II OSK 2570/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1623/24 w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy Spytkowice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1623/24 w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 października 2024 r. nr WI-VI.7821.1.37.2024.BLu w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 2 lipca 2025 r., II SA/Kr 1623/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy Spytkowice od wyroku WSA w Krakowie z 19 lutego 2025 r. II SA/Kr 1623/24, uwzględniającego skargę P.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 11 października 2024 r. nr WI-VI.7821.1.37.2024.BLu, w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w pkt I. uchylił zaskarżony wyrok; w pkt II. skargę oddalił; w pkt III. zasądził od skarżącego P.B. na rzecz skarżącej kasacyjnie Gminy Spytkowice kwotę 507 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, decyzją Starosty Wadowickiego nr 7/2023 z 1 sierpnia 2023 r., znak: NBZ.6740.6.58.2022, zezwolono na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa drogi gminnej nr [...] klasy D wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji Gminy Spytkowice w miejscowości R. oraz P. od skrzyżowania z drogą krajową nr 44 na dł. ok [...] m (decyzja ZRID). 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Kr 1623/24 kolejno wskazano, że od powyższej decyzji odwołanie złożył P.B., podnosząc, że bezskutecznie próbował uzyskać informacje odnośnie realnego przebiegu planowanej trasy oraz rekompensaty. W piśmie uzupełniającym strona wskazała, że zmiana geometrii poziomej drogi spowoduje skrócenie zjazdu i uniemożliwi korzystanie z niego w bezpieczny sposób. Zakwestionował też posadowienie na jego działce napowietrznej linii energetycznej, podczas gdy lepszą alternatywą byłyby podziemne linie energetyczne. W toku postępowania odwoławczego zarzuty zawarte w odwołaniu zostały przekazane inwestorowi i uzyskano stanowisko projektanta w tym zakresie. Następnie, na wniosek inwestora odbyło się spotkanie celem omówienia zagadnień będących przedmiotem odwołania, inwestor złożył wyjaśnienia w przedmiocie dokonanych korekt projektu oraz wykazał przejezdność na zjeździe prowadzącym do działki skarżącego dla samochodu osobowego i lekkiego samochodu ciężarowego długości 6,89 m i uzupełnił profil podłużny zjazdu. Pismem z 1 lipca 2024 r. uzupełniono i skorygowano mapę z proponowanym przebiegiem drogi oraz rysunek zagospodarowania terenu w zakresie przebudowy zjazdu H1, stanowiącego dojazd do działki nr [...] (powstałej z podziału działki [...]), zjazdu H2, stanowiącego dojazd do działki nr [...], rezygnacji ze zjazdu do działki nr [...] oraz ze wspólnego zjazdu do działki nr [...] i [...] oraz dokonano stosownych korekt w części opisowej projektu. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, P.B. wystosował pismo, kwestionując w szczególności normatywność zjazdu, tj. jego zwężenie z 5 do 3,5 m oraz jego umiejscowienie wyłącznie na jego działce, do których to zarzutów projektant odniósł się negatywnie. 2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że powołaną na wstępie decyzją z 11 października 2024 r. Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572; K.p.a.) oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 i art. 11c ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2024, poz. 311; specustawa) uchylił częściowo decyzję Starosty Wadowickiego i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy: I. uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 5, w wierszu 4 licząc od góry, o treści: "0+239, 0+277, 0+430, 0+752 strona prawa DG nr 470266K" i w tym zakresie orzekł: "0+239, 0+277, 0+430, 0+752 strona prawa DG nr 470266K" oraz uchylił w części zapisu znajdującego się na stronie 5, w wierszach 10111 i na stronie 35 w wierszach 11 i 12 licząc od góry o treści: "4. Przebudowa zjazdów indywidualnych w km 0+080, 0+136, 0+335, 0+446, 0+718 strona lewa DG nr 470266K" i w tym zakresie orzekł: "4. Przebudowa zjazdów indywidualnych w km 0+080, 0+136, 0+335, 0+446, 0+717, 0+720 strona lewa DG nr 470266K" oraz uchylił w części zapisu znajdującego się na stronie 7, w wierszach 10 i 11 licząc od dołu, oraz na stronie 35, w wierszach 11 i 12 licząc od góry, o treści: "Przebudowa zjazdów indywidualnych w km 0+080, 0+136, 0+335, 0+446, 0+718 DG nr 470266K strona lewa" i w tym zakresie orzekł: "Przebudowa zjazdów indywidualnych w km 0+080, 0+136, 0+335, 0+446, 0+717, 0+720 DG nr 470266K strona lewa"; II. uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 10, w wierszach 34 do 35 licząc od góry, o treści: "[...] ([...]) - H2, na którym zaprojektowano przebudowę zjazdu indywidualnego w km 0+097 DG nr 470266K strona prawa" i w tym zakresie umorzył postępowanie; III. uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 11, w wierszach od 13 do 14 licząc od góry, o treści: "[...] (2012), [...] - H16, na którym zaprojektowano przebudowę zjazdu indywidualnego w km 0+718 DG nr 470266K strona lewa" i w tym zakresie orzekł: "[...] (2012), [...] - H16, na którym zaprojektowano przebudowę zjazdu indywidualnego w km 0+717 i 0+720 DG nr 470266K strona lewa". IV. uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w części zapisu w rozdziale IX zatwierdzenie podziału nieruchomości znajdującego się w tabeli na stronie 32 - poz. Lp. 62 i w tym zakresie orzekł reformatoryjnie; V. uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 33 w wierszach 21 do 24, o treści: "inż. N.S. posiadający uprawnienia nr 0040/96/u w specjalności instalacyjnej w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą bez ograniczeń, wpisany na listę członków Śląskiej Okręgowej Izby Budownictwa o numerze ewidencyjnym [...]." I w tym zakresie orzekł "mgr inż. A.Ś. posiadający uprawnienia Nr [...] w specjalności instalacyjnej w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą bez ograniczeń, wpisany na listę członków Śląskiej Okręgowej Izby Budownictwa o numerze ewidencyjnym [...]". VI. uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w części jej załącznika Nr 1, tj. mapy z proponowanym przebiegiem drogi w skali 1:500 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, przedstawiającej proponowany przebieg drogi i w tym zakresie orzekł o nowym załączniku, tj. o mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, pn.: mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi, stanowiącym załącznik Nr 1N do niniejszej decyzji Wojewody Małopolskiego; VII. uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję w części jej załącznika nr 3, tj. elementów projektu budowlanego i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu załącznika nr 3N. 2.4. W wyroku wskazano, że w uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda ocenił, że skorygowany i uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (uPb) oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1643, rozp. MTiGM 1999). Organ odwoławczy nie miał zastrzeżeń względem poprawności proceduralnej, w szczególności wskazując, że decyzję doręczono pełnomocnikowi inwestora, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem poinformowano o tym fakcie zawiadomieniem, a pozostałe strony postępowania – obwieszczeniem. Wojewoda stwierdził, że po zapoznaniu się z materiałem dowodowym doszedł do przekonania o konieczności korekty merytoryczno-reformacyjnej, która zdaniem organu mieści się w granicach art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i dotyczy określenia w szczególności kilometrażu przebudowy zjazdów indywidualnych oraz nieruchomości położonych w terenie objętym obowiązkiem budowy lub przebudowy, a także ograniczenia przebudowy zjazdu tylko do działek nr [...] i [...] (wyłączając stąd działkę nr [...]). W opinii Wojewody powyższe rozstrzygnięcia nie naruszają zasady dwuinstancyjności. 3.1. Dalej w wyroku II SA/Kr 1623/24 przywołano, że P.B. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego, wnosząc o jej uchylenie. Jego zdaniem konieczne jest zweryfikowanie decyzji pod względem przesłanek ekonomicznych, społecznych i prawnych. W uzasadnieniu skarżący przedstawił zaistniałe jego zdaniem nieprawidłowości proceduralne powstałe podczas wydawania decyzji. 3.2. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi. O oddalenie skargi wniosła również występująca w roli uczestnika postępowania Gmina Spytkowice. 4.1. WSA w Krakowie wyrokiem z 19 lutego 2025 r. II SA/Kr 1623/24, skargę uwzględnił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że z części opisowej projektu zagospodarowania terenu (p.z.t.) wynika, że projekt został sporządzony zgodnie z umową nr [...] z 17 czerwca 2021 r. Brak jest przy tym w aktach sprawy informacji o udzieleniu zamówienia publicznego na opracowanie projektu lub na opracowanie projektu i wykonanie robót budowlanych w trybie ustawy o zamówieniach publicznych (§ 115 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. 2022, poz. 1518, rozp. MI 2022). W związku z powyższym – w ocenie WSA w Krakowie – należało zbadać, czy zastosowanie powinny znaleźć nowe czy stare przepisy w/w rozporządzenia. Zdaniem tegoż sądu z akt sprawy nie wynika, jakoby w ogóle kwestia ta była rozważana, co – w ocenie wówczas orzekającego sądu wojewódzkiego – stanowi naruszenie art. 11i ust. 1 specustawy w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. W świetle akt sprawy, z uwagi na brak spełnienia przesłanek z § 115 pkt 1 i pkt 3 rozp. MI 2022, zdaniem WSA, powinny znaleźć zastosowanie przepisy nowe. Sąd wojewódzki podkreślił, że nowe rozporządzenie w sposób odmienny od dotychczasowego reguluje kwestie ustalania parametrów technicznych zjazdu. W § 56 ust. 2 rozporządzenia z 2022 r. parametry geometryczne zjazdu, wyjazdu lub wjazdu powinny umożliwiać przejazd pojazdu miarodajnego oraz uwzględniać uwarunkowania wynikające z ruchu pieszych, osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, rowerów, hulajnóg elektrycznych lub urządzeń transportu osobistego. Parametry geometryczne dwukierunkowego zjazdu powinny dodatkowo umożliwiać przejazd pojazdu miarodajnego z zachowaniem bezpiecznej odległości między wymijającymi się pojazdami. Pojęcie pojazdu miarodajnego zostało zdefiniowane w § 4 pkt 15 rozp. MI 2022, który stanowi, że pojazd miarodajny to pojazd o określonych parametrach, które wyznaczają przestrzeń niezbędną do jego ruchu i postoju, wykorzystywany do projektowania drogi. Rodzaje pojazdów miarodajnych zostały określone w załączniku nr 1 do rozp. MI 2022. Istotną determinantą parametrów zjazdu w świetle nowego rozporządzenia są zatem m. in. parametry pojazdów korzystających ze zjazdów (długość i szerokość pojazdu), co ma istotne znaczenie także w kontekście formułowanych w skardze zarzutów. Kolejne parametry techniczne zjazdu wskazane w nowym rozporządzeniu to m.in. pochylenie w przebiegu drogi dla pieszych (§ 33 rozp. MI 2022) oraz widoczność (§ 81 ust. 1 pkt 6 lit. b rozp. MI 2022). W przekonaniu sądu wojewódzkiego nie budzić miało zatem wątpliwości, że stwierdzone uchybienie w istotny sposób wpływa na wynik sprawy i skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Prawidłowe określenie reżimu prawnego w sposób istotny determinuje bowiem rozwiązania projektowe odnośnie do zjazdów. 4.3. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła jako uczestnik postępowania Gmina Spytkowice. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm. Ppsa) w zw. z art. 135, art. 133 § 1 i art. 106 § 4 Ppsa - poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ZRID, podczas gdy stwierdzone przez WSA naruszenie w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia, czy zachodzą wynikające z przepisów przejściowych § 115 pkt 3 rozp. MI 2022 przesłanki do zastosowania w sprawie rozp. MTiGM 1999, nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania, albowiem WSA na podstawie wiadomej mu z urzędu okoliczności, iż Gmina jest jednostką sektora finansów publicznych i zamawiającym publicznym, stosującym przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych z 11 września 2019 r. (Dz. U. 2024 poz. 1320, Pzp) oraz wobec wynikającej z akt sprawy informacji o dacie zawarcia umowy [...] z 17 czerwca 2021 r. mógł samodzielnie stwierdzić, że w sprawie należało zastosować przepisy rozp. MTiGM 1999, tak jak prawidłowo to uczyniły organy administracji; naruszenie przez WSA ww. przepisów Ppsa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro bowiem stwierdzone przez WSA naruszenie przez organy administracji przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy administracyjnej, to nie było podstaw do wydania przez WSA orzeczenia kasatoryjnego; 2) art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 Ppsa - poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z umowy nr [...] z 17 czerwca 2021 r. na okoliczność daty wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na opracowanie projektu, który to dowód mógł być niezbędny dla wyjaśnienia wątpliwości dotyczących przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy przeprowadzenie dowodu nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a jednocześnie konsekwencją zaniechania przeprowadzenia dowodu było uchylenie obu decyzji administracyjnych wydanych w sprawie, w wyniku czego ponowne wydanie ostatecznej decyzji w sprawie może opóźnić się o parę lat z istotnymi negatywnymi skutkami takiego stanu rzeczy dla lokalnej społeczności zainteresowanej realizacją drogi; naruszenie przez WSA ww. przepisów Ppsa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem ww. dowód potwierdza, że organy administracji zastosowały do oceny wniosku Gminy właściwe przepisy techniczno-budowlane, tj. rozp. MTiGM 1999, a zatem skarga powinna zostać oddalona; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. art. 135 Ppsa oraz w zw. z art. 136 § 1 oraz art. 138 § 2 K.p.a. - poprzez uchylenie wraz z zaskarżoną decyzją poprzedzającej ją decyzji ZRID, podczas gdy WSA stwierdził naruszenie w postępowaniu administracyjnym przepisów art. 7, art. 77 § 1 I art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia, czy w sprawie występują wynikające z przepisów przejściowych § 115 pkt 3 rozp. MI 2022 przesłanki do zastosowania w sprawie przepisów rozp. MTiGM 1999, tj. czy przed datą wejścia w życie rozp. MI 2022 zostało wszczęte przez Gminę postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na opracowanie projektu lub na opracowanie projektu i wykonanie robót budowlanych podlegającemu ocenie w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji ZRID, a wyjaśnienie tej kwestii może nastąpić w przeprowadzonym przez Wojewodę Małopolskiego uzupełniającym postępowaniu dowodowym, ponieważ ww. kwestia nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (wobec braku stwierdzenia przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek innych uchybień proceduralnych po stronie organów administracji), co oznacza, że uchylenie decyzji ZRID wydanej przez Starostę Wadowickiego nie było niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy administracyjnej; naruszenie przez WSA ww. przepisów Ppsa w zw. z przepisami K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby WSA prawidłowo je zastosował, nie uchyliłby decyzji ZRID, a jedynie zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 Ppsa, w zw. z § 115 pkt 3 oraz § 4 pkt 15, 56 ust. 2, 33 i 81 ust. 1 pkt 6 lit. b rozp. MI 2022 w zw. art. 111 ust. 1 specustawy i w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb (Dz. U. 2025, poz. 418) - poprzez błędne uznanie przez WSA, że doszło do naruszenia przez organy administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ZRID, podczas gdy: (i) WSA ustalił w pierwszej kolejności, że podstawą uchylenia decyzji administracyjnych było naruszenie przepisów postępowania w sposób opisany w zarzucie nr 3 powyżej, a w konsekwencji za przedwczesne należy uznać stwierdzenie przez WSA, że organy wadliwie zastosowały w sprawie przepisy rozp. MTiGM 1999 zamiast przepisów rozp. MI 2022, przy jednoczesnym braku możliwości zajęcia przez WSA jednoznacznego stanowiska odnośnie do wystąpienia przesłanek uzasadniających zastosowanie w sprawie właściwych przepisów rozp. MI 2022, a to z uwagi na wiadomą WSA z urzędu okoliczność, iż Gmina jest jednostką sektora finansów publicznych i zamawiającym publicznym, stosującym przepisy Pzp oraz wobec wynikającej z akt sprawy informacji o zawarciu w dniu 17 czerwca 2021 r. umowy [...], co w myśl § 115 pkt 3 rozp. MI 2022, które wyraźnie wskazywały na graniczącą z pewnością konieczność zastosowania przepisów rozp. MTiGM 1999; naruszenie przez WSA ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby sąd prawidłowo je zastosował, wówczas z uwagi na brak dostatecznych ustaleń faktycznych nie przeszedłby do etapu zastosowania przepisów prawa materialnego i nie uchylił decyzji administracyjnych wobec rzekomo wadliwego zastosowania tych przepisów przez organy administracji; (ii) z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, że naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ WSA nie przeprowadził żadnej analizy porównawczej właściwych przepisów rozp. MTiGM 1999 i rozp. MI 2022 (por. zarzut 5), nie można zatem stwierdzić, że gdyby organy administracji zastosowywały w sprawie przepisy rozp. MI 2022, a nie rozp. MTiGM 1999, to wynik sprawy byłby inny; naruszenie przez WSA ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem brak stwierdzenia przez WSA wpływu zastosowania (rzekomo) niewłaściwych przepisów na wynik sprawy wykluczał wydanie przez WSA orzeczenia o charakterze kasatoryjnym; 5. art. 141 § 4 Ppsa - poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, a to z uwagi na brak przytoczenia przepisów rozp. MTiGM 1999 i brak wyjaśnienia różnic pomiędzy tymi przepisami, a przepisami rozp. MI 2022 w zakresie ustalania parametrów technicznych zjazdu z drogi, a w dalszej kolejności brak uzasadnienia przez WSA, dlaczego zastosowanie przez organy administracji przepisów rozp. MTiGM 1999 wpłynęło na wynik sprawy i skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ZRID, a dodatkowo brak wskazań co do dalszego postępowania; naruszenie przez WSA ww. przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwia poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej w zakresie, w jakim WSA przyjął, że przepisy rozp. MI 2022 w odmienny sposób niż przepisy rozp. MTiGM 1999 regulują kwestie ustalania parametrów technicznych zjazdu z drogi, co stanowiło podstawę do wydania przez WSA orzeczenia kasatoryjnego. 4.4. W skardze kasacyjnej Gminy Spytkowice zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 115 pkt 3 oraz § 4 pkt 15, 56 ust. 2, 33 i 81 ust. 1 pkt 6 lit. b rozp. MI 2022 w zw. art. 11 i ust. 1 specustawy i w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez Ich niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy wynikające z akt okoliczności wskazywały na podstawę do zastosowania w sprawie przepisów rozp. MTiGM 1999, względnie okoliczności należało uznać za niedostatecznie wyjaśnione do zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym rozp. MI 2022. 4.5. Wniesiono w skardze kasacyjnej o przeprowadzenie przez WSA autokontroii rozstrzygnięcia poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i ponowne rozpoznanie sprawy w ten sposób, że WSA: (i) oddali skargę, względnie (ii) uchyli wyłącznie zaskarżoną decyzję, ponieważ wskazane powyżej w pkt. 1.1, 1.3 oraz 1.4 podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Gmina Spytkowice wniosła o przeprowadzenie dowodu z: (i) wydruku ze strony internetowej: [...] stanowiącego "Ogłoszenie o zamówieniu. Usługi. Wykonanie dokumentacji technicznej rozbudowy dróg gminnych na terenie Gminy Spytkowice" nr [...], w części 2 obejmujące usługi inżynieryjne w zakresie projektowania: "Rozbudowy drogi gminnej nr 470266K, ui. [...] w miejscowości R., ul. [...] w miejscowości P. od skrzyżowania z drogą krajową nr 44 w miejscowości P.", umieszczone przez Gminę w dniu 13 kwietnia 2021 r. w Biuletynie Zamówień Publicznych, wewnętrzny nr referencyjny sprawy: [...] (wskazany w Sekcji IV, pkt. 4.1.2. Ogłoszenia). (ii) umowy nr [...] z 17 czerwca 2021 r. zawartej przez Gminę z Biuro Projektowe [...] R.M. os. [...], [...], której przedmiotem jest "Wykonanie dokumentacji technicznej rozbudowy dróg gminnych na terenie Gminy Spytkowice - Rozbudowa grogi gminnej nr 470266, ul. [...] w miejscowości R., ul. [...] w miejscowości P. od skrzyżowania z drogą krajową nr 44 w miejscowości P.", (§ 1 ust. 1), szczegółowo opisanej w jej § 1 ust. 2 - na okoliczność, że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na opracowanie projektu "Rozbudowa drogi gminnej nr 470266K, ul. [...] w miejscowości R., ul. [...] w miejscowości P. od skrzyżowania z drogą krajową nr 44 w miejscowości P." zostało wszczęte w dniu 13 kwietnia 2021 r. (czyli przed dniem 22 września 2022 r.) oraz że to postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego dotyczy przygotowania projektu będącego przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem Decyzji ZRID i Zaskarżonej decyzji - co, zgodnie z § 115 pkt 3 rozp. MI 2022, stanowi przesłankę do zastosowania w sprawie przepisów rozp. MTiGM 1999. 5.1. WSA w Krakowie powołanym na wstępie wyrokiem z 2 lipca 2025 r. wydanym w trybie autokontroli, orzekł w pkt I. o uchyleniu skarżonego wyroku z 19 lutego 2025 r., w pkt II. o oddaleniu skargi, zaś w pkt III. rozstrzygnął w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. 5.2. W skarżonym aktualnie wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy nie wynika, jakoby kwestia zastosowania właściwych przepisów prawa była badana, co stanowi naruszenie art. 11i ust. 1 specustawy w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Zasadnie wywiedziono w skardze kasacyjnej Gminy Spytkowice, że takie stanowisko było przedwczesne i zbyt daleko idące. Wprawdzie sam fakt, że podmiotem jest jednostka sektora finansów publicznych (gmina) nie może sam w sobie takiej okoliczności przesądzać, to jednak należało skorzystać w razie wątpliwości z możliwości wyjaśnienia tej kwestii przez wezwanie uczestnika na podstawie art. 106 § 3 Ppsa o przedłożenie umowy nr [...] na okoliczność potwierdzenia daty wszczęcia postępowania o zamówienie publiczne. Wobec powyższego sąd pierwszej instancji w niniejszym postępowaniu prowadzonym w trybie autokontroli dopuścił dowód z tej umowy i ustalił, że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na opracowanie projektu lub na opracowanie projektu i wykonanie robót budowlanych zostało wszczęte przed wejściem w życie rozp. MI 2022, a zatem zastosowanie w sprawie znajdą przepisy rozp. MTiGM z 1999, które to przepisy – zdaniem sądu a quo – prawidłowo zastosowały organy obu instancji. Jako, że w wyroku z 19 lutego 2025 r. brak wyjaśnienia tej kwestii został wskazany jako jedyna podstawa do uchylenia skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, obecnie podstawa taka odpadła. Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości, że w sprawie organy prawidłowo zastosowały przepisy rozp. MTiGM z 1999. W konsekwencji zjazdy z drogi gminnej w ramach inwestycji zostały zaprojektowane zgodnie z tym rozporządzeniem. 5.3. Jednocześnie WSA w Krakowie nie dopatrzył się innych naruszeń prawa. W szczególności sąd ten podtrzymał stanowisko, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. 6.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł P.B. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości. 6.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 151 oraz art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, będące skutkiem przyjęcia za prawidłowy stan faktyczny sprawy, ustalony przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej, podczas gdy w aktach sprawy organu I i II instancji zachodzą istotne braki w zakresie faktu uwzględnienia przez organ II instancji zarzutu odwołania skarżącego kasacyjnie, a dot. przebudowy zjazdu indywidualnego, tj. brak jest: • odwołania skarżącego kasacyjnie z 14 sierpnia 2023 r, • pism projektanta (pełnomocnika Wnioskodawcy) z 3 października 2023 r., 7 lutego 2024 r., 27 czerwca 2024 r. i 9 sierpnia 2024 r., • pism skarżącego kasacyjnie z 18 września 2023 r., 27 listopada 2023 r., 26 lutego 2024 r., 26 lipca 2024 r., 30 sierpnia 2024 r., 5 września 2024 r., • protokołów ze spotkania z 20 czerwca i 24 lipca 2024 r., • a przede wszystkim profilu podłużnego zjazdu indywidualnego H1 i rysunków wskazujących na przejezdność w szerokości zjazdu indywidualnego H1 dla samochodu osobowego i lekkiego samochodu ciężarowego, co skutkowało ustaleniem przez sąd pierwszej instancji, że zastrzeżenia i zarzuty skarżącego kasacyjnie zostały uwzględnione przez organ II instancji, a zjazdy z drogi gminnej w ramach inwestycji zostały zaprojektowane zgodnie z rozp. MTiGM 1999, podczas gdy zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy w żadnym wypadku nie pozwala na przyjęcie konkluzji, że: i. wszystkie zarzuty odwołania skarżącego kasacyjnie zostały rozpoznane, ii. zarzut z odwołania skarżącego kasacyjnie, a dot. przebudowy zjazdu indywidualnego został uwzględniony przez organ II instancji, iii. zjazd indywidualny na działkę skarżącego (H1) został zaprojektowany zgodnie z rozp. MTiGM 1999 r., a w szczególności w zakresie dostosowania go do wymiarów gabarytów pojazdów, dla których jest przeznaczony (§ 77 rozp. MTiGM 1999) oraz pochylenia podłużnego zjazdu indywidualnego nie większego niż 5,0% (§ 79 pkt 3 MTiGM); - a zatem sąd pierwszej instancji dokonał ustaleń faktycznych, które nie znajdują żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przedmiotowe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem WSA w Krakowie dokonał ustaleń faktycznych, które nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Gdyby sąd pierwszej instancji dokonał skrupulatnej analizy przedłożonych mu akt sprawy administracyjnej przez organ II instancji, to doszedłby do wniosku, że akta te są niekompletne, a materiał dowodowy w takim kształcie nie pozwala na zweryfikowanie czy koncepcja wnioskodawcy (Gminy Spytkowice) mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo, tj. czy zjazdy z drogi gminnej w ramach inwestycji zostały zaprojektowane zgodnie z ww. rozp. MTiGM 1999; 2) art. 141 § 4 Ppsa poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, a to z uwagi na brak przytoczenia przepisów rozp. MTiGM 1999 i brak wyjaśnienia w jakim zakresie sąd pierwszej instancji dokonał weryfikacji zgodności zaprojektowanego zjazdu indywidualnego HI z przepisami ww. rozp. MTiGM 1999, oraz brak uzasadnienia przez sąd pierwszej instancji dokonanej przez siebie subsumpcji. 3) art. 145 § 1 "ust. 1" (powinno być "pkt 1" – uwaga Sądu) lit. c) w zw. z art. 134 Ppsa w zw. z art. 11d ust. 5 specustawy w zw. z art. 44 § 4 K.p.a. w zw. z art. 11c specustawy poprzez pominięcie, że zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wysłane do 5 osób, będących stronami postępowania, na adresy wskazane w katastrze nieruchomości, nie zostały doręczone przez operatora pocztowego ani też nie zostały uznane za doręczone w trybie art. 44 § 4 K.p.a., lecz niezwłocznie zostały zwrócone do nadawcy z adnotacją "adres nie istnieje" lub "błędny adres", co świadczy o tym, że w tych pięciu przypadkach nie można mówić o doręczeniach na adres wskazany w katastrze nieruchomości ani tym bardziej, że były one skuteczne (brak fikcji doręczeń), w sytuacji gdy Starosta (organ I instancji) jako podmiot prowadzący ewidencję gruntów i budynków zobowiązany jest do aktualizacji ww. ewidencji m.in. w oparciu o zawiadomienia o zmianach danych, zawartych w zbiorze danych osobowych PESEL oraz na podstawie wpisów w innych rejestrach publicznych, np. ewidencji miejscowości, ulic i adresów (EMUiA), w szczególności w przypadku wprowadzenia nazw ulic w danej miejscowości i zmiany numerów porządkowych budynków (co miało miejsce w niniejszej sprawie), co skutkowało uniemożliwieniem pięciu osobom (posiadającym status strony) wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przedmiotowe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby sąd I instancji dostrzegł, że w postępowaniu administracyjnym pięć stron bez własnej winy nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym, to zapadłoby orzeczenie uchylające decyzje organu I i lI instancji z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 4) art. 151 w zw. z art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267, Pusa) poprzez bezzasadne oddalenie skargi P.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 11 października 2024 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i prawidłowe wykonanie przez sąd I instancji obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej powinny były doprowadzić do uwzględnienia skargi P.B., co odpowiada również zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz lit. c) Ppsa, który błędnie nie został przez WSA zastosowany w niniejszej sprawie. 6.3 Strona skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie w całości wyroku WSA w Krakowie z 2 lipca 2025 r. (II SA/Kr 1623/24), rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej Gminy Spytkowice od wyroku WSA w Krakowie z 19 lutego 2025 r. (II SA/Kr 1623/24), zmianę wyroku WSA w Krakowie z 19 lutego 2025 r. (II SA/Kr 1623/24) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji (w tym zmianę w zakresie uzasadnienia), przyznanie na rzecz skarżącego kasacyjnie od Wojewody Małopolskiego zwrotu kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. 6.4. W ocenie skarżącego kasacyjnie argumentacja zaskarżonego wyroku jest powierzchowna, ponieważ sąd skupił się na wskazaniu właściwego stanu prawnego, który miał w sprawie zastosowanie, ale nie zbadał czy właściwe przepisy zostały prawidłowo zastosowane przez orzekające w sprawie organy. 6.5. W odpowiedzi Gminy Spytkowice na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości. Organ ten podkreślił, że Wojewoda Małopolski szczegółowo odniósł się do zarzutów stawianych przez skarżącego kasacyjnie. Wyjaśnił przyczyny takiego, a nie innego urządzenia zjazdu H1 do nieruchomości skarżącego kasacyjnie, w tym dlaczego zjazd indywidualny H1 w pełni odpowiada wymaganiom § 79 ust. 1 rozp. MTiGM 1999 (por. str. 9-10 oraz 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Wskazał, że szerokość zjazdu jest wynikiem tego, że znajduje się on wyłącznie na nieruchomości skarżącego kasacyjnie, a szerszy zjazd – o szerokości 5 m – mógłby utrudnić użytkowanie działki właścicielowi działki nr [...]. 6.6. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2026 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego kasacyjnie popierał skargę kasacyjną w całości wraz z zarzutami i wnioskami w niej zawartymi. Podkreślił naruszenia przepisów postępowania, brak zapewnienia udziału części stron postępowania administracyjnego, niemożliwość odniesienia się do kwestii naruszeń prawa materialnego z powodu wadliwego zgromadzenia materiału dowodowego. Pełnomocnik Gminy Spytkowice wnosił zaś o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Podnosił, że akta w sprawie administracyjnej były prowadzone elektronicznie. Znajdują się w nich wszystkie dokumenty, zawiadomienia doręczano na adresy w katastrze nieruchomości zgodnie z obowiązującym prawem. Skarżący aktywnie też uczestniczył w postępowaniu administracyjnym. Skarżącemu kasacyjnie okazano kopię dokumentu datowanego na 14 sierpnia 2023 r. i potwierdził skarżący, że jest to odwołanie od decyzji organu I instancji. Kopię tę wydrukowano z elektronicznego systemu PASSA.nsa.gov.pl. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W ocenie Sądu skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. 7.2. Zarzut naruszenia art. 151 Ppsa stanowiącego, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, o tyle byłby uzasadniony, o ile usprawiedliwione okazałyby się zarzuty naruszenia innych przepisów powołanych w skardze kasacyjnej. Przepis art. 151 Ppsa ma bowiem charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, które to naruszenie sąd I instancji wadliwie miałby zaakceptować. Ponadto cyt. przepis może być naruszony, gdy sąd pierwszej instancji uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę, lub też gdyby uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnił ją. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji zgodne jest z dyspozycją zastosowanej normy prawnej. 7.3. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 151 Ppsa oraz art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 Ppsa zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 Ppsa, jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Takich naruszeń Sąd Naczelny się nie dopatruje. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie akta sprawy administracyjnej są kompletne, jednak niektóre dokumenty w nich zawarte mają po prostu formę elektroniczną, jak choćby odwołanie skarżącego z 14 sierpnia 2023 r., które znajduje się na s. 485 akt administracyjnych prowadzonych w formie elektronicznej, co też sam ostatecznie potwierdził na rozprawie sądowoadministracyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdy Przewodniczący okazał mu wydrukowaną z elektronicznego systemu PASSA.nsa.gov.pl kopię dokumentu datowanego na 14 sierpnia 2023 r. W elektronicznych aktach administracyjnych nie brakuje ponadto wskazywanych w skardze kasacyjnej pism projektanta (pełnomocnika Wnioskodawcy - Gminy) czy wymienionych tam również pism skarżącego kasacyjnie, a także protokołów ze spotkania z inwestorem i projektantem z 20 czerwca 2024 r. (s. 312 akt adm.) czy też ze spotkania ze skarżącym z 24 lipca 2024 r. (s. 288 akt adm.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że działające w sprawie organy administracyjne nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wbrew bowiem zarzutom skargi kasacyjnej organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ I instancji w poprawny sposób przeprowadził postępowanie, w tym dokonał dogłębnej analizy dokumentacji projektowej. W szczególności analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty Wadowickiego wykazała, że niemożliwe było zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji bez zajęcia działek nr [...], [...] i [...] należących do skarżącego. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany nie przewiduje przy tym rozwiązań, które wprowadzają nadmierną lub nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności skarżącego, bowiem teren będący własnością skarżącego, nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane dla realizacji inwestycji. Zgodnie z załącznikiem Nr 2 do zaskarżanej decyzji - mapą przedstawiającą podział nieruchomości, pod realizację przedmiotowej inwestycji zajmowana jest część działek skarżącego tj.: - nr [...] o powierzchni 0,0154 ha (wydzielona z działki nr [...] o powierzchni 0,0164 ha) zajęta pod drogę i zjazd na działkę skarżącego, - nr [...] o powierzchni 0,0075 ha (wydzielona z działki nr [...] o powierzchni 0,01657 ha), zajęta pod drogę, ściankę oporową z elementów prefabrykowanych, sieć kanalizacji deszczowej, betonowe korytko odwadniające oraz dwa słupy elektroenergetyczne (oświetlenie), - nr [...] o powierzchni 0,0008 ha (wydzielona z działki nr [...] o powierzchni 0,0054 ha), zajęta pod pas drogowy, w tym pod zjazd na działkę skarżącego. Szczegółowe rozpatrzenie kwestii zajętości działki Skarżącego oraz innych zarzutów strony było przy tym przedmiotem kilkukrotnych, na wezwanie organu, wyjaśnień ze strony projektanta inwestycji, a w konsekwencji korekt projektu dokonanych przez projektanta, jak również przedmiotem spotkania zorganizowanego w Małopolskim Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie. Podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie nie wskazuje żadnych rzekomo pominiętych argumentów odnosząc się do kwestii przebudowy zjazdu H1. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 11) wskazuje jedynie na to, że w dwóch różnych miejscach uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ zawarł rzekomo sprzeczne informacje co do gabarytów pojazdu, który "zmieści" się we wjazd. Taka sprzeczność mogłaby być – jak słusznie zauważa Wnioskodawca w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną – co najwyżej wadą redakcyjną uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie świadczy natomiast sama w sobie o tym, że zjazd nie odpowiada wymaganiom przepisów budowlanych (o czym szerzej w dalszej części pisma). Sprzeczności takiej jednak nie ma, ponieważ z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika po prostu, że choć zjazd H 1 jest zaprojektowany zgodnie z rozp. MTiGM 1999 r. tj. dla pojazdów normatywnych do 6,89 m, to faktycznie "zmieści się" w nim pojazd dłuższy, nawet do 12 m. Nadto, trudno oczekiwać, aby WSA w Krakowie miał wnikać szczegółowo w kwestie związane ze szczegółowymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi dotyczącymi planowanej inwestycji, skoro sam skarżący kasacyjnie ich nie kwestionował. Jak prawidłowo stwierdził sąd a quo, w postępowaniu administracyjnym dot. zatwierdzenia projektu budowlanego co do zasady nie bada się, czy rozwiązania konstrukcyjne projektu architektonicznego są zgodne z technicznymi przepisami budowlanymi. Odpowiedzialność za to ponosi osoba uprawniona wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, który zapewnia o takiej zgodności. Organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikuje, czy takie zapewnienie w aktach się znalazło – co zostało potwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 17). Ponownego pokreślenia wymaga również to, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie zgodności zjazdu z wymaganiami technicznymi wynikającymi z rozp. MTiGM 1999, uważa jedynie subiektywnie, że zjazd powinien mieć inną konstrukcję, przewidzianą dla dużych pojazdów ciężarowych. Zdaniem Sądu II instancji organy administracyjne w sposób wyczerpujący uzasadniły spełnienie przez Inwestora określonych przez przepisy prawa warunków dla uzyskania zgody na realizację inwestycji drogowej, a Wojewoda Małopolski w sposób prawidłowy ocenił, że skorygowany i uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 uPb oraz z rozp. MTiGM 1999. Organ II instancji ustosunkował się także do innych zarzutów podniesionych w odwołaniach i wyjaśnił należycie, z jakich powodów uznał, że spełniony został warunek kontynuacji funkcji. Nie można zatem podzielić zarzutu skarżącego, że sąd wojewódzki nie dostrzegł, że zebrany przez organ materiał dowodowy jest niewystarczający i błędnie uznał za prawidłowe ustalenia poczynione przez organy. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy nie nosi cech dowolności, lecz została dokonana w ramach swobodnej oceny materiału dowodowego. 7.4. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w sposób opisany w skardze kasacyjnej, wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 Ppsa zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiwsa 2010/3/39), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10, LEX nr 746689 czy wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11, LEX nr 1166035). Uchybieniem, nie pozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09, LEX nr 951904). Uzasadnienie sądu pierwszej instancji spełnia wymogi ustawowe, a rozważania dotyczące wyjaśnienia podstawy prawnej odnoszą się do ustalonego przez organy stanu faktycznego, którego skarga kasacyjna skutecznie nie zakwestionowała. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe, da się zrekonstruować tok rozumowania sądu pierwszej instancji. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji meriti, w żadnym razie nie dowodzi skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. 7.5. Podobnie nie sposób przyjąć, że uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 Ppsa w zw. z art. 11d ust. 5 specustawy w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 11c specustawy, poprzez pominięcie przez sąd pierwszej instancji, że zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wysłane do 5 osób, będących stronami postępowania, na adresy wskazane w katastrze nieruchomości, nie zostały doręczone przez operatora pocztowego ani też nie zostały uznane za doręczone w trybie art. 44 § 4 K.p.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący powołuje się na ewentualne nieprawidłowości w zakresie doręczeń kierowanych do innych uczestników postępowania, a nie wobec jego samego. Tym samym zarzut ten odnosi się do potencjalnego naruszenia praw procesowych innych podmiotów. W postępowaniu sądowoadministracyjnym strona nie może jednak skutecznie powoływać się na uchybienia dot. wyłącznie innych uczestników postępowania, jeżeli nie mają one wpływu na jej sytuację prawną ani na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał, aby sposób doręczenia zawiadomień innym osobom miał jakikolwiek wpływ na jej prawa lub na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że organ działał zgodnie z przepisami regulującymi szczególny tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 11d ust. 5 specustawy zawiadomienia stron w tego rodzaju postępowaniu następują w sposób określony w tym przepisie, który uwzględnia specyfikę i często masowy charakter spraw dot. realizacji inwestycji drogowych. W realiach takich postępowań ustawodawca dopuścił posługiwanie się danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków przy ustalaniu kręgu stron oraz kierowaniu do nich zawiadomień. W niniejszej sprawie organ skierował zawiadomienia o wszczęciu postępowania na adresy ujawnione w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości), a zatem działał w zaufaniu do danych ujawnionych w tym rejestrze i nie był zobowiązany do podejmowania dodatkowych czynności w celu ustalenia aktualnych adresów wszystkich właścicieli nieruchomości. Nadto, sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa do udziału osoby nie wnoszącej skargi (tak wyrok NSA z 16 maja 2012 r. II OSK 361/11, LEX nr 1404648). Osoby, którym zawiadomienia nie miały zostać prawidłowo doręczone nie domagały się wznowienia postępowania. 7.6. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie nieuzasadnione jest także zarzucanie sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 1 § 1 i 2 Pusa. Należy zaznaczyć, że przepisy art. 1 § 1 i 2 Pusa nie są przepisami procesowymi, lecz ustrojowymi, określającymi przedmiot działania sądów administracyjnych oraz podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie art. 1 § 1 Pusa może mieć miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tych przepisach, taka sytuacja w sprawie nie zachodziła. Sąd może naruszyć art. 1 § 2 Pusa tylko wówczas, gdyby oceniał działalność administracji przyjmując inne, niż legalność, kryterium kontroli, przykładowo będzie ją oceniał pod kątem słuszności. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Z kolei przepis art. 3 § 1 Ppsa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi. Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W orzecznictwie NSA wielokrotnie sygnalizowano, że w przepisie art. 3 § 1 Ppsa wskazuje się cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 tej ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. np. wyrok NSA z 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 Ppsa ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. Tym samym skoro nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, podnoszonych w skardze kasacyjnej, to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa jest chybiony. 8. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa skargę kasacyjną oddalono, jako nie opartą na usprawiedliwionych podstawach.