II OSK 1953/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Klotz Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.R., M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 973/22 w sprawie ze skargi B.R., M.R. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 5 września 2022 r. nr WIR.VIII.7840.1.98.2022.MS w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Sępoleńskiego z dnia 17 czerwca 2022 r., znak: AB.6743.76.2022; II. zasądza od Wojewody Kujawsko-Pomorskiego solidarnie na rzecz B.R. i M.R. kwotę 1237 (jeden tysiąc dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Wyrokiem z 27 lutego 2023 r., II SA/Bd 973/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Bydgoszczy oddalił skargę B.R. i M.R. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 5 września 2022 r. nr WIR.VIII.7840.1.98.2022.MS, w przedmiocie sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, 22 lutego 2022 r. Staroście S. M.R. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na wymianie pokrycia dachowego na budynku mieszkalnym w D., na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina [...]. Do ww. zgłoszenia załączono wyrys z mapy ewidencyjnej z zaznaczoną lokalizacją budynku oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Bd 973/22 kolejno wskazano, że postanowieniem z 16 marca 2022 r. Starosta S. nałożył na M.R. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 60 dni poprzez: - jednoznaczne określenie lokalizacji budynku mieszkalnego – nr działek, - określenie sposobu odprowadzenia wód opadowych, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...]. Jak dalej pzrywołano w zaskarżonym wyroku, 28 marca 2022 r. B.R., żona M.R. i współwłaścicielka działki nr [...], skontaktowała się telefonicznie ze starostwem powiatowym i miała oświadczyć, że właściciele działki nr [...] nie żyją, a działka ta przejdzie na jej własność poprzez zasiedzenie. Następnie w dniu 10 czerwca 2022 r. M.R. i B.R. przedłożyli do akt sprawy kopię aktu notarialnego Rep. A [...], kopię mapy oraz kopię wniosku o stwierdzenie zasiedzenia skierowanego do Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2022 r. 2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z 17 czerwca 2022 r. Starosta S. wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych z uwagi na nieuzupełnienie braków wynikających z postanowienia z 16 marca 2022 r. w ustalonym przezeń terminie 60 dni, stosownie do art. 30 ust. 5c ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm.; uPb). 2.4. Od powyższej decyzji B.R. i M.R. wnieśli odwołanie podnosząc, że postanowienie z 16 marca 2022 r., którym organ powiatowy zobowiązał do uzupełnienia braków zgłoszenia, nie zostało im doręczone. 2.5. Dalej w wyroku II SA/Bd 973/22 przywołano, że w wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Kujawsko-Pomorski powołaną na wstępie decyzją z 5 września 2022 r. utrzymał w mocy decyzję o sprzeciwie. W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że budynek mieszkalny objęty zamierzeniem wykonania robót budowlanych położony jest częściowo na działkach nr [...] i nr [...], zaś skarżący wskazali w zgłoszeniu jedynie działkę nr [...], w związku z czym uzasadnione było wezwanie do uzupełnienia braków w formie postanowienia wydanego przez organ I instancji. Dalej Wojewoda wskazał, że ww. postanowienie zostało wysłane na adres inny, niż wskazany w zgłoszeniu jako korespondencyjny. W ocenie organu odwoławczego nie można jednak uznać za słuszne twierdzenia odwołujących, że nie mieli od organu żadnych informacji o brakach występujących w zgłoszeniu. Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 28 marca 2022 r. odwołująca się przeprowadziła rozmowę telefoniczną z pracownikiem organu I instancji, podczas której została poinformowana o występujących w zgłoszeniu brakach i wydanym w związku z tym postanowieniem. Zatem odwołujący się mieli wiedzę o brakach zgłoszenia, których jednak we właściwym terminie nie uzupełnili. Organ odwoławczy wskazał również, że kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem możliwości skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, a nieuzupełnienie ewentualnych braków obliguje właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, co też uczynił organ I instancji. 3.1. W skardze skierowanej do WSA w Bydgoszczy B.R. i M.R. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie art. 39 i 40 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm.; K.p.a.) poprzez ocenę, że pomimo niedoręczenia im postanowienia Starosty S.ego z 16 marca 2022 r., wywołało ono skutki prawne w postaci uprawnienia organu do wydania "skarżonej decyzji", - naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie, polegającą na kwestionowaniu w postępowaniu administracyjnym nabycia prawa własności działki [...] przez skarżących. 3.2. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazali, że nie nastąpiło doręczenie w trybie przepisów K.p.a. żadnego aktu administracyjnego, zaś nie można uznać za skuteczne doręczenie postanowienia poprzez rozmowę telefoniczną. Ponadto skarżący wskazali, że położenie części budynku na działce [...] nie wpływa na prawdziwość oświadczenia o prawie skarżących do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż nieruchomość ta znajduje się w ich posiadaniu, korzystaniu i użytkowaniu od ponad 30 lat. 3.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Bydgoszczy skargę oddalił. 4.2. W motywach orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia w formie postanowienia z 16 marca 2022 r. został prawidłowo nałożony na skarżących, pomimo doręczenia postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia na nieprawidłowy adres, gdyż nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia powstaje wraz z wydaniem postanowienia, a nie jego doręczeniem. Wobec tego, że obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia jest skuteczny z chwilą jego wydania, sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący nie uzupełnili ww. braków w wyznaczonym terminie 60 dni. Skarżąca w wyniku rozmowy telefonicznej w dniu 28 marca 2022 r. dowiedziała się o wydaniu postanowienia Starosty, a więc nałożeniu obowiązku uzupełnienia wskazanych braków, zaś w dniu 10 czerwca 2022 r. skarżący przedłożyli do akt sprawy kopię aktu notarialnego Rep. A [...], kopię mapy oraz kopię wniosku o stwierdzenie zasiedzenia skierowanego do Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2022 r., jednakże kopie te nie stanowią odpisów, nie są poświadczone za zgodność, ani też nie przesądzają o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr [...]. Zatem sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący mieli świadomość istnienia braków zgłoszenia i nałożonego w związku z tym zobowiązania do ich uzupełnienia. Skarżący nie uzupełnili ww. braków w wyznaczonym przez organ terminie, wobec czego organ I instancji, stosownie do art. 30 ust. 5c uPb, w przypadku ich nieuzupełnienia mógł wnieść sprzeciw w drodze decyzji, co też uczynił. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący, zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając tenże wyrok w całości. 5.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 5c uPb poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na stwierdzeniu, że przez sam fakt wydania postanowienia o "nałożeniu obowiązku" bez konieczności doręczenia postanowienia następują skutki prawne w tym "nałożeniu obowiązku" wyrażone, 2) w konsekwencji, naruszenie prawa procesowego przez ocenę, że przepisy art. 124 "kpa" (przyjdzie uznać, że chodzi o Kodeks postępowania administracyjnego – K.p.a.), art. 109 w zw. z art. 126 K.p.a. nie mają zastosowania w sprawie. 5.3. Skarżący kasacyjnie wnoszą o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy, 2) zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania, w tym opłaty za zastępstwo procesowe. 5.4. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w przedmiotowej sprawie skarżący wskazali jednoznacznie adres dla doręczeń. Na ten adres postanowienie o nałożeniu obowiązków nie zostało nadane. Wraz z upływem terminu do wniesienia sprzeciwu skarżący przystąpili do realizacji zamiaru opisanego w zgłoszeniu robót budowlanych i dopiero wówczas powzięli wiedzę o wniesionym sprzeciwie z 17 czerwca 2022 r. z uwagi na nie wykonanie nałożonych obowiązków postanowieniem z 16 marca 2022 r. 5.5. W piśmie procesowym z 20 czerwca 2023 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie wniósł o rozpoznanie "skargi" na rozprawie, doręczając jednocześnie dowód uiszczenia uzupełniającego wpisu od "skargi". 5.6. Na rozprawę wyznaczoną w sprawie nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarga dotyczyła decyzji utrzymującej w mocy decyzję o sprzeciwie wobec zgłoszenia wniesionego przez M.R., a dotyczącego zamiaru dokonania robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty te miały polegać na wymianie pokrycia dachowego na budynku mieszkalnym w m. [...] (usunięcia pokrycia dachu płytami azbestowo-cementowymi i pokrycia dachu tegoż budynku blachą). Trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, że istota sprawy sądowoadministracyjnej wywołanej skargą sprowadzała się do oceny legalności wniesionego przez Starostę S.ego sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 5c uPb utrzymanego w mocy decyzją Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. Sąd pierwszej ustalił, że sprzeciw został wniesiony na skutek nieuzupełnienia braków zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę stwierdzonych postanowieniem Starosty z 16 marca 2022 r. odnotowując, iż w ocenie skarżących sprzeciw został wydany z naruszeniem prawa, ponieważ postanowienie zobowiązujące do uzupełnienia braków zgłoszenia nie zostało prawidłowo doręczone. Sąd a quo, powołując się na stosowne judykaty i uwypuklając, że postanowienie o obowiązku uzupełnienia zgłoszenia nie jest wydawane w ramach postępowania administracyjnego regulowanego przepisami K.p.a., doszedł do przekonania, że istotne jest nałożenie tego obowiązku na skarżących, w ocenie tegoż sądu było ono prawidłowe, a skoro zgłoszenie nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie, w konsekwencji skargę oceniono jako nieuzasadnioną. W realiach przedmiotowej sprawy stanowisko to Sąd Naczelny uznaje za nieprawidłowe. 6.3. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia "przepisów procesowych", wskazując przy tym na art. 124, art. 109 w zw. z art. 126 K.p.a. Zważyć wypadnie, że zarówno art. 124 K.p.a. odnoszący się do elementów postanowienia wydawanego w reżimie K.p.a., jak i art. 109 K.p.a. dotyczący zagadnienia doręczania decyzji administracyjnej, mający – z racji odesłania w art. 126 K.p.a. – odpowiednie zastosowanie do postanowień, to przykłady regulacji rozbudowanych, dzielących się na paragrafy. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do unormowania, które nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371; 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17; 22 marca 2022 r., II OSK 946/21; 5 lipca 2022 r., II OSK 2723/21; CBOSA.nsa.gov.pl). Sama skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. Sąd administracyjny ponadto nie stosował przepisów K.p.a. Z tego względu ta podstawa kasacyjna nie mogła zostać uznana – z przyczyn formalnych – za skuteczną. 6.4. Istota sprawy wywołanej wniesioną skargą kasacyjną sprowadza się do oceny trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 30 ust. 5c uPb. Z mocy cyt. przepisu, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Sąd pierwszej instancji, wspierając swą argumentację poprzez odwoływanie się do motywów zawartych w oznaczonych wyrokach NSA (wydanych w sprawach: II OSK 2859/18, II OSK 1282/18, II OSK 1685/11) przyjął, że "w realiach kontrolowanej sprawy nastąpiło zatem nałożenie obowiązku, które przerwało bieg terminu do wniesienia sprzeciwu", a ponadto "nie ma wątpliwości, że obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia w formie postanowienia z dnia 16 marca 2022 r. został prawidłowo nałożony na skarżących, pomimo doręczenia postanowienia na nieprawidłowy adres" (s. 5 zaskarżonego wyroku). Twierdzeń tych nie podziela Sąd Naczelny w tym składzie. 6.5. Po pierwsze, umyka uwadze sądu pierwszej instancji, że wnoszącym zgłoszenie był wyłącznie M.R., przeto nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia należało kierować wyłącznie do niego i tak w postanowieniu Starosty określono adresata obowiązku – inwestora. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł tego, błędnie utożsamiając, że zgłaszającym roboty była ponadto żona inwestora – skarżąca. Po drugie, niewątpliwe jest, iż – zgodnie z formularzem zgłoszenia wykonywania robót budowlanych – inwestor określił w nim adres do korespondencji, niesporne jest, że Starosta S. nie stosując się do tego wskazania adresu korespondencyjnego, wysłał postanowienie zobowiązujące do uzupełnienia zgłoszenia pod nieprawidłowy adres, by następnie umniejszając znaczenie swego wadliwego działania przyjąć, że nastąpiło przerwanie biegu terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 uPb. Organ I instancji opierał swe przekonanie w tym względzie na ustaleniach wynikających ze sporządzonych przez pracowników Starostwa S.ego notatkach urzędowych z rozmów telefonicznych z udziałem B.R., żony inwestora – M.R., a także wobec kolejno składanych przez nią dodatkowych dokumentów. W dalszej kolejności i przyjmując, że nie nastąpił upływ terminu do wydania sprzeciwu, wydano decyzję o sprzeciwie, utrzymaną w mocy przez organ II instancji. Wszystkie te działania organów za prawidłowe ocenił sąd pierwszej instancji, przyjmując przy tym, że "skarżący mieli świadomość istnienia braków zgłoszenia i nałożonego w związku z tym zobowiązania do ich uzupełnienia". Dalej w zaskarżonym wyroku przyjęto, że skoro skarżący nie uzupełnili ww. braków w wyznaczonym przez organ terminie, wobec czego organ I instancji, stosownie do art. 30 ust. 5c uPb, wniósł sprzeciw w drodze decyzji, a co ocenił sąd a quo za działanie prawidłowe. Ocena tej nie podziela Sąd Naczelny. 6.6. Odnosząc się do podstawy kasacyjnej, w ramach której podniesiono zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 30 ust. 5c uPb, za nieuprawnione przyjdzie uznać to działanie sądu pierwszej instancji, w ramach którego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszernie wspierano pogląd o tym, że skuteczne było zobowiązanie do uzupełnienia zgłoszenia, mimo jego "doręczenia postanowienia na nieprawidłowy adres" i wspieranie go, poprzez przywołanie oznaczonych judykatów. Sąd pierwszej instancji nie zauważył jednak, że przywoływane przezeń judykaty zapadły w odmiennym stanie prawnym i stanie faktycznym, co czyni chybionym wspieranie swej ratio decidendi na tam wyrażonych stanowiskach. Całkowicie umknęła uwadze sądu pierwszej instancji, a uprzednio organów orzekających w sprawie administracyjnej, że w wyniku ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019, poz. 935), znacząco zmieniło się brzmienie art. 1 pkt 1) K.p.a., po w/w nowelizacji Kodeksu stanowi się w tym przepisie, że Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco (podkr. Sądu). W myśl art. 122a § 2 K.p.a., "Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten: 1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo 2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). Istota zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych sprowadza się zasadniczo właśnie do tego, aby – w razie braku podstaw do wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej – inwestor uzyskał milczącą zgodę budowlaną na wykonanie oznaczonych robót budowlanych. W myśl art. 122b K.p.a., za dzień wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a § 2 pkt 2, uznaje się dzień: 1) nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo 2) doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przez pracowników organu administracji publicznej lub inne upoważnione osoby, albo 3) wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie do systemu teleinformatycznego w przypadku, o którym mowa w art. 391. Z tej przyczyny sprawy wszczęte na skutek zgłoszenia inwestora wniesionego po 1 czerwca 2017 r. (tj. po dacie wejścia w życie w/w ustawy z 7 kwietnia 2017 r. nowelizującej K.p.a.), objęte są reżimem K.p.a., jako sprawy załatwiane milcząco w rozumieniu art. 1 pkt 1) K.p.a. Już z tego względu odwoływanie się – w ramach takiej właśnie sprawy administracyjnej toczącej się w reżimie prawnym uwzględniającym nowelizację K.p.a. z 2017 r. – do stanowisk wyrażonych w judykatach, które zapadły w sprawach wszczętych przed datą wejścia w życie w/w nowelizacji K.p.a., jest nietrafne. Dodatkowo, sąd pierwszej instancji przywołując chociażby argumentację zawartą w wyroku wydanym w sprawie II OSK 1282/18 nie dostrzegł, że w stanie faktycznym sprawy tam poddanej ocenie, organ wnoszący sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, doręczał go skutecznie i zgodnie z prawem na adres wskazany w zgłoszeniu inwestora. Ponieważ zgłoszenie skarżącego nastąpiło w sprawie, która co do reguły mogła zakończyć się milcząco w rozumieniu art. 1 pkt 1) K.p.a., to doręczenie postanowienia podejmowanego w trybie art. 30 ust. 5c uPb – aby wywołało oznaczony skutek, przewidziany art. 30 ust. 5d uPb – powinno uwzględniać tryb doręczania pism ujęty przepisami rozdziału 8 "Doręczenia" w Dziale I "Przepisy ogólne" K.p.a. Skoro w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych obowiązujący formularz zgłoszenia zawiera rubrykę adresu do korespondencji, to organ przyjmujący zgłoszenie jest obowiązany dokonywać doręczeń pism na ten właśnie adres. W tym zakresie bezspornie rację mają skarżący kasacyjnie. Nie można zatem przyjmować, że prawny skutek doręczenia postanowienia Starosty z 16 marca 2022 r. zobowiązującego inwestora do uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nastąpił, skoro w aktach sprawy sporządzono notatkę z rozmowy telefonicznej pracownika Starostwa Powiatowego w [...] z żoną inwestora, zatem nie z podmiotem składającym zgłoszenie w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych. Nie można zatem z tego faktu wywodzić, że skutek przerwania biegu terminu z art. 30 ust. 5d uPb nastąpił w przedmiotowej sprawie wobec "świadomości skarżących" o brakach wniesionego zgłoszenia przez inwestora. Przepisy K.p.a. mają charakter iuris cogentis, obowiązkiem Starosty było respektowanie woli inwestora odnośnie doręczania mu pism w toku postępowania pod adres wskazany na formularzu zgłoszenia. To zaniedbanie organu nie może skutkować przerzuceniem na inwestora wszystkich konsekwencji, jakie organy – za przyzwoleniem sądu pierwszej instancji oddalającego skargę – wywodzą z faktu samego wydania postanowienia w trybie art. 30 ust. 5c uPb. Oznacza to, że w sposób nieuprawniony organy przyjęły, a nietrafnie sąd wojewódzki zaaprobował, że doszło do skutecznego nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia wniesionego zgłoszenia. W tych okolicznościach zarzut kasacyjny niewłaściwego zastosowania art. 30 ust. 5c uPb jest usprawiedliwiony. 6.7. Zdaniem Naczelnego Sądu, w realiach przedmiotowej sprawy nie nastąpił skutek doręczenia postanowienia Starosty z 16 marca 2022 r., mającego zobowiązywać inwestora do uzupełnienia wniesionego zgłoszenia. Organ I instancji wadliwie zatem przyjął, że nastąpiło przerwanie biegu terminu 21 dni od dnia wniesienia sprzeciwu. Nie mogła więc odnieść skutku i ta argumentacja Wojewody w zaskarżonym postanowieniu, w ramach której organ odwoławczy nie dał wiary odwołującym się, że inwestor, skoro nie doręczono mu skutecznie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia, przystąpił do robót. Skoro, wskutek błędnego przekonania organów o skuteczności nałożenia obowiązku na inwestora odnośnie uzupełnienia wniesionego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, upłynął termin ustawowy dający możliwość Staroście na wniesienie sprzeciwu, to doszło do naruszenia w konsekwencji art. 30 ust. 5 uPb i brak było podstawy, aby w tych okolicznościach wnosić sprzeciw. 6.8. Konkludując, skoro zgłoszenie zamiaru wykonywania robót budowlanych, o którym mowa w art. 30 ust. 1b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (uPb) następuje w procedurze tzw. milczącej zgody, w rozumieniu art. 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), to właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany przy doręczaniu postanowienia wydawanego na podstawie art. 30 ust. 5c uPb, a zobowiązującego inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, uwzględnić reguły doręczania pism procesowych ujęte przepisami rozdziału 8 "Doręczenia" w Dziale I "Przepisy ogólne" K.p.a. 7.1. Ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Sąd Naczelny rozpoznał skargę, a dochodząc do przekonania, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) Ppsa w zw. z art. 30 ust. 5, 5c i 5d uPb, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. 7.2. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1) w zw. z art. 200 i 205 § 2 Ppsa.