II OSK 2437/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek – Rak Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2324/20 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 października 2020 r. nr DON.7100.210.2020.FSE w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania R. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2324/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W., dalej: "skarżący", na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej: "GINB", z dnia 23 października 2020 r., znak: DON.7100.210.2020.FSE, w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej w skardze kasacyjnej: "P.b.", poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję stwierdzającą wykonanie obowiązku przez inwestora, podczas gdy organ błędnie wyłożył przepisy art. 51 P.b. uznając, że w niniejszej sprawie doszło do wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 1 P.b. przez Sąd i organ drugiej instancji mimo, iż nie było podstaw do wydania decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku na podstawie ww. przepisu; 2. naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj.: a) art. 3 § 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", w zw. z art. 15 w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "K.p.a.", poprzez: - oddalenie skargi mimo, że zaskarżona decyzja narusza wskazane przez skarżącego przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - wadliwe wykonanie przez WSA w Warszawie swego ustrojowego obowiązku zweryfikowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ww. przepisów K.p.a., które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie całkowity brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów Państwa i naruszający zasady praworządności; b) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. wskutek nie odniesienia się przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze z dnia 7 listopada 2020 roku oraz w odwołaniu od decyzji z dnia 23 października 2020 roku, tj. nie odniesienie się przez Sąd do przedstawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego oraz oddalenie skargi pomimo przedstawienia oczywistych zarzutów naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów postępowania, co stanowiło uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd nie skontrolował legalności i prawidłowości czynności podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej, na które wskazywał skarżący, a które to czynności dotknięte uchybieniami proceduralnymi mogłyby skutkować uchyleniem decyzji, gdyby Sąd je rozpoznał; c) art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez naruszenie równości wobec prawa i naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; ewentualnie, w razie nie podzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny powyższych zarzutów, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty, zgodnie z art. 188 P.p.s.a.; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania R. S. wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez WSA w Warszawie do stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze oraz w odwołaniu. Utrwalony jest pogląd, według którego, obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi zatem szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II OSK 930/22). Sąd pierwszej instancji na stronach od 15 do 19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku podał podstawę prawną wyroku i jej uzasadnienie. Stwierdził, że istotą sprawy było to, czy organ I instancji w stanie faktycznym niniejszej sprawy był uprawniony do zastosowania art. 51 ust. 3 pkt. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), dalej: "Prawo budowlane" i wydania decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego na inwestora decyzją tego organu z 6 lipca 2017 r., znak WINB-WIK.771.3.5.2013.D. WSA uznał, że nie jest przedmiotem orzekania w sprawie niniejszej prawidłowość decyzji WINB z 6 lipca 2017 r., znak WINB-WIK.771.3.5.2013.D, nakładającej na inwestora określone w niej obowiązki. Decyzja ta była już bowiem przedmiotem kontroli instancyjnej i sądowej. Decyzją z 11 października 2017 r., znak DON.7100.285.2017.ABA, GINB utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji, zaś prawomocnym wyrokiem z 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2839/17, WSA w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję GINB. Jak dalej wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku zaskarżonego w niniejszej sprawie, WSA w Warszawie w ww. wyroku wyraźnie i wiążąco przesądził, że decyzje WINB i GINB zostały wydane w wykonaniu zaleceń i ocen prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku z 27 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3116/14, którym oddalono skargę kasacyjną R.S. od wyroku WSA w Warszawie z 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/WA 536/14, oddalającego jego skargę od decyzji GINB z 20 stycznia 2014 r., znak DON/ORZ/7100/1758/13/14, uchylającej decyzję WINB z 24 października 2013 r., znak: WINB-WIK.771.3.5.2013.D w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W tej wiążącej Sąd ocenie prawnej, zawartej w ww. wyroku, WSA w Warszawie stwierdził, że z wyroku NSA z 27 września 2016 r. wprost wynikało, że "w postępowaniu, które organ winien prowadzić w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane (po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym przy wykorzystaniu instytucji, o której mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, o ile nie zachodzą przyczyny uzasadniające zastosowanie jednego ze środków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), organ winien nałożyć na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności bądź robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Podstawę do wydania takiej decyzji stwarza przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane. W praktyce nałożenie na inwestora obowiązku wykonania czynności w rozumieniu ostatnio powołanego przepisu oznacza obowiązek wykonania dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (art. 3 pkt 14 ustawy Prawo budowlane). Dokumentacja budowy - wobec braku projektu budowlanego - winna zawierać również elementy takie jak w przypadku opracowania projektu budowlanego. Zatem dopiero taka dokumentacja powykonawcza pozwala na ostateczną ocenę, czy roboty budowlane, w tym wypadku budowa budynku, wykonane zostały zgodnie z przepisami prawa budowlanego". Z oceny prawnej WSA w Warszawie, wynikało ponadto, że "organy obu instancji, orzekając po wskazanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo zastosowały się do wskazań w nim zawartych". Sąd pierwszej instancji odnotował, że powyższy wyrok WSA w Warszawie z 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2839/17, jest prawomocny. Skonstatował, iż zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Następnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie, że w odwołaniu i w skardze na decyzję wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego można kwestionować jedynie to, co było przedmiotem rozstrzygnięcia tej decyzji. Nie można zatem podnosić zarzutów w stosunku do decyzji wcześniej wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, od której służyły odrębne środki zaskarżenia. Zdaniem WSA, skoro więc WINB prawidłowo nałożył decyzją z 6 lipca 2017 r., znak WINB-WIK.771.3.5.2013.D na R.S. obowiązek przedłożenia w terminie do 29 grudnia 2017 r. dokumentacji powykonawczej obejmującej dokumentację budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą przebudowanej drogi krajowej nr 79, w zakresie budowy dwóch zjazdów publicznych w km 186 + 920,00 i km 186 + 974,90 wraz z wykonanym poszerzeniem jezdni dla pasa wyłączenia oraz wydzieleniem pasa ruchu dla lewoskrętu w m. Wysiadłów, gm. Wilczyce, to przesłanką do wydania decyzji stwierdzającej w trybie art. 51 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego jest wyłącznie to, czy zobowiązany wykonał tak określony obowiązek. Sąd pierwszej instancji przedstawił dalej czynności związane z przedłożeniem przez inwestora R. S. wymaganej dokumentacji powykonawczej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z analizy złożonej dokumentacji powykonawczej z branży drogowej, stałej organizacji ruchu i dokumentacji geodezyjnej, z czerwca 2020 r., autorstwa uprawnionego specjalisty Z. B., sprawdzonej przez inż. B.B. pod względem zgodności z przepisami i wiedzą techniczną, wynika, że zawiera ona wymagane przez organ I instancji elementy i oceny. W skład dokumentacji wchodzi bowiem m.in. stała organizacja ruchu odcinka DK 79 w zakresie budowy 2 zjazdów do stacji paliw w Wysiadłowie z poszerzeniem jezdni dla pasa wyłączenia i wydzielenia pasa ruchu dla lewoskrętu, dostarczona przy piśmie z 24 kwietnia 2019 r. GDDKiA część stałej organizacji ruchu zarządcy drogi krajowej, aktualna mapę geodezyjna dla celów projektowych. Dokumentacja zawiera ponadto oświadczenie projektanta i osoby sprawdzającej o jej zgodności z prawem i wiedzą techniczną (art. 20 ust. 4 Pr. bud.). Sąd dodał, że wydanie decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jest uzależnione od zebrania kompletnego materiału dowodowego, uprawniającego do stwierdzenia, że obiekt budowlany, którego dotyczy to postępowanie, jest zgodny z prawem. Dokonując oceny pierwszoinstancyjnej decyzji WINB, stwierdzającej wykonanie przez inwestora nałożonego na niego obowiązku, WSA stwierdził, że organ wszechstronnie uzasadnił, czemu w oparciu o dokumentację powykonawczą można uznać budowę za zgodną z prawem zarówno stanowionym (szeroko rozumianym Prawem budowlanym, również w zakresie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi), jak i miejscowym (organ przywołał pismo Wójta Gminy Wilczyce z 23 stycznia 2017 r., potwierdzające zgodność budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). Ponadto, według Sądu pierwszej instancji, GINB słusznie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że organizacja ruchu leży w gestii zarządcy drogi publicznej, w tym wypadku GDDKiA. Skoro zarządca ten opracował już w 2016 r. taką organizację i – co wynika z dokumentacji powykonawczej – przedstawił ją w 2019 r. projektantowi, to organ nadzoru budowlanego nie może jej kwestionować. Przy orzekaniu w sprawie należy brać pod uwagę ten stan faktyczny, który istnieje w dniu orzekania. Stąd też wcześniejsze (przed 2016 r.) ustalenie zasad organizacji ruchu nie miało znaczenia przy wydawaniu decyzji. Po tych obszernych wywodach Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z tych powodów niezasadny był zarzut skarżącego naruszenia art. 51 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji odniósł się także do podnoszonego przez skarżącego zarzutu fałszerstwa dokumentacji projektowej. Stwierdził, że do takiej oceny uprawniony jest sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny omówił także podniesione przez skarżącego zarzuty: naruszenia zasady równości, naruszenia zasady budowania zaufania skarżącego do władzy publicznej, a także naruszenia przez GINB art. 15 K.p.a. oraz art. 138 § 2 K.p.a. WSA wskazał także na brak podstaw do skutecznego formułowania, w sytuacji procesowej w niniejszej sprawie, zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. Wyrok NSA z 27 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3116/14 nie został wydany w sprawie zakończonej kwestionowaną przez skarżącego decyzją. Zgodnie zaś z ww. przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, ale tylko te, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. WSA wyjaśnił także, że sąd administracyjny, działając w oparciu o obowiązujące przepisy procesowe, nie ma takich kompetencji jurydycznych, aby zobowiązywać organa administracji publicznej do "przygotowania oceny technicznej i ekspertyzy", "ponownego skierowania zapytania" do innego organu, czy też władczego ustalania w takim postępowaniu, jak niniejsze, tego, czy jakieś działania inwestora niebędące elementem przedmiotu sprawy stanowią samowolę budowlaną (pkt. 5, 6, 7 żądania skargi). Obszerne przytoczenie szeregu wypowiedzi Sądu pierwszej instancji w sposób niewątpliwy wskazuje na bezpodstawność tezy o zignorowaniu przez Sąd pierwszej instancji wynikającego z art. 141 § 4 P.p.s.a., obowiązku odniesienia się do zarzutów skarżącego. Oczywiście niezgodna jest także z rzeczywistą treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku teza, według której, z naruszeniem art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd nie skontrolował legalności i prawidłowości czynności podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej. W konsekwencji, nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 3 § 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 15 w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez: - wadliwe wykonanie przez WSA w Warszawie swego ustrojowego obowiązku zweryfikowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ww. przepisów K.p.a., które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie całkowity brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów Państwa i naruszający zasady praworządności. GINB rozstrzygnął sprawę merytorycznie. W sytuacji związania oceną prawną wynikającą z prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2839/17, nie mógł kwestionować prawidłowości decyzji WINB z dnia 6 lipca 2017 r., znak: WINB-WIK.771.3.5.2013.D, nakładającej na inwestora określone w niej obowiązki, tj. przedłożenia dokumentacji powykonawczej obejmującej dokumentację budowy oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej przebudowy drogi krajowej nr 79 w zakresie budowy dwóch zjazdów publicznych w km 186 + 920,00 i km 186 + 974,90 wraz z wykonanym poszerzeniem jezdni dla pasa wyłączenia oraz wydzieleniem pasa ruchu dla lewoskrętu w m. W., gm. W. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją GINB z dnia 11 października 2017 r., znak: DON.7100.285.2017.ABA. Skarga na tę decyzję GINB została oddalona wskazanym wyrokiem WSA z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2839/17. Przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji GINB z dnia 23 października 2020 r., znak: DON.7100.210.2020.FSE, wydanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego o stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją WINB z dnia 6 lipca 2017 r. Podkreślić należy raz jeszcze, że organ odwoławczy nie tylko ustalił złożenie przez inwestora dokumentacji, ale także ocenił, iż dokumentacja jest zgodna z przepisami Prawa budowlanego, również w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi, jak i z prawem miejscowym. Opierając się na piśmie Wójta Gminy Wilczyce ustalił, że budowa jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, że organizacja ruchu należy do zarządcy drogi publicznej. Taka organizacja została przedstawiona przez zarządcę projektantowi. W rezultacie organ nadzoru budowlanego nie mógł jej zakwestionować. Wbrew skarżącemu, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 7 Konstytucji RP wynika obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. Także w myśl art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Obowiązek ten obejmuje ustalenie przez organ administracji zdolności do prowadzenia postępowania w sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 61). W niniejszej sprawie właściwe organy rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę przy zastosowaniu przepisów prawa, a więc zgodnie z kryterium legalności. W myśl art. 8 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący, jakkolwiek zarzucił naruszenie art. 8 K.p.a. i nawiązał do zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nie wykazał aby w jego sprawie organy naruszyły zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Ponadto, Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że organom nie można zarzucić skutecznie naruszenia art. 32 Konstytucji RP, tj. zasady równego traktowania (ust. 1) i zakazu dyskryminacji (ust. 2). Wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji stwierdzającej wykonanie przez inwestora nałożonego na niego obowiązku dokonania określonych działań, jako konsekwencja prawna wykonania decyzji statuującej ów obowiązek, ani nie stanowi wyrazu nierównego traktowania skarżącego przez władzę publiczną, ani tym bardziej jego dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. W skardze kasacyjnej powtórzono zarzut naruszenia zasady równości, tym razem przywołując art. 32 Konstytucji RP, ale ocenie Sądu pierwszej instancji nie przeciwstawiono żadnych argumentów merytorycznych w tym zakresie. Podobnie, żadnej argumentacji merytorycznej nie podniesiono powołując jako naruszony art. 15 K.p.a., mimo, ze Sąd pierwszej instancji przedstawił przyczyny, dla których uznał, że bezzasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 15 i art. 138 § 2 K.p.a. WSA odnotował, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę merytorycznie, tzn. ustalił stan faktyczny sporawy i w oparciu prawidłowo ustalony stan faktyczny, dokonał subsumpcji prawnej. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, GINB nie ograniczył się do kontroli zaskarżonej decyzji WINB, ale przeprowadził własne rozważania, co wynika wprost z uzasadnienia decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję stwierdzającą wykonanie obowiązku przez inwestora, podczas gdy, zdaniem skarżącego, organ błędnie wyłożył przepisy art. 51 Prawa budowlanego, uznając, że w niniejszej sprawie doszło do wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez Sąd i organ drugiej instancji mimo, iż nie było podstaw do wydania decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku na podstawie ww. przepisu. W opisie naruszenia oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie określono, na czym polega błędna wykładnia przepisów art. 51 Prawa budowlanego. W związku z tym, że skarżący w skardze kasacyjnej, podobnie jak w skardze do WSA w Warszawie, nawiązuje do okoliczności związanych z błędnie, jego zdaniem, przyjętym trybem usuwania naruszeń prawa budowlanego, stwierdzić można ponownie, że zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego została przesądzona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2839/17. Nie jest zasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący, jak wynika z poprzedzających uwag odnoszących się do zarzutów proceduralnych, nie poważył prawidłowości ustalenia o przedłożeniu przez inwestora wymaganych dokumentów. Wbrew tezie podnoszonej przez skarżącego, inwestor nie mógł być zobowiązany do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Wynika to z wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku NSA z dnia 27 września 2016 r. Sąd pierwszej instancji wskazał jednak, że dokumentacja powykonawcza powinna, w celu osiągnięcia stanu zgodnego z prawem, zawierać treści tożsame z wymaganiami projektu budowlanego zamiennego. Jednocześnie WSA trafnie uznał, że taka zgodność występuje. Inwestor nie tylko wywiązał się z obowiązku w sposób formalny, ale ponadto, dokumentacja wskazuje na to, że budowa zjazdów jest zgodna z prawem, w tym z warunkami technicznymi oraz ustaleniami planu miejscowego. Sąd pierwszej instancji wykazał, że nie są zasadne zarzuty w zakresie sfałszowania dokumentacji oraz naruszenia zasad organizacji ruchu. GINB powołał się na sporządzenie dokumentacji przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Skarżący nie skonkretyzował w skardze kasacyjnej przepisów, których naruszenie stanowiło by przeszkodę do wydania decyzji opartej na art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowalnego. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że w razie ustalenia o wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, organ jest zobowiązany do wydania decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku (art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wniosek uczestnika postępowania kasacyjnego R. S. o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego należało oddalić. W świetle art. 204 P.p.s.a., nie ma podstaw do zasądzenia na rzecz uczestnika postępowania kasacyjnego, który nie był skarżącym przed sądem pierwszej instancji, kosztów postępowania kasacyjnego.