II OSK 2622/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 277/23 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 8 lutego 2023 r. nr SKO.73.662.2022 w przedmiocie lokalizacji inwestycji cel publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 277/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA w Olsztynie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi J. R. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: Kolegium, organ) z 8 lutego 2023 r. nr SKO.73.662.2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 1 lipca 2022 r. (wpływ do organu) wystąpiono o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na części działki nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]. Burmistrz Miasta i Gminy Ruciane-Nida (dalej: Burmistrz, organ pierwszej instancji) decyzją z 28 października 2022 r. nr POŚ.6733.5.2022 ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla planowanego przedsięwzięcia. Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, zatem nie było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego zamierzenia. Kolegium podkreśliło, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący ustalił poszczególne parametry techniczne inwestycji i wskazał przepisy prawne stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. WSA w Olsztynie, we wskazanym na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiono, że nie jest sporne, iż planowane przedsięwzięcie ma cechy celu publicznego, gdyż inwestycja polegająca na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). W ocenie sądu wojewódzkiego, stanowisko skarżącego, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji wymagane było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – jest błędne. Wskazano, że katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w dacie orzekania rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Dalej, że na mocy § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071; dalej: rozporządzenie zmieniające), w § 2 w ust. 1 rozporządzenia uchylono odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3 z mocą od 4 czerwca 2022 r. Natomiast wniosek wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 1 lipca 2022 r. Zatem, prawidłowo organy wyjaśniły, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do argumentów skarżącego podważających zgodność rozporządzenia zmieniającego z aktami wyższego rzędu wskazano, że w zakresie stanowienia tego rozporządzenia nie dopatrzono się wad, które wykluczałyby obowiązek jego stosowania. Podano przede wszystkim, że rozporządzenie zmieniające w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz.UE.L 26 z 28.01.2012, str. 1, Dz.Urz.UE.L 124 z 25.04.2014, str. 1, Dz.Urz.UE.L 174 z 03.07.2015, str. 44 oraz Dz.Urz.UE.L 245 z 25.09.2019, str. 10; dalej: dyrektywa 2011/92/UE). Następnie, że w uzasadnieniu projektu ww. rozporządzenia wyjaśnione zostały potrzeby i cel jego wydania (poprawa dostępu do Internetu i usług telekomunikacyjnych poprzez usprawnienie procesu inwestycyjnego, poprzez usunięcie zbędnych nadregulacji prawnych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu bezpieczeństwa i kontroli nad instalacjami radiokomunikacyjnymi). Uznano, że proces stanowienia rozporządzenia zmieniającego nie był wadliwy. Reasumując sąd wojewódzki stwierdził, że rozporządzenie zmieniające weszło do systemu prawa i prawidłowo zostało zastosowane w sprawie. W zakresie podniesionych zarzutów względem stanowienia rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448; dalej: rozporządzenie MZ) sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się wad, które wykluczałyby obowiązek jego stosowania. Wyjaśniono, że upoważnienie ustawowe dla wydania ww. rozporządzenia przewiduje art. 122 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.; dalej: p.o.ś.). Sąd wojewódzki nie stwierdził również naruszenia przez Kolegium art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa tj.: 1. art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 79 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) poprzez uniemożliwienie skarżącemu złożenia skargi konstytucyjnej w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej z uwagi na brak konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów dotyczących ochrony zdrowia oraz życia; 2. art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów skargi, lecz dokonanie analizy, której ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.; dalej: u.p.z.p) nie przewiduje; 3. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieusprawiedliwione i sprzeczne z zasadami logiki stanowisko zawarte w wyroku, z którego wynika, iż wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga od organów jakiejkolwiek analizy w zakresie warunków i ochrony ładu przestrzennego, wpływu na środowisko, dóbr kultury współczesnej w rozumieniu pojęć ustawowych wskazanych w ustawie; 4. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nie dokonanie pełnej oceny decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego, tym bardziej, że nie wiadomo, jaki określono obszar oddziaływania inwestycji oraz jej wpływ na środowisko w rozumieniu ustawy; 5. art. 58 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie dokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawą z uwagi na nie określenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich, tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ na konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach; 6. art. 54 pkt 2 lit. a w związku z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie analizy ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne; 7. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 w/w ustawy w związku z art. 3 pkt 39 p.o.ś.. W istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska organ analizował tym bardziej, że z treści decyzji to nie wynika; 8. art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie wykazanie, iż w odziaływaniu obiektu nie znajdują się dobra kultury współczesnej; 9. art. 4 ust. 1 w związku z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3, § 4 rozporządzenia zmieniającego w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust. 1 o.o.ś. poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie; 10. art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w związku z przepisami rozporządzenia MZ w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w/w akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy, naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, iż nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń EU z roku 1999; 11. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych oraz nie określenie przedmiotu sporu, jako całości użytkowanej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany; 12. art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie); 13. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ z decyzji nie wynika, ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej wadliwie sformułowano zarzuty poprzez powiązanie naruszenia wskazanych w petitum przepisów postępowania i prawa materialnego z art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. Może to bowiem oznaczać, że przepis ten także miał być jedną z naruszonych regulacji. Tymczasem przepis art. 174 p.p.s.a. określa podstawy skargi kasacyjnej i nie mógł być naruszony przez WSA. Ponadto część zarzutów skargi kasacyjnej obarczona jest wadą multiplikacji, czyli wadą zbędnego mnożenia podstaw kasacyjnych przy pozornej zmianie ich treści. W takim przypadku wystarczające jest zbiorcze odniesienie się do pewnych grup zarzutów, dotyczących w istocie tego samego zagadnienia prawnego (por. np. wyrok NSA z 19 listopada 2024 r., sygn. akt I OSK 1642/24; wyrok NSA z 13 listopada 2024 r., sygn. akt II FSK 1499/23 - CBOSA; wyrok SN z 2 marca 2021 r., sygn. akt III CSKP 5/21, LEX nr 3144818). Bezzasadne są zarzuty 1, 2, 3 i 4 odnoszące się do naruszenia art. 141 § 4 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z przywołanymi przepisami Konstytucji oraz k.p.a. Art. 141 § 4 p.p.s.a. ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, w tym nie zawiera stanowiska Sądu I instancji w kwestii oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności stanowisko sądu I instancji odnoszące się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, podstawę prawną wyroku oraz wyjaśnia w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Sąd wojewódzki wskazał na przepisy p.p.s.a. regulujące granice kontroli sądowoadministracyjnej, przywołał przepisy u.p.z.p. określające instytucję decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, odwołał się do art. 6 u.g.n., jak również omówił regulacje rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz uchwałę NSA z 7 listopada 2022 r., nr III OPS 1/22 (ONSAiWSA 2023 r., Nr 1, poz. 1). Uzasadnienie wyroku zawiera także stanowisko co do tego, czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz czy w dokumentacji inwestora zostały przedstawione parametry niezbędne do oceny wpływu inwestycji na środowisko. Tok tej argumentacji jest czytelny i pozwala na pełną kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że Sąd wojewódzki przywołał przepisy, w których nie istnieją "jednostki prawne" i że uniemożliwia to skarżącemu wniesienie skargi konstytucyjnej. Nie wskazuje jednak, jakie znaczenie miałoby to mieć dla oceny legalności zaskarżonego wyroku. Konstytucyjne prawo do wniesienia skargi konstytucyjnej nie oznacza, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego ma zawierać pełny katalog przepisów, jakie mają potencjalny związek ze sprawą. Wystarczające jest przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i motywów, którymi Sąd się kierował. W rozpoznawanej sprawie wymóg ten został spełniony. Nie można też podzielić stanowiska skarżącego, że sąd wojewódzki nie ustosunkował się do zarzutów skargi. Obowiązek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi oznacza obowiązek rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej w granicach wyznaczonych tymi zarzutami, ale nie oznacza obowiązku wyraźnego odniesienia się do każdego zarzutu skargi z osobna. Zarzutu tego również nie sposób podzielić, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje jakich elementów uzasadnienia zabrakło w zaskarżonym wyroku. Twierdzenie skarżącego, że z wyroku nie wynika czy dokonano jakąkolwiek analizę w zakresie warunków i ochrony ładu przestrzennego, wpływu na środowisko, dóbr kultury współczesnej bez powiązania tych zastrzeżeń z konkretnymi fragmentami uzasadnienia oraz niewskazanie jakie skutki miałby wywołać ten brak, czyni ten zarzut bezskutecznym. Z tych samych powodów nieuzasadnione są zarzuty 6, 7, 8 i 13, dotyczące naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 pkt 2 lit. a, b i d, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., art. 2 pkt 1, 3 i 10 u.p.z.p. W sytuacji, gdy skarżący twierdzi, że analiza, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. była wadliwa, powinien wskazać, które konkretne warunki i zasady zagospodarowania terenu, wynikające z określonych przepisów odrębnych, wymagały odmiennej oceny w realiach niniejszej sprawy. Nie jest bowiem wystarczające samo ogólne odwołanie się do ładu przestrzennego, środowiska, dóbr kultury współczesnej czy interesów osób trzecich. NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować, czy odczytywać intencji skarżącego kasacyjnie. Niezależnie od tego wskazać trzeba, że z akt sprawy wynika, iż przeprowadzono analizę, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., dokonano wymaganych uzgodnień na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. ze Starostą Mrągowskim, z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Białymstoku, Zarządem Zlewni w Giżycku, a także z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Olsztynie oraz sporządzono analizę, odnoszącą się do parametrów planowanej inwestycji, stanu faktycznego i prawnego terenu oraz zgodności przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. W skardze kasacyjnej nie wykazano, jaki konkretny element tej analizy jest niewystarczający z perspektywy wskazanych przepisów prawa. Zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p. jest również niezasadny. Przepis ten określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych. Decyzja Burmistrza określa rodzaj inwestycji, ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ustalenia dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów. Tym samym decyzja zawiera wymagane u.p.z.p. elementy i brak jest przepisu odrębnego, z którym zamierzenie inwestycyjne byłoby niezgodne. W realiach niniejszej sprawy oznacza to w szczególności, że ogólne twierdzenia dotyczące naruszenia powyższych warunków nie są wystarczające i nie mogły stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Skarżący kasacyjnie nie wskazał przepisów odrębnych, z którymi decyzja jest niezgodna i na czym ta niezgodność polega. Bezzasadne są również zarzuty 4 i 12, w których skarżący zarzuca niewskazanie przepisów, z których wynika sposób ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz jego charakteru. Należy wskazać, że art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. odnosi się do wymagań dla wniosku inwestora, a nie samej decyzji lokalizacyjnej. Z wniosku wynika obszar oddziaływania inwestycji oraz szczegółowe parametry techniczne, obejmujące między innymi konfigurację anten sektorowych, równoważną moc promieniowaną izotropowo dla każdej anteny oraz odległości występowania pól elektromagnetycznych. Ponadto warunek wskazania szczegółowego usytuowania przedmiotowej stacji bazowej na działce nr [...] spełnia załącznik graficzny do decyzji organu I instancji, na którym oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Twierdzenie skarżącego, że nie wskazano, czy chodzi o oddziaływanie lokalne czy ponadlokalne, pozostaje bez znaczenia. Niezasadny jest zarzut 5 dotyczący naruszenia art. 58 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. poprzez nieokreślenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich oraz wpłynie na obniżenie wartości nieruchomości. Kwestie te nie mają znaczenia w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wstępny i nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. W świetle powyższego trudno jest mówić na tym etapie o naruszeniu dóbr prawem chronionych innych osób. Ponadto wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wprowadza ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich, nie może być traktowane jako przypadek obniżenia wartości nieruchomości. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty 9 i 10, dotyczące naruszenia art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 60 i art. 63 ust. 1 o.o.ś., przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. oraz przepisów Konstytucji i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przyjęte przez prawodawcę rozwiązania nie odnosiły się do ochrony środowiska, zdrowia i życia, a zatem nie powinny stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Trzeba mieć na uwadze, że rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. z dniem wejścia w życie (4 czerwca 2022 r.) uchyliło § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów 2019 r. W stanie prawnym ukształtowanym od 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w konsekwencji oznacza, że dla tego rodzaju przedsięwzięć przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma aktualnie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 71 ust. 2 o.o.ś. uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym organ nie może żądać od inwestora przedstawienia takiej decyzji. Organ nie ma też uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani oceny wybranego miejsca do jej posadowienia, ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, ale decyzją związaną. Kwestie dotyczące dopuszczalnych pól elektromagnetycznych mogą być badane m. in. na etapie wydawania pozwolenia na budowę lub dokonywania oceny zgodności z prawem zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.). Wówczas znana jest już bowiem dokładna lokalizacja planowanego przedsięwzięcia oraz wszystkie parametry techniczne istotne z punktu widzenia przepisów z zakresu ochrony środowiska. Zwrócić należy tu również uwagę na obowiązki wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku nałożone m. in. na podmioty prowadzące instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne lub radiolokacyjne (art. 122a p.o.ś.). Nie można zgodzić się ze skarżącym, że krytyczna ocena rozwiązań przyjętych w rozporządzeniach z 5 maja 2022 r. i z 17 grudnia 2019 r. prowadzi do stwierdzenia naruszenia prawa przez Sąd I instancji. Skarżący nie wykazał takich podstaw, które pozwalałyby odmówić zastosowania wskazanych regulacji albo przyjąć, że mimo zmiany stanu prawnego nadal istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niezależnie od tego Sąd I instancji wskazał na związek rozporządzenia z 5 maja 2022 r. z dyrektywą 2011/92/UE oraz wskazał, że projekt tej regulacji został skierowany do konsultacji publicznych 12 stycznia 2022 r. Odnotował także, że w zakresie stanowienia rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. nie dopatrzył się wad, które wykluczałyby obowiązek jego stosowania. Nie jest usprawiedliwiony zarzut 11 dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. W decyzji Burmistrza wskazano liczbę anten sektorowych i radioliniowych, wysokość ich zawieszenia, azymuty oraz pasma częstotliwości. Twierdzenie, że nie określono inwestycji jako całości użytkowej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany, nie wskazuje na naruszenie konkretnego obowiązku normatywnego, skoro decyzja identyfikuje elementy inwestycji w stopniu wymaganym przez ustawę. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art.184 p.p.s.a.