II OSK 2288/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wr 418/25 w sprawie ze skargi M. O. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie robót budowlanych prowadzonych z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 4 czerwca 2025 r., II SAB/Wr 418/25, w wyniku rozpoznania skargi M. O. na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej: PINB) postępowania w przedmiocie robót budowlanych wykonywanych przy budynku przy ul. [...] we [...] z naruszeniem prawa, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania PINB do załatwienia sprawy (pkt I), stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); oddalił dalej idącą skargę (pkt III), zasądzając na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt IV). PINB złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w części stwierdzającej, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 2, art. 12 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez: (i) błędne uznanie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania naprawczego, podczas gdy czynności organu były podejmowane terminowo, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy były niezbędne do jej załatwienia zgodnie z zasadą szybkości i prostoty postępowania; (ii) błędne uznanie, że sekwencja czynności procesowych, trwających od stycznia 2023 r. wskazywała na przewlekłość prowadzonego postępowania, podczas gdy w istocie Sąd nie uwzględnił całokształtu okoliczności sprawy, uwzględniając je jedynie wybiórczo i oceniając de facto nie zakres podejmowanych przez organ czynności, a sposób rozpoznania wniosków inwestora i właściciela obiektu o przedłużenie terminu na złożenie projektu zamiennego, co sprowadzało się do merytorycznej oceny rozstrzygnięcia organu; (iii) błędne uznanie, że rozpoznanie wniosków inwestora i właściciela obiektu o przedłużenie terminu złożenia projektu zamiennego, który jest terminem procesowym, pozostawionym uznaniu organu, powinno być poprzedzone szeregiem czynności wyjaśniających i uwiarygadniających, a organ nie może bazować w tym zakresie na swoim doświadczeniu proceduralnym i wiedzy technicznej, z uwzględnieniem linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w tym wrocławskiego, przyznających prymat umożliwieniu przedłożenia projektu zamiennego, o ile tylko inwestor jednoznacznie deklaruje chęć legalizacji i jest ona możliwa; (iv) błędne założenie a priori, że czynności wyjaśniające, jakie w ocenie Sądu organ powinien podjąć w celu prawidłowego rozpoznania wniosku o przedłużenie terminu złożenia projektu zamiennego, prowadziłyby do jego nieuwzględnienia, a tym samym szybszego zakończenia postępowania, co w okolicznościach przedmiotowej sprawy sprowadzałoby się do wydania decyzji tożsamej, a nawet dalej idącej w skutkach, niż decyzja kończąca to postępowanie, wydana na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), dalej: p.b., która została następnie wyeliminowana ostatecznie i prawomocnie z obrotu prawnego w trybie art. 161 § 1 k.p.a., a tym samym niweczyłoby cel postępowania naprawczego; 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), dalej: p.u.s.a., w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na: (i) wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poprzez niewskazanie, w jaki sposób przeprowadzenie przez organ dodatkowych czynności dowodowych, jak ustalenie zakresu umowy z pracownią projektową i zawartego w niej harmonogramu realizacji prac, czy też uwzględnienie czasu dokonania zmian właścicielskich bądź daty zawarcia umowy o prace projektowe, miałoby wpłynąć na przyspieszenie terminu załatwienia sprawy; (ii) niewskazanie w sposób jasny i precyzyjny, jakimi kryteriami - w świetle okoliczności tej konkretnej, długotrwałej, zawiłej i skomplikowanej techniczne sprawy - skarżący organ powinien kierować się, działając w ramach uznania administracyjnego, przy rozpatrywaniu wniosku o przedłużenie terminu przedłożenia projektu zamiennego, uwzględniając przy tym cel postępowania naprawczego, jakim jest doprowadzenie budowy do zgodności z przepisami, a nie sankcjonowanie samowoli oraz w jaki sposób organ powinien zważyć z tym przypadku interes zarówno inwestora, jak i skarżącej strony; (iii) wskazanie z jednej strony, że działania stron i innych podmiotów nie powinny mieć wpływu na czynności organu, a ich uwzględnienie przez organ stanowiło o przewlekłym i nieefektywnym prowadzeniu sprawy, a z drugiej, że okoliczności te niewątpliwie wpływały na rozstrzygnięcie sprawy przez organ, przez co przewlekłość nie miała charakteru rażącego; (iv) wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy oraz nierozpoznaniu wszystkich okoliczności podniesionych przez organ w odpowiedzi na skargę, prowadzące do błędnego wniosku, że czynności podjęte przez organ w postępowaniu naprawczym po 13 stycznia 2023 r. i przez kolejne 12 miesięcy stanowiły o przewlekłym prowadzeniu postępowania; (v) niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co przekłada się na niewskazanie, z jakich przyczyn Sąd uznał czynności organu za spełniające przesłanki przewlekłego prowadzenia postępowania oraz naruszające zasadę szybkości i prostoty postępowania, jak również przyczyn, dla których Sąd uznał, że prawidłowym działaniem organu byłoby m.in. ustalenie harmonogramu realizacji prac i płatności stanowiącego załącznik do umowy o prace projektowe, podczas gdy nie jest to kryterium obiektywne i może być dowolnie zmieniane wolą stron zawartej umowy. Sąd nie wskazał w jaki sposób okoliczność ta miałaby przyspieszyć zakończenie postępowania, inaczej, niż wydanie postanowienia o odmiennej treści - odmowie przedłużenia terminu, przez co de facto ocenił merytoryczne rozstrzygnięcie; (vi) niewskazaniu, do czego Sąd był zobowiązany w świetle wyroku kasacyjnego NSA, w jaki sposób organ miałby zmobilizować strony do sprawnego zakończenia postępowania, w stanie faktycznym sprawy - konieczności sporządzenia i przedstawienia projektu budowalnego zamiennego, bowiem Sąd I instancji tego nie wyjaśnia; 3) art. 35 § 3 w zw. z art. 37 § 1 pkt 2, art. 12 i art. 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 4 i art. 51 ust. 5 p.b. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, że: (i) czynności podejmowane przez organ w postępowaniu naprawczym, w okresie od 13 stycznia 2023 r. do czasu złożenia skargi (tj. uwzględnienie wniosków inwestora, a następnie nowego właściciela obiektu, o przedłużenie terminu przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi pozwalającymi na rozpoznanie tychże wniosków), w okolicznościach przedmiotowej sprawy i na obecnym etapie postępowania naprawczego, spełniały przesłanki przewlekłego prowadzenia postępowania; (ii) czynności niezbędne do załatwienia sprawy zgodnie z zasadą szybkości i prostoty postępowania powinny sprowadzać się w rozpatrywanej sprawie do podejmowania działań mobilizujących strony postępowania, co de facto sprowadzało się do dokonania przez Sąd merytorycznej oceny rozstrzygnięć organu w przedmiocie zmiany terminu wykonania obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, a nie terminowości i niezbędności podejmowanych przez organ czynności. Z uzasadnienia skarżonego wyroku wynika bowiem, że w ocenie Sądu PINB, podejmując dodatkowe czynności wyjaśniające, powinien podjąć odmienne rozstrzygnięcie w przedmiocie rozpoznania wniosku o przedłużenie terminu przedłożenia projektu zamiennego i odmówić jego zmiany, gdyż tylko takie działanie organu, w okolicznościach przedmiotowej, bardzo skomplikowanej sprawy, doprowadziłoby do jej szybszego zakończenia. Sąd ocenił zatem warstwę merytoryczną działania organu, nie zakres czynności procesowych; (iii) postępowanie naprawcze, w toku którego w celu doprowadzenia budowy do zgodności z przepisami konieczne jest przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, jest w istocie i założenia uzależnione od działania zobowiązanej strony postępowania, a dyscyplinujące oddziaływanie organu m.in. poprzez wyznaczanie terminu na złożenie projektu, nie może tej możliwości eliminować lub znacząco utrudniać - byłoby to bowiem sprzeczne z celem postępowania naprawczego, którym nie jest sankcjonowanie samowoli budowanej, ale doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej PINB wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., a w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżący kasacyjnie organ na usprawiedliwionych podstawach. Nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązany z uchybieniem art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. wskutek nienależytego wykonania obowiązku kontroli zarzucanej PINB przewlekłości. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu. Uzasadnienie wyroku z 4 czerwca 2025 r. pozbawione jest zarzucanej wadliwości, ponieważ Sąd dokonał tym orzeczeniem, w zakresie zaskarżenia, kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z uzasadnienia wprost wynika, czym kierował się Sąd I instancji, przypisując organowi przewlekłe prowadzenie postępowania naprawczego. Ocena prawna, która stanęła u podstaw zastosowania przez Sąd I instancji art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., pozwala prześledzić tok rozumowania, który doprowadził Sąd do wniosku, że czynności podejmowane przez PINB odpowiadają stanowi przewlekłości, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zauważyć należy, że zaskarżony wyrok został wydany w następstwie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 czerwca 2024 r., II SAB/Wr 151/24 z uwagi na niespełnienie przez ww. orzeczenie wymagań wynikających z przywołanej regulacji art. 141 § 4 p.p.s.a. Podstawą złożonej skargi kasacyjnej PINB nie objął naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. w związku z przyjęciem, że ocena prawna wyrażona we wskazanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie została przez Sąd poprawnie uwzględniona w zakresie, w jakim w wyroku powinno znaleźć się wyjaśnienie, które okresy opieszałości powinny być kwalifikowane jako przewlekłe prowadzenie postępowania wraz z szczegółowym uzasadnieniem powodów takiej oceny nawiązującym do przebiegu postępowania i treści podejmowanych w nim konkretnych czynności procesowych. To, że skarżący kasacyjnie organ nie jest przekonany do trafności argumentów, którymi posłużył się Sąd I instancji, uznając, iż postępowanie nie odpowiadało zasadzie szybkości, nie oznacza jeszcze, iż wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na jego wady konstrukcyjne. Wbrew postawionemu w skardze kasacyjnej zarzutowi, Sąd I instancji nie naruszył art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 12, art. 35 § 3 i art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 3, ust. 4 i ust. 5 p.b. W przeciwieństwie do bezczynności, którą stwierdza się na podstawie obiektywnego kryterium upływu terminu, przewlekłość oznacza prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Wymaga to od sądu posłużenia się kryteriami ocennymi w celu ustalenia, czy organowi można postawić zarzut bezprawności. Ponieważ przewlekłość występuje nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, ale również wtedy, gdy podejmuje określone działania, ale są one nieefektywne, nieracjonalne, czy też niecelowe z punktu widzenia ostatecznego załatwienia sprawy, tenże związek z meritum sprawy, inaczej niż uznaje skarżący kasacyjnie organ, uzasadnia badanie jej pod kątem materialnoprawnym w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne do odpowiedzi na pytanie, czy podejmowane przez organ czynności procesowe były w danej sprawie w ogóle potrzebne i powinny przybierać treść taką, jaka została im nadana przez organ. Sąd I instancji posługując się trafnie wskazanym rozumieniem art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie uznał, że postępowanie naprawcze, do którego odnosiły się zastrzeżenia skarżącej sformułowane w złożonej przez nią skardze, było prowadzone przez PINB nieefektywnie. Ocena ta odnosi się do etapu postępowania naprawczego po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z 21 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2279/21. W następstwie tego orzeczenia prowadzącego do nadania skuteczności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z 23 czerwca 2020 r. znak: DON.7200.232.2019.MAN sprawa robót budowlanych wykonywanych przez inwestora przy budynku przy ul. [...] we [...] z naruszeniem prawa wróciła do rozpatrzenia przez PINB. Uwagi organu odwołujące się do zawiłego i skomplikowanego technicznie charakteru kontrolowanej sprawy, uzupełnione o zaakcentowanie posiadanego przez organ "doświadczenia proceduralnego i wiedzy technicznej", pozostają, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez istotnego znaczenia, jeżeli zważyć, że poddane badaniu przez Sąd czynności PINB dotyczyły oceny sposobu zastosowania się przez inwestora do obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, który został na niego nałożony 10 lat wcześniej - decyzją PINB z 17 lipca 2013 r., nr 1633/2013 i reformującą częściowo tenże akt - decyzją DWINB z 5 grudnia 2013 r., nr 1715/2013, która stała się prawomocna wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 listopada 2016 r., II OSK 558/15 skargi kasacyjnej wniesionej przez inwestora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 listopada 2014 r., II SA/Wr 84/14 oddalającego jego skargę na ww. decyzję DWINB. Podkreślenie w skardze kasacyjnej konieczności podjęcia przez organ czynności, które nie powinny "niweczyć celu postępowania naprawczego", niewątpliwie w sposób trafny opisuje wymagania, jakie na organ nadzoru budowlanego nakładają przepisy art. 50-51 p.b. Nie uwzględnia właściwie ono tym niemniej faktu, że wyznaczony inwestorowi w decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., termin sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego nie został przez niego dochowany, przy czym konieczność posłużenia się w takim przypadku sankcją opisaną w art. 51 ust. 5 p.b. została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 31 stycznia 2018 r., II SA/Wr 130/16, od którego to orzeczenia skargę kasacyjną inwestora Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 22 stycznia 2019 r., II OSK 1793/18. Z akt sprawy wynika, że na długotrwałość postępowania mającego doprowadzić do stanu zgodnego z prawem roboty budowlane wykonane w warunkach odstąpienia do ustaleń i warunków określonych w udzielonym pozwoleniu na budowę zasadniczy wpływ miała postawa samego inwestora. Odstąpił on od wykonania obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, a następnie bezskutecznie domagając się zmiany terminu jego realizacji w ramach licznie inicjowanych postępowań nadzwyczajnych, czy też występując o przywrócenie terminu, kontestował nałożony nakaz rozbiórki części budynku hotelu, powołując się m.in. na jego techniczną niewykonalność. W wyroku z 22 stycznia 2019 r., II OSK 427/17 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do tego wprost, stwierdzając, że "podnoszone przez stronę skarżącą argumenty wskazują, że to postawa – by nie powiedzieć przyjęta strategia – samego inwestora w kwestii realizacji obowiązku przedstawienia projektu zamiennego w postępowaniu naprawczym, dotyczącym wykonania robót budowlanych z istotnym odstąpieniem od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, finalnie doprowadziła do niedotrzymania terminu". Powyższe nakazywało PINB z należytą rozwagą ocenić wszystkie te działania inwestora, których charakter mógł pogłębiać w kontrolowanej sprawie przewlekłość. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadne racje nie przemawiają za tym, by w prowadzonym od kilkunastu lat postępowaniu naprawczym fakt "powrotu" po 5 latach tego postępowania, jak przyjął PINB, "do etapu obowiązku nałożonego ostateczną i prawomocną decyzją DWINB nr 1715/2013" (s. 6 skargi kasacyjnej) miał być rozumiany jako nakaz ponownego umożliwienia inwestorowi sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji DWINB z 15 grudnia 2015 r., nr 1438/2015 i poprzedzającej ją decyzji PINB z 19 grudnia 2014 r., nr 2825/2014 na mocy decyzji GINB z 23 czerwca 2020 r. w trybie art. 161 § 1 k.p.a. - nakazywało PINB nakierowanie czynności procesowych na zakończenie postępowania naprawczego rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 51 ust. 5 p.b. Powołany przepis stanowi, że w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Niesporność niewykonania przez inwestora w terminie ww. obowiązku powiązana została ze spornością kwestii odnoszącej się do możliwości zastosowania się przez inwestora do nakazu rozbiórki oznaczonych części budynku hotelu w sposób ujęty w decyzji (żelbetowego stropu w zakresie części wykonanych między osiami budynku oznaczonymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę numerami 1 i 2 oraz 3 i 4, wykonanego na poziomie ok. + 15,84 m nad projektowanym stropem na poziomie + 12,96 m; żelbetowego stropu wykonanego nad projektowanym poziomem budynku + 15,84 m (za wyjątkiem części stropu stanowiącej stropodach - taras budynku); stolarki okiennej i drzwiowej wykonanej w otworach budynku od strony frontowej w pomieszczeniu projektowanej restauracji hotelu (na poziomie parteru budynku); balustrad wykonanych w otworach okiennych budynku (portfenetrach) od strony frontowej i tylnej (południowej) budynku oraz na tarasie (stropodachu) budynku; rury spustowej poprowadzonej na ścianie frontowej budynku). O ile wymuszało to poddanie przez PINB ponownej analizie dyspozycji art. 51 ust. 5 p.b. w celu nałożenia na inwestora nakazu wykonania robót budowlanych (rozbiórkowych) w sposób niepowodujący zagrożenia wywołania katastrofy budowlanej, o tyle stało na przeszkodzie obejmowaniu zakresem okoliczności istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia zdarzeń nie mających faktycznie takiego charakteru. Zaliczyć do nich powinno się wydanie przez PINB postanowienia z 31 stycznia 2023 r., nr 231/2023, powołany w skardze kasacyjnej fakt wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o kolejne przedłużenie terminu sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, jego uwzględnienie postanowieniem z 11 maja 2023 r., nr 923/2023 i powiązane z nim po upływie tego terminu, wobec zbycia nieruchomości w drodze umowy darowizny, traktowanie jako usprawiedliwionego wyznaczenia nowemu właścicielowi postanowieniem z 25 stycznia 2024 r. nowego terminu skutkującego przedłużeniem prowadzenia postępowanie o następny rok. Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by poddany kontroli instancyjnej wyrok w zaskarżonej części nie odpowiadał prawu, toteż na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.