, czego nie uczynił, 8.4.1) naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. polegającym na wydaniu skarżonego wyroku z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, co skutkowało przyjęciem za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności, które z akt sprawy nie wynikają, co miało także istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd błędnie przyjął, że wysokość elewacji frontowej nie uległa zmianie, co nie znajduje potwierdzenia w aktach, 8.5) naruszeniem art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - przez uznanie przez WSA w Warszawie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji i decyzji WZ oraz iż organ odwoławczy nie bada istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe zastosowanie ww. przepisów powinno skutkować ustaleniem przez Sąd, że zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności w postaci powagi rzeczy osądzonej polegającej wydaniu decyzji administracyjnych na wniosek Inwestora, które obejmowały inwestycje o takim samym przedmiocie oraz że zarzuty dotyczące nieważności decyzji mogą być również podnoszone przez stronę w postępowaniu odwoławczym - przy czym z ostrożności wskazano, że w związku z oddaleniem skargi i utrzymaniem w obrocie decyzji instancyjnych wydanych z naruszeniem prawa, wszelkie zarzuty podniesione wobec tych decyzji, a wymienione w pkt 1.3. należy odnieść także do skarżonego wyroku. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji lub uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi przez uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. W związku z zarzutami skargi kasacyjnej (punkty 8.2 i 8.3.7) dotyczącymi znaczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2020 r. sygn. IV SA/Wa 2834/19 wskazać należy na relację niniejszej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą wymienionym wyrokiem. Mianowicie wyrok o sygn. IV SA/Wa 2834/19 wydany został w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci: nadbudowy na cele mieszkalne kamienicy frontowej oraz jej oficyny bocznej na działce nr ewid. ... przy ul. M. ... Niewątpliwie w myśl art. 153 p.p.s.a. związanie oceną prawną zawartą w tym wyroku dotyczyło organów i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzekającej w tej konkretnej sprawie, zakończonej wyrokiem z 3 marca 2022 r. sygn. VII SA/Wa 1834/21. Niezależnie jednak od regulacji art. 153 p.p.s.a., organy mogły się posiłkować stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego wyrażonym w wyroku sygn. IV SA/Wa 2834/19 w pozostałych trzech równolegle prowadzonych postępowaniach w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla tej samej nieruchomości, z tym że w zakresie nadbudowy części frontowej budynku oraz oddzielnie nadbudowy oficyny. Wprawdzie z uwagi na pewne zróżnicowanie charakterystyki poszczególnych inwestycji objętych oddzielnymi wnioskami wszczęto odrębne postępowania, to w dużej mierze tożsamość elementów stanu faktycznego i prawnego w każdej z tych czterech spraw skutkowała tym, iż ocenie organów, a następnie Sądu Wojewódzkiego, podlegały tożsame lub podobne kwestie. Dlatego w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na unormowanie art. 170 p.p.s.a. wywodząc słusznie, że organ I instancji – orzekając o kolejnym wniosku inwestora o udzielenie warunków zabudowy w zakresie nadbudowy kamienicy przy ul. M. ... w W. – nie mógł nie uwzględnić oceny prawnej sądu administracyjnego z ww. wyroku w niezmienionym stanie prawnym i faktycznym. Wprawdzie bowiem organ nie orzekał w niniejszej sprawie "ponownie" w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., tym niemniej dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 stycznia 2020 r. ocena prawna stanowiła wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Oczywiście zastrzec należy, że w pozostałych trzech postępowaniach, nieobjętych działaniem art. 153 p.p.s.a. organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki obowiązane były do samodzielnego rozpoznania każdej sprawy z osobna. Z treści kontrolowanych w tej sprawie decyzji i zaskarżonego wyroku wynika, iż organy oraz Sąd Wojewódzki wywiązały się z tego obowiązku. Sam zaś fakt, że ocena poszczególnych zagadnień była identyczna jak w wyroku sygn. IV SA/Wa 2834/19 nie podważa prawidłowości podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć. W tym kontekście za drugorzędne uznać należało argumenty ze skargi kasacyjnej, wskazujące na specyfikę orzeczenia sądowego wydanego w następstwie rozpoznania sprzeciwu, aczkolwiek zasadniczo w konkretnych przypadkach należałoby brać pod uwagę ograniczony zakres związania wyroku podjętego w trybie art. 64e i art. 151a p.p.s.a. Wobec powyższego nie podlegały uwzględnieniu zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. i art. 138 § 2 k.p.a.. Nietrafne okazały się również – powiązane z powyższym zagadnieniem – zarzuty koncentrujące się na wyrażonej w zaskarżonym wyroku ocenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przeprowadzonej w postępowaniu administracyjnym. Wbrew zarzutom z punktów 8.3, 8.3.1 i 8.3.2 skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki, kontrolując zaskarżoną decyzję, nie naruszył przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz przepisami § 1 i § 3 ust. 1-2 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p., przy czym już w tym miejscu trzeba zauważyć, że ten ostatni przepis nie miał w sprawie zastosowania, gdyż został wprowadzony do ustawy po dacie zaskarżonej decyzji. Zgodzić się należało z konstatacją Sądu Wojewódzkiego, że prawidłowość takiego jak w niniejszej sprawie wyznaczenia dla inwestycji obejmującej nadbudowę oficyny kamienicy przy ul. M. [...] w W. obszaru analizowanego i uwzględnienia wyłącznie zabudowy przy ul. M. nie mogła budzić w świetle uzasadnienia organu wątpliwości. Zaznaczyć należy, że w sytuacji, gdy przedmiotem sprawy była wyłącznie nadbudowa oficyny istniejącego budynku, to z uwagi na charakter zabudowy przy ul. M. nie zachodziła wskazywana przez skarżącą potrzeba zbadania parametrów zabudowy znajdującej się w całym obszarze analizy. Jak trafnie zauważył organ pierwszej instancji analiza przeprowadzona została przez osobę, która opierając się na specjalistycznej wiedzy merytorycznej, przedstawiła uwarunkowania ładu przestrzennego mające znaczenie dla określenia warunków realizacji przedmiotowej inwestycji. Z kolei organ odwoławczy zwrócił uwagę w uzasadnieniu decyzji, że wyznacznikiem dla określenia gabarytów wysokościowych oficyny był bezpośrednio z nią graniczący budynek wewnątrz kwartału, a nie średnie wielkości obszaru analizy, co zasługiwało na akceptację. Wobec dokonanych w sprawie ustaleń, organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do kwestionowania opracowanych w analizie warunków dla przedmiotowej inwestycji, bądź dopuszczania dodatkowego dowodu w tym przedmiocie. Nie bez znaczenia w tym aspekcie sprawy jest fakt, że projekt decyzji został uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, mającego na względzie ochronę wpisanego do rejestru zabytków układu urbanistycznego ulicy M.. W rezultacie nie mogła odnieść skutku argumentacja strony skarżącej, odwołująca się do szeregu orzeczeń sądowych nieadekwatnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Podobnie, jako bezzasadne należało uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w których podniesiono naruszenie wymogu jednoznaczności decyzji o warunkach zabudowy oraz wadliwe określenie poszczególnych parametrów architektoniczno-urbanistycznych. Tymczasem uwzględniając treść decyzji organu pierwszej instancji wraz z załącznikiem Nr 2 w postaci wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej, należało dojść do wniosku, że prawidłowo zostały sformułowane warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Przede wszystkim mylnie wskazano w skardze kasacyjnej na sprzeczność ustalonych w decyzji warunków określających wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (pkt 1.1.8) oraz wysokość nadbudowy oficyny (pkt 1.1.5). Z uwagi na specyfikę zaplanowanej inwestycji uprawnione było wyróżnienie w decyzji wysokości istniejącej ściany frontowej przez ustalenie w pkt 1.1.8, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej pozostaje bez zmian, co odpowiada stanowi faktycznemu. Celowe było też odrębne określenie w pkt 1.1.5 warunków nadbudowy oficyny, bez nawiązania do pojęcia "elewacji frontowej", a to z tej przyczyny, że planowana nadbudowa nie dotyczy części frontowej budynku przylegającego do ul. M.. Podane w skardze kasacyjnej przykłady zabudowań S.1 i S.2 lub P. w W. nie mogły być uznane za miarodajne dla przedmiotu rozważanej sprawy. Nie można było zgodzić się z argumentacją ze skargi kasacyjnej, wskazującą na potrzebę traktowania przedniej ściany oficyny jako "elewacji frontowej" – w rozumieniu § 7 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., skoro zgodnie z definicją "frontu działki" zawartą w § 2 pkt 5 wym. Rozporządzenia charakter frontowy ma tylko drugi budynek znajdujący się na działce nr ew. [...]. Prawidłowo więc w decyzji ustalającej warunki dla inwestycji polegającej na nadbudowie oficyny ustalono, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej pozostaje bez zmian, gdyż jest już zdefiniowana przez elewację frontową kamienicy frontowej. Nie budzą zastrzeżeń ustalone warunki w zakresie zasad nadbudowy oficyny, bowiem z treści decyzji wynika jasno, iż nadbudowa ma obejmować dwie kondygnacje mieszkalne oficyny, przy czym określono wysokość w kalenicy dachu – 24 m oraz dopuszczono dach jednospadowy o kącie nachylenia nawiązującym do kąta nachylenia istniejącego dachu oficyny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, opierając się na dodatkowym dokumencie, wskazał na uwarunkowania determinujące ustalenia co do gabarytów wysokościowych oficyny oraz układu połaci dachowych i kalenic dachowych. W konsekwencji zaznaczył, że dopuszczona wysokość nadbudowanej oficyny – 24 m, nawiązuje do wysokości graniczącego budynku, konkretnie organ wskazał, iż oficyna boczna M. ... przylega bezpośrednio do oficyny bocznej M. ..., która również wcześniej została nadbudowana. Zasadnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że wyznaczone warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji uzgodnione zostały przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wobec powyższego Sąd Wojewódzki nie miał podstaw do zanegowania oceny organów odnoszącej się do poszczególnych warunków przedmiotowej nadbudowy oficyny, w tym geometrii dachu, zastrzegając jednocześnie, że szczegółowe parametry techniczne np. dachu nadbudowy zostaną określone w projekcie budowlanym, a obowiązkiem projektanta będzie wykazanie zgodności kąta nachylenia dachu nadbudowy oficyny z kątem nachylenia istniejącego dachu oficyny, co będzie podlegało sprawdzeniu na etapie rozpoznawania wniosku o pozwolenie na budowę. Na aprobatę zasługiwało wnioskowanie Sądu, że uwzględniając w całokształcie określone w decyzji z 6 listopada 2019 r. warunki przedmiotowej inwestycji oraz ustalenia zawarte w wynikach analizy i uzasadnieniu decyzji SKO, jako nietrafny należało uznać zarzut co do naruszenia wymogu jednoznaczności treści decyzji w przedmiocie kąta nachylenia dachu nadbudowy oficyny oraz układu połaci dachowych i kierunku kalenicy dachu, jak również zarzut dotyczący wysokości nadbudowanej oficyny. Tym samym bezzasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej, w których podniesiono naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 2 i 3, § 8 i § 9 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. (pkt 8.3.3 skargi kasacyjnej), § 1 w zw. z § 3 ust. 1-2 i § 8 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (pkt 8.3.4 skargi kasacyjnej), art. 133 § 1 p.p.s.a. (pkt 8.4.1 skargi kasacyjnej) oraz § 1 pkt 5 w zw. z § 8 i § 9 ust. 1 ww. Rozporządzenia (pkt 8.3.5 skargi kasacyjnej). Z podanych wyżej przyczyn nie mógł być skuteczny zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a., zwłaszcza że organ odwoławczy nie wydał decyzji o treści podanej w punkcie 8.3.6 skargi kasacyjnej. W rezultacie nieskutecznie zarzucono w punkcie 8.4 skargi kasacyjnej naruszenie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a., bowiem Sąd Wojewódzki dokonując weryfikacji kontrolowanych decyzji zasadnie nie stwierdził przesłanek do ich uchylenia, co implikowało oddalenie skargi. Jako nietrafny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom tego przepisu. Sąd Wojewódzki przedstawił w uzasadnieniu wyroku wyczerpującą ocenę odnoszącą się do podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji oraz rozpoznał zarzuty skargi w zakresie istotnych okoliczności sprawy. Całkowicie nieuprawniony jest tym samym zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji, zwłaszcza iż nie został on w żaden sposób uzasadniony w skardze kasacyjnej. Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut skargi kasacyjnej (pkt 8.5), w którym podniesiono naruszenie przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Po pierwsze, przepis art. 145 § 2 p.p.s.a. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, natomiast podstawą stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji – w razie zaistnienia przyczyn określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego – jest art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Po drugie, akceptacji podlegało stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do braku przesłanek stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawione zostały ustalenia dotyczące konkretnych decyzji ustalających warunki zabudowy dla tej samej nieruchomości (działki ew. nr [...]) świadczące o braku tożsamości poszczególnych spraw zakończonych oznaczonymi decyzjami. Należało przyznać jednak rację skarżącej, że Sąd Wojewódzki wyraził błędny pogląd, zgodnie z którym organ odwoławczy nie uwzględnia w trybie instancyjnym wad kwalifikowanych decyzji. Wskazać zatem trzeba, że chociaż stosownie do art. 138 k.p.a. w katalogu rozstrzygnięć organu odwoławczego nie przewidziano decyzji stwierdzającej nieważność zaskarżonej decyzji, to jednak w razie wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu odwoławczego byłoby uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie i doktrynie, w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja zawiera wadę nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.), organ odwoławczy – w zależności od rodzaju stwierdzonej wady – wydaje decyzję: (1) o uchyleniu decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie bądź (2) uchyleniu decyzji i rozstrzygnięciu co do istoty sprawy (zob. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021 str. 1172; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, tom II, Wyd. Zakamycze 2005 str. 256; wyroki NSA: z 8 grudnia 2010 r. I OSK 221/10, z 5 września 2014 r. II OSK 537/14, z 19 stycznia 2023 r. II OSK 2612/21.) Częściowa wadliwość argumentacji wyrażonej przez Sąd Wojewódzki nie miała wpływu na wynik sprawy, skoro z podanych wyżej względów należało przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 1