II OSK 2390/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 423/24 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia 15 listopada 2023 r. nr RdU-321-1/S/23 w przedmiocie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 21 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 423/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") oddalił skargę D. S. obywatelki Republiki Tadżykistanu, narodowości uzbeckiej (dalej: "cudzoziemka", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Rady do Spraw Uchodźców (dalej: "Rada") z 15 listopada 2023 r. nr RdU-321-1/S/23. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szef Urzędu") z 25 kwietnia 2023 r. nr DPU.420.5416.2022, którą odmówiono skarżącej nadania statusu uchodźcy oraz odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej. Decyzja ta obejmuje również małoletnie dzieci cudzoziemki. 2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję, pomimo rażącego naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, a mianowicie naruszenia art. 80 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1504; dalej: "ustawa o ochronie") w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez całkowicie dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności zaś dowodu z przesłuchania skarżącej w charakterze strony 16 lutego 2023 r. i wyprowadzenie z tego dowodu wniosków z niego niewynikających, poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała faktów lub okoliczności uzasadniających nadanie jej statusu uchodźcy bądź objęcie jej ochroną uzupełniającą, w sytuacji gdy z protokołu przesłuchania skarżącej z 16 lutego 2023 r., którego treść nie została przecież w toku postępowania zakwestionowana za pomocą żadnego innego dowodu, jednoznacznie wynika, że w kraju pochodzenia, tj. Republice Tadżykistanu, skarżąca poddawana była stałym represjom i szykanom polegającym na stosowaniu względem niej przemocy psychicznej i zastraszaniu w celu wymuszania płacenia przez nią haraczu i łapówek w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na rzecz osób mających powiązania z władzami kraju pochodzenia, które utrudniały jej prowadzenie działalności gospodarczej, zaś odmowa ich zapłaty skutkowała postawieniem skarżącej przez Prokuraturę w Tadżykistanie fikcyjnych zarzutów, wskutek czego dwukrotnie została całkowicie bezpodstawnie i z naruszeniem elementarnych zasad praworządności skazana przez tadżycki sąd na karę wieloletniego pozbawienia wolności i osadzona w tamtejszym więzieniu, gdzie w czasie odbywania kary poddawana była dalszym szykanom i torturom, polegającym m.in. na wielokrotnym biciu pałką oraz wybiciu zębów, zaś w tym samym czasie groźby, zastraszanie i przemoc psychiczna, a nawet przemoc fizyczna, ze strony tych samych osób, powiązanych z władzami kraju pochodzenia, stosowana była także wobec członków najbliższej rodziny skarżącej, tj. męża, który został przez nich ciężko pobity po tym, jak skarżąca po raz pierwszy została osadzona w więzieniu, jak również syna, córki oraz zięcia, których próbowano zastraszyć w celu wymuszenia na nich spłaty fikcyjnego "długu" skarżącej, które to okoliczności jednoznacznie wskazują, że w niniejszej sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do udzielenia skarżącej ochrony międzynarodowej na terytorium naszego kraju, gdyż jej ewentualny powrót do Republiki Tadżykistanu może narazić ją na rzeczywiste ryzyko ponownego prześladowania lub doznania poważnej krzywdy, polegającej na ponownym zastosowaniu wobec niej nieludzkiego lub poniżającego traktowania, karania a nawet tortur, zwłaszcza, że - jak wynika z jej zeznań - w okresie bezpośrednio poprzedzającym wyjazd z kraju, tj. w lipcu 2022 r., skarżąca została ponownie wezwana do tamtejszej Prokuratury, gdzie ponownie stosowano względem niej przemoc psychiczną poprzez zastraszanie, polegającą tym razem na kierowaniu do niej gróźb wymierzonych bezpośrednio w członków jej najbliższej rodziny, tj. syna, któremu grozić miało przymusowe wcielenie do wojska oraz córki, od której zaczęto żądać spłaty fikcyjnego zadłużenia skarżącej, zaś wobec faktu, iż przemoc psychiczna, jak i fizyczna stosowana była wobec skarżącej oraz jej najbliższych w kraju pochodzenia przez osoby powiązane z tamtejszymi władzami, a także bezpośrednio przez funkcjonariuszy tamtejszego aparatu państwowego (strażnicy więzienni), uzyskanie przez nią realnej ochrony ze strony władz Republiki Tadżykistanu jest obiektywnie niemożliwe, co w rezultacie skutkować powinno wydaniem przez WSA w Warszawie wyroku o całkowicie odmiennej treści i uchyleniem w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu, odmawiającej udzielenia skarżącej ochrony międzynarodowej; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z dokumentów załączonych do skargi w postaci decyzji Komendanta Placówki Staży Granicznej Warszawa-Okęcie w Warszawie (dalej: "Komendant") z 3 listopada 2016 r. o udzieleniu G. S. zgody na pobyt humanitarny, decyzji Komendanta z 3 listopada 2016 r. o udzieleniu S. S. zgody na pobyt humanitarny, postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie (dalej: "SO") z 8 grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia prawnej niedopuszczalności wydania G. S.1 władzom Republiki Tadżykistanu, postanowienia Ministra Sprawiedliwości (dalej: "Minister") z 8 marca 2018 r. o odmowie wydania G. S.1 władzom Republiki Tadżykistanu, decyzji Szefa Urzędu z 25 lipca 2018 r. o udzieleniu G. S.1 ochrony uzupełniającej, postanowienia SO z 1 lipca 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia prawnej niedopuszczalności wydania S. S. władzom Republiki Tadżykistanu oraz postanowienia Ministra z 14 sierpnia 2020 r. o odmowie wydania S. S. władzom Republiki Tadżykistanu, skutkującej błędnym uznaniem, że okoliczności wynikające z ww. dowodów nie wskazują na istnienie bezpośredniego zagrożenia dla skarżącej w kraju pochodzenia, które uzasadniałoby udzielenie jej ochrony międzynarodowej, w sytuacji gdy z treści ww. dokumentów jednoznacznie wynika, że: - skarżąca poddawana była represjom i szykanom w kraju pochodzenia, bowiem prowadziła "dobrze prosperującą działalność, od niej również żądano łapówek, gdy nie miała z czego zapłacić została umieszczona w więzieniu" (post. SO z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt VIII Kop 91/17), co wynika wprost z treści zeznań świadków, złożonych w toku postępowania przed SO w przedmiocie stwierdzenia prawnej niedopuszczalności wydania G. S.1 władzom Republiki Tadżykistanu (sygn. akt VIII Kop 91/17), które to zeznania zostały przez ten sąd uznane w całości za wiarygodne, - skarżąca jest blisko spokrewniona z rodziną S., której członkowie znaleźli w Polsce schronienie przed prześladowaniami, stosowanymi wobec nich w kraju pochodzenia, tj. Republice Tadżykistanu, bowiem skarżąca jest córką siostry G. S., która wraz ze swoim mężem S. S. uzyskała w Polsce zgodę na pobyt humanitarny, zaś G. S.1, tj. syn G. i S. S. i zarazem brat cioteczny skarżącej został objęty w Polsce ochroną uzupełniającą, - w odniesieniu do brata ciotecznego skarżącej, G. S.1, współoskarżonego przez władze Republiki Tadżykistanu o popełnienie wraz ze skarżącą przestępstw, za które skarżąca została przez tamtejsze władze osadzona w więzieniu, gdzie poddawana była szykanom i torturom, zapadło w Polsce prawomocne rozstrzygnięcie o odmowie jego ekstradycji do Republiki Tadżykistanu w zw. z zarzutem rzekomego popełnienia tych przestępstw, z uwagi na to, że stwierdzono istnienie konkretnego i realnego zagrożenia dla jego podstawowych praw i wolności w kraju pochodzenia, jak również ze względu na to, że w ocenie polskiego sądu oraz polskiego Ministra zachodzi uzasadniona obawa, że w kraju pochodzenia zostanie on poddany torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, ponadto z tożsamych względów został on objęty w Polsce ochroną międzynarodową, - w kraju pochodzenia członkowie rodziny skarżącej, państwo S., doznawali przejawów dyskryminacji z powodu swojego uzbeckiego pochodzenia, stosowano wobec nich metody polegające m.in. na wymuszaniu łapówek, stosowaniu przemocy fizycznej, bezpodstawnych aresztowaniach oraz wymuszaniu podpisywania nieprawdziwych oświadczeń, tj. doznawali analogicznych prześladowań co skarżąca, a które to prześladowania w ocenie polskich władz uzasadniały udzielenie im zezwolenia na pobyt humanitarny (G. i S. S.) bądź ochrony uzupełniającej (G. S.1), co w konsekwencji oznacza, że prawidłowa ocena ww. dowodów prowadzić musi do wniosku, że w odniesieniu do skarżącej spełnione są przesłanki udzielenia jej ochrony międzynarodowej w Polsce, bowiem w razie powrotu do kraju pochodzenia niewątpliwie zostanie ona poddana prześladowaniom, bądź też torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, co skutkować powinno uchyleniem zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie; 3) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, wobec błędnego przyjęcia, że w odniesieniu do skarżącej zachodzi podstawa do odmowy nadania jej statusu uchodźcy z uwagi na brak istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, tj. Republice Tadżykistanu, podczas gdy w kontekście wieloletnich prześladowań stosowanych wobec skarżącej na terytorium Republiki Tadżykistanu, zarówno bezpośrednio przez same władze kraju pochodzenia, jak również przez ludzi mających powiązania z autorytarnymi władzami tego kraju, polegających na używaniu względem skarżącej przemocy psychicznej przez zastraszanie i wymuszanie haraczy oraz łapówek, bezprawnym utrudnianiu prowadzenia działalności gospodarczej, bezpodstawnym oskarżeniu i dwukrotnym osadzeniu w więzieniu po procesach sądowych, które prowadzone były w sposób stronniczy z pominięciem elementarnych zasad i reguł praworządności, a także stosowaniu przemocy fizycznej w zakładzie karnym, gdzie skarżąca poddawana była dalszym szykanom i torturom, jak również w kontekście wieloletnich prześladowań, którym władze Republiki Tadżykistanu poddawały członków blisko spokrewnionej ze skarżącą rodziny S. m.in. ze względu na ich uzbeckie pochodzenie, polegających na użyciu przemocy fizycznej wobec S. S., użyciu przemocy psychicznej poprzez zastraszanie i wymuszanie haraczy od członków jego rodziny, użyciem środków policyjnych w postaci zatrzymania członków rodziny w celu uzyskania okupu, które to prześladowania nie zakończyły się wraz z opuszczeniem kraju pochodzenia przez rodzinę S., albowiem kilka lat po opuszczeniu przez nich kraju pochodzenia, wobec S. S. oraz G. S.1 zostały wszczęte postępowania karne, jak również władze kraju pochodzenia wydały za nimi czerwone noty Interpol-u, co poskutkowało wszczęciem postępowań ekstradycyjnych wobec nich na terytorium Polski, które zakończyły się wydaniem prawomocnych postanowień o prawnej niedopuszczalności ich wydania władzom Tadżykistanu - w sytuacji gdy skarżąca jest córką siostry G. S., która wraz ze swoim mężem S. S. uzyskała w Polsce zgodę na pobyt humanitarny, zaś G. S.1, tj. syn G. i S. S. i zarazem brat cioteczny skarżącej został objęty w Polsce ochroną uzupełniającą, najmniejszych wątpliwości nie może budzić fakt, że w odniesieniu do skarżącej zachodzi szczególnie uzasadniona obawa, że w razie powrotu na terytorium Republiki Tadżykistanu zostanie ona poddana dalszym prześladowaniom, o których mowa w art. 13 ust. 4 pkt 1, 2 i 3 ustawy o ochronie, co skutkować powinno nadaniem skarżącej statusu uchodźcy, co w konsekwencji oznacza, że zaskarżony wyrok WSA w Warszawie jest nieprawidłowy i sprzeczny z przepisami prawa i jako taki powinien zostać uchylony; 4) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi wobec błędnego przyjęcia, że w odniesieniu do skarżącej zachodzi podstawa do odmowy udzielenia jej ochrony uzupełniającej z uwagi na brak rzeczywistego ryzyka doznania przez nią poważnej krzywdy w kraju pochodzenia, tj. Republice Tadżykistanu, w sytuacji gdy skarżąca realizuje przesłanki przyznania jej ochrony uzupełniającej w Polsce, o których mowa w art. 15 pkt 2 ustawy o ochronie, bowiem istnieje realne i poważne ryzyko, że w razie powrotu do kraju pochodzenia, tj. Republiki Tadżykistanu, wobec skarżącej zastosowane zostaną tortury, nieludzkie i poniżające traktowanie lub karanie w związku z dotychczasowym, niezawinionym w żaden sposób przez skarżącą konfliktem z samymi władzami kraju pochodzenia oraz osobami mającymi bliskie powiązania z autorytarną władzą Republiki Tadżykistanu, jak również z uwagi na narodowość skarżącej oraz jej bliskie pokrewieństwo i związki rodzinne z rodziną S., czego potwierdzenie stanowi chociażby fakt, że G. S.1 (brat cioteczny skarżącej), który został przez władze kraju pochodzenia fałszywie współoskarżony o popełnienie wraz ze skarżącą przestępstw, za które skarżąca została niesłusznie skazana na wieloletnie więzienie, udzielona została w Polsce ochrona uzupełniająca, gdyż władze naszego kraju stwierdziły, że jego powrót do kraju pochodzenia jest niemożliwy, gdyż może on w przyszłości zostać poddany torturom bądź też nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu ze strony władz Tadżykistanu, co w rezultacie oznacza, że nawet w razie ewentualnego uznania, że w odniesieniu do skarżącej zachodzą podstawy do odmowy nadania jej statusu uchodźcy, skarżąca powinna uzyskać ochronę międzynarodową w naszym kraju poprzez objęcie jej ochroną uzupełniającą, co czyni zaskarżony wyrok WSA w Warszawie (jak również poprzedzające go decyzje organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji) nieprawidłowym i rażąco sprzecznym z przepisami prawa. Na podstawie przywołanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpatrzenie skargi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. 3.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). 3.4. Bezzasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zgodności z prawem ustaleń faktycznych (zarzuty z punktów 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej). Po pierwsze, organy przeprowadziły podstawowe dowody istotne z punktu widzenia udzielenia ochrony międzynarodowej. Skarżąca została przesłuchana z udziałem tłumacza języka rosyjskiego 16 lutego 2023 r. Wymaga równocześnie podkreślenia, że ani z art. 41 ustawy o ochronie, ani z art. 42 tej ustawy, nie można wyprowadzać wniosku, że w sytuacji, w której cudzoziemiec przedstawi twierdzenia oraz dostępne mu dowody, a także złoży zeznania, to obowiązkiem organów jest przyjęcie domniemania wiarygodności takich twierdzeń i dowodów. Domniemanie takie nie wynika ani z brzmienia ani z celu art. 41 i art. 42 ustawy o ochronie (por. np. wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 998/24, CBOSA). Ponadto, oświadczenia oraz zeznania cudzoziemca podlegają swobodnej ocenie organu, który winien kierować się m.in. zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczeniem życiowym (art. 80 k.p.a.), mając na uwadze całokształt zebranego materiału (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2366/24, CBOSA). W sprawach dotyczących udzielenia ochrony międzynarodowej znajduje również zastosowanie ogólna zasada, że dla podważania oceny dowodów przeprowadzonej przez organ administracji publicznej oraz zaakceptowanej przez wojewódzki sąd administracyjny, nie jest wystarczające przedstawienie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną własnej wersji takiej oceny. W skardze kasacyjnej należy wówczas wykazać, że granice swobodnej oceny dowodów, wyznaczone przez ustawodawcę w art. 80 k.p.a., zostały wyraźnie przekroczone, a w szczególności, że wnioski wyprowadzone ze zgromadzonego materiału w sposób oczywisty są sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego lub regułami logicznego rozumowania (por. np. wyrok NSA z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1148/23 oraz wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2841/21 - CBOSA). W realiach niniejszej sprawy dowodów takich ani twierdzeń nie przedstawiono. Otóż brak jest w sprawie dowodów pozwalających przyjąć, że skazania skarżącej za pospolite przestępstwa stanowiły przejaw prześladowań z przyczyn konwencyjnych (zob. art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie). Ponadto, brak jest również dowodów na to, że skarżąca podczas pobytu w zakładzie karnym była poddana działaniom, które można kwalifikować jako poważna krzywda w rozumieniu art. 15 pkt 2 ustawy o ochronie. Istotne jest, że skarżąca odbyła już orzeczoną karę (skróconą na mocy amnestii), co zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem. Ponadto, o niskiej wiarygodności skarżącej świadczy również jej historia migracyjna. Otóż skarżąca 20 września 2022 r. otrzymała paszport, a następnie bez problemów opuściła kraj pochodzenia. W świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, jest bardzo mało prawdopodobne, aby skarżąca, po opuszczeniu zakładu karnego na skutek amnestii, miała ponownie stać się przedmiotem zainteresowania służb bezpieczeństwa, a równocześnie mogła otrzymać paszport. Wymaga przy tym podkreślenia, że ochrona międzynarodowa jest udzielana z uwagi na realne ryzyko poddania prześladowaniom lub wyrządzenia poważnej krzywdy, a nie zdarzenia, które miały miejsce w przeszłości i co do których nie zachodzi realne ryzyko ponownego wystąpienia (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1305/24, CBOSA). W przypadku skarżącej brak jest wiarygodnych dowodów na to, że takie ryzyko zachodzi. Po drugie, dołączone do skargi dokumenty dotyczące dalszych członków rodziny nie dotyczyły bezpośrednio skarżącej. Szef Urzędu oraz Rada samodzielnie zresztą ustalają, czy zachodzą przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej (art. 6 i 7 k.p.a.). Zasadnie zauważył również WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku, że skarżąca, inaczej niż osoby wskazane w orzeczeniach dołączonych do skargi, odbyła już karę pozbawienia wolności (s. 21-22 uzasadnienia). Po trzecie, w świetle raportów Wydziału Informacji o kraju Pochodzenia (zob. m.in. raport z 30 maja 2023 r.), Tadżykistan jest krajem autorytarnym, a w systemie szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości zdarzają się nadużycia, zwłaszcza w odniesieniu do spraw o charakterze politycznym. Przyczyny udzielenia ochrony międzynarodowej muszą mieć jednak, poza przypadkiem z art. 15 pkt 3 ustawy o ochronie, charakter zindywidualizowany i odnosić się bezpośrednio do osoby wnioskodawcy. Nie mogą one wynikać jedynie z ogólnej sytuacji w kraju pochodzenia związanej m.in. z niskimi standardami przestrzegania praw człowieka czy niedostatkami praworządności (por. np. wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1305/24, CBOSA oraz P. Dąbrowski, Komentarz do art. 13 ustawy z 13.6.2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w: J. Chlebny (red.), Prawo o cudzoziemcach. Komentarz, Warszawa 2020, str. 919–921). Takie zindywidualizowane zagrożenia wobec skarżącej nie zostały, w realiach niniejszej, sprawy wykazane. Dodać należy, że w świetle art. 41 ustawy o ochronie, to na cudzoziemcu spoczywa, co do zasady, ciężar dowodu w odniesieniu do okoliczności, które mają uzasadniać uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej (por. np. wyrok NSA z 13 września 2023 r., sygn. akt II OSK 2523/22 oraz wyrok NSA z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 998/24 - CBOSA). 3.5. W świetle niepodważenia legalności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy oraz zaakceptowanych przez WSA w Warszawie, nie mogły okazać się zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego (zob. punkty 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej) poprzez wadliwe ich zastosowanie. Ocena naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię następuje bowiem w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej, a nie przez pryzmat stanu faktycznego, jaki winien być, według skarżącego, ustalony (por. np. wyrok NSA z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1148/23, CBOSA). 3.6. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.