II OSK 2237/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.), sędzia NSA Mirosław Gdesz, Protokolant starszy asystent sędziego Sylwia Misztal, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 729/22 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 729/22, oddalił skargę X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 lutego 2022 r., znak [...], w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z 27 kwietnia 2020 r. (data wpływu do GDDKiA - Oddział w Poznaniu 29 kwietnia 2020 r.), Wójt Gminy S. L. wystąpił do zarządcy drogi krajowej o uzgodnienie inwestycji polegającej na lokalizacji bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], na terenie działki nr [...] położonej w m. C., gm. S. L., w odległości 20,0 m od granicy działki, tj. ok. 40,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Postanowieniem z 11 maja 2020 r. organ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Po rozpoznaniu wniosku inwestora spółki X sp. z o.o. w [...] - dalej: "Spółka", "inwestor", "skarżąca" o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarządca drogi krajowej postanowieniem z dnia 17 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po rozpoznaniu skargi inwestora, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1634/20 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 11 maja 2020 r. Zdaniem Sądu w tej sprawie konieczne było odniesienie się do konkretnych uwarunkowań, rzeczywistego położenia nieruchomości względem przebiegu w terenie drogi krajowej, jak również zakresu ruchu generowanego przez nią, a przede wszystkim rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się tej właśnie budowli. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 r. - ponownie odmówił uzgodnienia projektowanej inwestycji. Wyrokiem z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 696/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, gdyż: "Organ nie mógł poprzestać na powołaniu się na treść przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym, własne doświadczenie i wyłącznie potencjalne zagrożenie spowodowane przewróceniem się masztu, bez przedstawiania przekonującej argumentacji w tym zakresie, a więc z powołaniem się w szczególności na konkretne przypadki świadczące o słuszności zajętego stanowiska. W konsekwencji organ nie mógł ograniczyć się do rozważań - nawet logicznych - bez podania konkretów (...)". Zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po raz trzeci odmówił uzgodnienia przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu, planowana lokalizacja 63 metrowego masztu telekomunikacyjnego w odległości 40 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] miałaby znaczący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, w przypadku katastrofy budowlanej, czy zdarzeń spowodowanych działaniem siły wyższej. Natężenie ruchu na omawianym odcinku drogi krajowej wynosi 24165 pojazdów na dobę. W związku z tym wystąpienie takiego zdarzenia i jego znaczący wpływ na bezpieczeństwo mienia i ludzi należy uznać za wysoce realne. W przypadku zawalenia się konstrukcji upadłaby bowiem ona w obszarze jezdni na przejeżdżające pojazdy, bądź innych uczestników ruchu (rowerzyści, piesi). Oderwane elementy konstrukcji masztu mogą wpłynąć w bezpośredni sposób na uszkodzenie ciała czy też mienia uczestników ruchu drogowego, a nawet jeśli tak się nie stanie to w sposób pośredni mogą być przyczyną wypadków drogowych, spowodowanych zaburzeniem normalnego ruchu i niekontrolowanymi reakcjami kierowców na zaistniałe zagrożenie. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Jak wskazano w uzasadnieniu działka nr [...] w m. C., gm. S. L., znajduje się na obszarze przyległym do pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Inwestor planuje lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, natomiast zarządca drogi wskazał, że może uzgodnić lokalizację tej inwestycji w odległości co najmniej równej jej wysokości, tj. 63 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zgodnie z art. 43 ust. 1 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. 2020, poz. 470 ze zm.) – dalej: "u.d.p.", a właściwie ściślej Lp. 3 lit. a tabeli zawartej w jego treści, obiekty budowlane przy ogólnodostępnych drogach krajowych poza terenem zabudowy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W orzecznictwie wyrażany jest jednolity pogląd, że wskazane w tym przepisie odległości to odległości minimalne. Organom administracji publicznej przyznano pewien luz decyzyjny, polegający na możliwości przyjęcia, że celowe jest usytuowanie obiektu w odległości większej niż minimalna od zewnętrznej krawędzi jezdni, oczywiście, jeżeli przemawiają za tym względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym odniesione do właściwości obiektu i jego zwykłej eksploatacji. Zdaniem Sądu meriti, organ nie naruszył więc w tej sprawie art. 43 ust. 1 u.d.p., wykazując, że planowana przez inwestora odległość zamierzonej inwestycji 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej jest niewystarczająca ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym związane z cechami planowanego obiektu wysokościowego i możliwością jego przewrócenia się na jezdnię. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, zaskarżone postanowienie nie narusza w tej sprawie art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Organ wypełnił zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 22 października 2020 r., IV SA/Wa 1634/20, oraz w wyroku z dnia 6 października 2021 r., VII SA/Wa 696/21 i wykazał rzeczywiste zagrożenie przewrócenia się tej właśnie budowli. W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 października 2020 r., IV SA/Wa 1634/20 Sąd stwierdził, że organ winien odnieść się do konkretnych uwarunkowań, rzeczywistego położenia działki względem przebiegu drogi krajowej w terenie i natężenia ruchu na drodze, a przede wszystkim rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się budowli. Natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 października 2021 r., VII SA/Wa 696/21 Sąd wskazał, że organ: "nie rozważył, nawet na zasadzie prawdopodobieństwa i analizy porównawczej do innych podobnych obiektów znajdujących się przy drogach krajowych, czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie takiego zagrożenia przez samą możliwość przewrócenia masztu. Organ powołał się jedynie na bliżej nieokreślone opinie audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz akty obowiązujące w USA. (...) Słusznie przy tym wskazywała skarżąca, że szczegółowej analizy możliwości posadowienia inwestycji, w tym pod kątem bezpieczeństwa, zawalenia się, a więc zagrożeń spowodowanych czynnikami zewnętrznymi dokonuje organ architektoniczno-budowlany w oparciu szczegółowe obliczenia przedstawione w projekcie budowlanym przez osoby posiadające uprawnienia w wymaganej specjalności. Bierze wówczas pod uwagę czynnik obciążenia konstrukcji wiatrem, ciśnienie prędkości wiatru, współczynniki: ekspozycji, aerodynamiczny i działania porywów wiatru, na które wskazywał organ uzgadniający". Rozpatrując wniosek o uzgodnienie tej inwestycji po raz trzeci, organ uzgadniający wskazał, że planowana lokalizacja 63 metrowego masztu telekomunikacyjnego w odległości 40 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] miałaby znaczący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, w przypadku katastrofy budowlanej czy zdarzeń spowodowanych działaniem siły wyższej. Natężenie ruchu na omawianym odcinku drogi krajowej wynosi 24165 pojazdów na dobę. W związku z tym wystąpienie takiego zdarzenia i jego znaczący wpływ na bezpieczeństwo mienia i ludzi należy uznać za wysoce realne. W przypadku zawalenia się konstrukcji upadłaby bowiem ona w obszarze jezdni na przejeżdżające pojazdy, bądź innych uczestników ruchu (rowerzyści, piesi). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." orzekł, jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła X sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) przepisu art 145 § 1 pkt. 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w całości, podczas gdy zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 lutego 2022 roku zostało wydane z naruszeniem w/w przepisu prawa materialnego, w związku z czym Sąd winien był skargę uwzględnić i uchylić zaskarżone postanowienie w całości; 2) przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w całości, pomimo niewyjaśnienia przez Organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący; 3) przepisu art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne oddalenie skargi, mimo istnienia podstaw ku temu, ażeby skargę uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 lutego 2022 roku zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego (w szczególności zaś przepisu art. 153 P.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia niezgodnie z oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartymi w wyroku z dnia 22 października 2020 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1634/20, oraz w wyroku z dnia 6 października 2021 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 696/21, i brak odniesienia się: "przede wszystkim do rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się tej właśnie budowli"; wskazania, "dlaczego akurat w odniesieniu do planowanej inwestycji upatruje możliwości jej przewrócenia, podczas gdy inne inwestycje takich obaw nie generują oraz rozważenia "nawet na zasadzie prawdopodobieństwa i analizy porównawczej do innych podobnych obiektów znajdujących się przy drogach krajowych", czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie takiego zagrożenia przez samą możliwość przewrócenia masztu oraz art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zamierzonej inwestycji, określona na ok. 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], jest niewystarczająca dla zajęcia przez Organ pozytywnego dla Skarżącego stanowiska w sprawie); 4) naruszenie przepisu art. 153 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku niezgodnie z oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartymi w wyroku z dnia 22 października 2020 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1634/20, oraz w wyroku z dnia 6 października 2021 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 696/21 i brak odniesienia się "przede wszystkim do rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się tej właśnie budowli"; wskazania, "dlaczego akurat w odniesieniu do planowanej inwestycji upatruje możliwości jej przewrócenia, podczas gdy inne inwestycje takich obaw nie generują"; oraz rozważenia "nawet na zasadzie prawdopodobieństwa i analizy porównawczej do innych podobnych obiektów znajdujących się przy drogach krajowych, czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie takiego zagrożenia przez sama możliwość przewrócenia masztu"; 5) przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczenia się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do powtórzenia stanowiska ferowanego przez organ, bez dokonania jego krytycznej oceny; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest przepisu art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zamierzonej inwestycji, określona przez skarżącą na 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, jest niewystarczająca dla zajęcia przez organ pozytywnego dla skarżącego stanowiska w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie na podstawie przepisu art. 185 § 1 P.p.s.a.; zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie przepisu art. 203 pkt 1 P.p.s.a. oraz rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, jednakże zasada ta nie ma bezwzględnego charakteru. W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego są powiązane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania, dlatego zostaną rozpoznane łącznie. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiące o konieczności uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, nie zawierają wskazań odnośnie merytorycznego zakresu tych uzgodnień. Zakres ten wynika natomiast z zadań jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych. Jak wynika z art. 19 ust. 1 u.d.p., do właściwości zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ochrona drogi oznacza zaś działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu - art. 4 pkt 21 u.d.p. A zatem, z mocy art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie ulega więc wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu: "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (wyroki NSA z: dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2985/20, LEX nr 3172877; z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II OSK 262/21, LEX nr 3318611; z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 412/20, LEX 358844). Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 u.d.p., a ściślej Lp. 3 lit. a tabeli zawartej w jego treści, obiekty budowlane przy ogólnodostępnych drogach krajowych poza terenem zabudowy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.. Zawarte w treści rozpatrywanego przepisu zastrzeżenie "co najmniej" nie może być uznane za zbędne czy pozbawione znaczenia. Zwrot ten jednoznacznie wskazuje, że w przepisie tym określono odległości minimalne (zob. wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II OSK 156/16, LEX nr 2379250). Oznacza on, że organom administracji publicznej przyznano pewien luz decyzyjny, polegający na możliwości przyjęcia, iż celowe jest usytuowanie obiektu w odległości większej niż minimalna od zewnętrznej krawędzi jezdni, oczywiście, jeżeli przemawiają za tym względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym odniesione do właściwości obiektu i jego zwykłej eksploatacji (wyrok NSA z dnia 25 maja 2020 r. sygn. akt sygn. II OSK 3120/19, LEX nr 3085141). Innymi słowy, uzgodnienie zarządcy drogi w analizowanej materii ma charakter uznaniowy, o ile rzecz jasna, jak w niniejszej sprawie, zachowano odległość minimalną, ponieważ sferze uznania pozostawiono rozstrzygnięcie, czy odległość ta jest wystarczająca, czy też należy przyjąć odległość większą, lecz za każdym razem w oparciu o kryteria nawiązujące do wymogów ochrony dróg oraz okoliczności konkretnej sprawy (tak wyrok NSA z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1376/18, LEX nr 3090199). W świetle powyższych stwierdzeń za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 u.d.p. Organ w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił bowiem, że odmawiając uzgodnienia wziął pod uwagę, że planowana lokalizacja 63 metrowego masztu telekomunikacyjnego w odległości 40 m od krawędzi jezdni drogi krajowej miałaby znaczący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego w przypadku katastrofy budowlanej czy zdarzeń spowodowanych działaniem siły wyższej. Wybór rozstrzygnięcia był uwarunkowany kryteriami należącymi do sfery ochrony dróg oraz okolicznościami konkretnego przypadku; co miało miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na uwzględnienie planowanej wysokości masztu, możliwego jej wpływu wespół z warunkami atmosferycznymi na kwestię zagrożenia bezpieczeństwa na drodze krajowej, a więc o znacznym ruchu samochodowym. Z ww. uregulowań wynika zatem uprawniony wniosek, że z uwagi na wysokość lokalizowanego obiektu obowiązkiem zarządcy było określenie odległości w taki sposób, aby ewentualne przewrócenie się masztu nie spowodowało zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej. Cel ten jest możliwy do osiągnięcia przy określeniu odległości obiektu od krawędzi jezdni większej od wysokości obiektu. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ wykazał przekonująco, że usytuowaniu planowanej stacji bazowej sprzeciwiają się względy bezpieczeństwa użytkowników drogi. W odniesieniu zaś do stwierdzonego natężenia ruchu na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] (24165 pojazdów na dobę), zdaniem Sądu, GDDKiA miał podstawy by stwierdzić, że potencjalna katastrofa budowlana obiektu miałaby skutki dla uczestników ruchu drogowego, ich zdrowia i mienia. W przypadku bowiem zawalenia się konstrukcji, upadłaby ona w obszarze jezdni na przejeżdżające pojazdy, bądź innych uczestników ruchu (rowerzyści, piesi) powodując katastrofalne następstwa. Tym samym nie sposób uznać, że doszło do naruszenia art. 43 ust. 1 u.d.p. Nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, materiał dowodowy istotny z punktu widzenia prawa materialnego został wyczerpująco zebrany i oceniony. Skarżąca nie podważyła także ustalonej przez organ specjalistyczny, tj. zarządcę drogi, istotnej okoliczności faktyczno-prawnej jaką jest potencjalna możliwość przewrócenia się stacji bazowej, szczególnie w przypadku zaistnienia ekstremalnych warunków atmosferycznych. W tej sprawie nie chodziło bowiem o ustalenie stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia takiego zdarzenia, ale o wyeliminowanie w ogóle ryzyka takiego zdarzenia. Organ odmawiając uzgodnienia projektu decyzji ocenił go merytorycznie i uznał, że odległość wieży od krawędzi jezdni drogi krajowej winna być równa półtorakrotności jej wysokości. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji ocenił legalność zaskarżonego postanowienia i wypowiedział się w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów i argumentów oraz wskazał podstawę prawną wyroku, a z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika dlaczego skargę oddalono. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwoliło na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Co zaś się tyczy art. 151 P.p.s.a. to jest on przepisem wynikowym i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Niemiej jednak w związku z bezzasadnością powyższych zarzutów stwierdzić należało, że Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.