II OSK 2644/24

Dnia 22 października 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.L. i P.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2852/23 w sprawie ze skarg L.L. i P.L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2023 r. znak: DOR.7110.36.2023.KBL; DOA.7110.352.2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 10 kwietnia 2024 r., VII SA/Wa 2852/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargi L.L. i P.L. (skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 28 września 2023 r. znak: DOR.7110.36.2023.KBL; DOA.7110.[...].2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Wojewoda Małopolski (organ I instancji lub Wojewoda) decyzją z 13 października 2022 r. znak: Wl-I.7840.1.20.2021.SD, odmówił uchylenia, po wznowieniu postępowania na wniosek skarżących, decyzji własnej z 27 grudnia 2013 r. znak: Wl-I.7840.2.122.2013.EM utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (Prezydent) z 18 czerwca 2012 r. nr 1192/2012, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalno-usługowych z instalacjami wewnętrznymi, garażem podziemnym i stacją transformatorową na działkach nr [...] i [...] obręb [...] wraz z rozbudową drogi (ul. [...]) na działce nr [...] oraz przebudową sieci gazu średnioprężnego na działkach nr [...] i [...] budową zjazdu z działki drogowej nr [...] na działki nr [...] i [...] oraz budową zjazdu pożarowego z działki nr [...] na działki nr [...] i [...] budową układu komunikacji wewnętrznej na działkach nr [...] i [...] obejmującego: ciąg pieszo jezdny, drogę pożarową, miejsca parkingowe i chodniki przy ul. [...] i ul. [...] w [...] (decyzja źródłowa, decyzja o pozwoleniu na budowę). Organ I instancji odmowną decyzję uzasadniał tym, że nie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000, K.p.a.), tj. wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody z 27 grudnia 2013 r. 2.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 2852/23 kolejno wskazano, że odwołania od ww. decyzji organu I instancji w ustawowym terminie wnieśli skarżący. 2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że GINB powołaną na wstępie decyzją z 28 września 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (Dz. U. 2023, poz. 775 ze zm.), utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody z 13 października 2022 r. W wyroku przywołano motywy decyzji GINB, który ustalił, że w postępowaniu zakończonym ostateczną i prawomocną ww. decyzją Wojewody z 27 grudnia 2013 r. nie brali udziału skarżący, którzy podaniami z 30 września 2019 r. (daty wpływu do Urzędu Miasta Krakowa 3 i 4 października 2019 r.) zwrócili się o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wnioskodawcy wskazali, że o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę ww. inwestycji dowiedzieli się 7 września 2019 r. (P.L.) i 15 września 2019 r. (L.L.). Wojewoda postanowieniem z 12 października 2022 r. wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowanie zakończone ww. decyzją własną z 27 grudnia 2013 r. 2.4. Dalej GINB przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409; dalej: uPb - według stanu na 27 grudnia 2013 r.), który, jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, że inwestycja polegać miała na budowie zespołu budynków mieszkalno-usługowych (lokale mieszkalne, biurowe i kawiarnia na 25 osób) o wysokości od 16,44 m do 29,97 m z instalacjami wewnętrznymi, garażem podziemnym i stacją transformatorową oraz budowie układu komunikacji wewnętrznej (w tym 4 miejsca parkingowe), rozbudowie drogi (część nieruchomości inwestycyjnej ma być przeznaczona na poszerzenie jezdni ulicy [...]), budowie zjazdów na ulice [...] i [...] w [...], budowie przyłącza gazu i przebudowie odcinka sieci gazu na działkach nr [...] i [...] położonych przy ulicy [...] i [...] w [...]. Projekt nie przewiduje natomiast prowadzenia robót budowlanych na dz. nr [...] (ulica [...]). GINB wyjaśnił również, że wnioskodawcy wskazują, że są właścicielami zabudowanych działek położonych przy ulicy [...] w [...] nr [...] (P.L. od 2005 r.) i nr [...] (L.L. od 1996 r.). Zauważył organ centralny, że żadna z tych działek nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną. Działki wnioskodawców nr [...] i [...] usytuowane są odpowiednio w odległości powyżej 22 m od granicy z nieruchomością inwestycyjną i powyżej 31 m od projektowanego budynku. 2.5. Zdaniem GINB, powyższe usytuowanie działek odwołujących się oraz rodzaj i charakter inwestycji wykluczało uznanie, że ich działki znajdowały się w momencie wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wskazał organ, że sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących w okresie wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania nieruchomości wnioskodawców. Zaznaczył, że powyższe ograniczenie nie wynikało w szczególności z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, nr 75, poz. 690 ze zm.; rozp. MI 2002 - wg stanu na dzień z 27 grudnia 2013 r.), w tym § 12 ust. 1 pkt 1 (dot. odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 ust. 1 (dot. umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń), czy § 19 (dot. odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej). W ocenie GINB, na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym kwestionowanego pozwolenia na budowę nie miały wpływu podnoszone przez wnioskodawców argumenty dotyczące zwiększenia ruchu pojazdów na ul. [...]. Jednocześnie wyjaśnił, że czasowe zamknięcie ul. [...] w trakcie realizacji kwestionowanej inwestycji nie ma wpływu na ustalenie interesu prawnego wnioskodawców w sprawie pozwolenia na budowę. Wskazał ponadto organ, że podobnie art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb nie mógł być samodzielną podstawą przyznania statusu strony postępowania. W związku z powyższym GINB stwierdził, że wnioskodawcy nie wykazali, natomiast on nie dopatrzył się, aby odwołujący się mieli interes prawny (w rozumieniu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb) do udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wojewody z 27 grudnia 2013 r. Zdaniem tegoż organu w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka stanowiąca podstawę wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. 3.1. Dalej w wyroku VII SA/Wa 2852/23 przywołano, że skargi do WSA w Warszawie na ww. decyzję GINB wnieśli odrębnie L.L. oraz P.L. 3.2. L.L. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 28 ust. 2 uPb i art. 3 pkt 20 uPb i uznanie, że nie przysługuje jej przymiot strony i interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wojewody z 27 grudnia 2013 r.; b) art. 145 § 1 pkt 4, art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego i brak przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania; c) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., wyrażające się w nie wypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, poprzez pominięcie twierdzeń skarżącej i w związku z tym brak zastosowania zasady prawdy obiektywnej jako jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego; d) art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym uchybieniem podstaw prawnych działania organu administracji publicznej, polegającym na wydaniu aktu administracyjnego w sposób arbitralny i dowolny. 3.3. Podnosząc powyższe L.L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, jej stanowisko znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. 3.4. Skarżący P.L. podniósł w swojej skardze zarzuty tożsame z zarzutami L.L. 3.5. W odpowiedziach na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. 3.6. Sprawy z ww. skarg, na mocy postanowień sądu, zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stosownie do art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634, Ppsa), i dalej prowadzone pod sygn. VII SA/Wa 2852/23. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargi oddalił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że zasadnie przyjęły organy, że skarżący nie wykazali, aby mieli interes prawny (w rozumieniu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb) do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody Małopolskiego z 27 grudnia 2013 r. W postępowaniu wznowieniowym na podstawie przesłanki z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. nie wystarczy subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on "interes prawny" uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. W niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka stanowiąca podstawę wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem tegoż sądu żadna z działek skarżących nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną. Sąd wojewódzki zgodził się z organami, że usytuowanie oraz rodzaj i charakter inwestycji wyklucza uznanie, że działki wnioskodawców znajdowały się w momencie wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Nadto, w przekonaniu sądu pierwszej instancji żadne ograniczenia nie wynikają również z przepisów rozp. MI 2002. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. 5.2. Wskazanemu wyżej wyrokowi zarzucają naruszenie następujących przepisów: a) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb, w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uznanie, że skarżący nie wykazali, aby mieli interes prawny do udziału w postępowaniu i przyjęcie, że nie przysługuje im przymiot strony, b) art. 145 § 1 pkt 4, 28, art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa i przyjęcie, że skarżący nie wykazali interesu prawnego, brak przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a odmowa uchylenia decyzji jest prawidłowa, c) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa, wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, poprzez pominięcie twierdzeń skarżących i w związku z tym brak zastosowania zasady prawdy obiektywnej jako jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. 5.4. Strony skarżące kasacyjnie oświadczyły o zrzeczeniu się rozprawy, strony te wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz pozostawienie temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, zgłaszając w tym miejscu wniosek o ich zasądzenie od organu na rzecz skarżących wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. 5.5. W przekonaniu skarżących kasacyjnie przedmiotowa inwestycja w sposób oczywisty oddziałuje na ich nieruchomości, ograniczając korzystanie z własności, w tym zacieniając, generując nadmierny hałas. Inwestycja to zespół budynków mieszkalno- usługowych, który nie jest zbliżony gabarytowo do budynków sąsiadujących i jako taki narusza zasady dobrego sąsiedztwa. Budynki sąsiednie mają wysokość w przedziale 10,5-16 m. Zwracają uwagę, że parametr wysokości budynku przekracza powyższe wymiary, co stanowi znaczną różnicę w stosunku do budynków sąsiednich. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki powinno być wyznaczone się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, czego – ich zdaniem – nie uczyniono. W ocenie skarżących kasacyjnie inwestycja narusza przede wszystkim postanowienia § 13 i § 60 rozp. MI 2002, albowiem usytuowanie inwestycji nie pozwala na naturalne oświetlenie pomieszczeń w wymaganym czasie. Podkreślają, że ich nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania akustycznego pochodzącego od inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia. W ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy. 6.2. Zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej ujętej w art. 174 pkt 2 Ppsa, a sprowadzające się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa nie mogą stanowić wyłącznej podstawy kasacyjnej, albowiem wskazane przepisy mają charakter tzw. wynikowy i odpowiadają sentencjom wyroków uchylających decyzję administracyjną (lub postanowienie). Gdy idzie o zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, to przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (to ostatnie zastrzeżenie nie odnosi się do realiów przedmiotowej sprawy, bo dotyczy skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego – uwaga Sądu). WSA w Warszawie nie wykroczył swym rozstrzygnięciem w przedmiotowym wyroku poza granice kontrolowanej przez siebie sprawy, tym samym zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa jest chybiony. 6.3. Zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji miało stwierdzenie czy nieruchomości skarżących, tj. działki nr [...] i [...] znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalno-usługowych z instalacjami wewnętrznymi, z garażem podziemnym i stacją transformatorową na działkach nr [...] i [...] której ostatecznego pozwolenia na budowę dotyczyło niniejsze postępowanie wznowieniowe. W ocenie NSA, postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie dają podstaw do zakwestionowania oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji przez sąd pierwszej instancji dokonanej w zaskarżonym wyroku w kwestii odnoszącej się do odmowy uznania skarżących za strony postępowania o pozwolenie na budowę we wznowionym postępowaniu, w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 20 uPb (w brzmieniu na dzień wydania pozwolenia na budowę Dz. U. 2013, poz. 1409) w zw. z art. 28 ust. 2 tej ustawy. Dla prawidłowej oceny zaskarżonego wyroku należy ustalić czy inwestycja na działkach nr [...] i [...] powoduje dla nieruchomości skarżących oddziaływanie, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 uPb, czyli na podstawie przepisów odrębnych (np. rozp. MI 2002) można było wskazać na ograniczenia w zagospodarowaniu tej działki, w tym jej zabudowy. 6.4. Zgodnie z art. 28 ust. 2 uPb: "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Ustalenie interesu prawnego nie opiera się wyłącznie na tytule prawnym do oznaczonej nieruchomości, ale powiązane jest z przesłanką, że nieruchomość oznaczonego podmiotu, będącego jej właścicielem/użytkownikiem wieczystym/zarządcą, a który żąda udzielenia mu ochrony prawnej, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. W art. 3 pkt 20 uPb wyznaczono pojęcie obszaru oddziaływania obiektu stanowiąc, że należy przez to rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Regulacja obszaru oddziaływania obiektu budowlanego w art. 3 pkt 20 uPb odsyła do przepisów odrębnych. Na system tych przepisów odrębnych składają się nie tylko przepisy rozp. MI 2002, ale też przepisy innych ustaw. Wymaga też uwzględnienia art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb, który wprost pozostaje w związku z art. 3 pkt 20 uPb, stanowiącym o obowiązku zapewnienia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jeżeli zatem istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z realizacją inwestycji względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, ONSAiwsa 2012/4/69; z 1 marca 2012 r., II OSK 282/12, LEX nr 1292702; wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., II OSK 2508/11, LEX nr 1559623). Utrwalone jest stanowisko, wedle którego wyznaczając strefę wokół projektowanego obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 20 uPb, organ powinien każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego, tj. jego wielkości, formy, konstrukcji, przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, wyd. 2, Lexis Nexis s. 270 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). Skarżący kasacyjnie jako źródło owych przepisów odrębnych wskazują m. in. na § 13 i § 60 ust. 1 – 3 rozp. MI 2003. Zdaniem składu orzekającego NSA twierdzenia skarżących o tym, że z projektu budowlanego wynika, że inwestycja rzuca cień na ich działkę, a zatem stanowi podstawę do przyznania im statusu strony postępowania o pozwolenie na budowę jest bezzasadne. Jak trafnie bowiem zauważył Wojewoda Małopolski w decyzji z 13 października 2022 r. w kwestii zgodności inwestycji z przepisami określonymi w § 13 rozp. MI 2002 wypowiedział się już zarówno WSA w [...] w wyroku z 13 października 2014 r. II SA/Kr 328/14, oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 października 2016 r. II OSK 114/15, oceniając w tym aspekcie źródłową decyzję Wojewody Małopolskiego z 27 grudnia 2013 r. o pozwoleniu na budowę. W wyroku z 13 października 2014 r. II SA/Kr 328/14 WSA w [...] przesądził, że cyt.: "w przedmiotowej sprawie została wystarczająco rozstrzygnięta kwestia przesłaniania. Po zweryfikowaniu znajdującej się w aktach sprawy "Analizy przesłaniania budynku przy ul. [...]", szczegółowo, rzetelnie i miarodajnie odnoszącej się do tej kwestii, należy stwierdzić, że usytuowanie projektowanych budynków jest zgodne z wymogami przepisów rozporządzenia § 12, § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Wyrok ten podlegał kontroli instancyjnej, albowiem wniesiona nań skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem II OSK 114/15. Z przytoczonych powyżej względów jednoznacznie wynika, że skarżący kasacyjnie nie mogą wywodzić swojego interesu prawnego z dyspozycji § 13 i § 60 rozp. MI 2002. 6.5. Podnoszone przez skarżących kasacyjnie zagrożenie przekroczeniem dopuszczalnych norm hałasu emitowanego do środowiska, poprzez zwiększony ruch pojazdów nie dotyczy bezpośrednio zakresu przedmiotowego spornej inwestycji, nadto – jak słusznie wskazano w motywach zaskarżanego wyroku – może świadczyć wyłącznie o interesie faktycznym, nie zaś interesie wywodzonym z art. 28 ust. 2 uPb. Zaznaczyć należy, że ustalając krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, nie można opierać ponadto na przypuszczeniach, stanach hipotetycznych. Skarżący kasacyjnie nie przedstawili żadnych okoliczności potwierdzonymi dowodami w rozumieniu przepisami K.p.a. (np. opinię, analizy), które potwierdziłby, że ich nieruchomości położone są w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Nie przedstawili dokumentów, z których wynikałoby, że immisje hałasu utrudnią korzystanie zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem nieruchomości, do których przysługuje im prawo własności. W przypadku wystąpienia takich immisji mogą ewentualnie domagać się podjęcia działań przez właściwe organy w odrębnych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy – Prawo ochrony środowiska, czy też mogą skorzystać z ochrony prawnej przewidzianej przepisami prawa cywilnego realizując ją w drodze powództwa przed sądem powszechnym (art. 222 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego). 6.6. Z kolei powoływanie się przez skarżących na kwestie odległościowe nie ma istotnego znaczenia bez konkretnego wykazania, że inwestycja może mieć wpływ na prawa właścicieli sąsiednich nieruchomości, chronione przepisami prawa budowlanego. Tym niemniej, jak trafnie wskazał GINB w zaskarżonej decyzji, a w ślad za nim sąd pierwszej instancji, żadna z działek skarżących nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną. Wskazane działki usytuowane są w odległości powyżej 22 m od granicy z nieruchomością inwestycyjną i powyżej 31 m od projektowanego budynku. W konkluzji, zgodzić się należy z organami i sądem wojewódzkim, że usytuowanie oraz rodzaj i charakter inwestycji wyklucza uznanie, że działki wnioskodawców wznowienia znajdowały się w momencie wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powodowało bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących w okresie wydawania kwestionowanego pozwolenia na budowę przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania nieruchomości wnioskodawców wznowienia. Nie doszło zatem do naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb, w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa. Ustalenia te prowadzą do wniosku o nieskuteczności podstaw kasacyjnych wskazanych w środku odwoławczym w jej pkt I.a) i I.b). 6.7. Z przywołanej powyżej argumentacji wynika, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw także powołany w skardze kasacyjnej w pkt I.c) zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Pomijając już, że przepis art. 77 K.p.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, czego w petitum skargi kasacyjnej nie zauważył jej autor, postawienie takiego zarzutu wymaga wykazania, że ewentualne naruszenie nawet jeżeli miało miejsce, to należało wskazać jaki był jego wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie sformułowanie tego zarzutu opiera się wyłącznie na ogólnym stwierdzeniu nie popartym żadnymi konkretami w sferze dowodowej. Podzielić należy stanowisko sądu a quo, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy zostało przeprowadzone z zachowaniem wskazanych podstawowych zasad postępowania wyjaśniającego. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, które wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy uzasadniły dlaczego wskazywane wyżej przez skarżących argumenty nie miały wpływu na przyznanie skarżącym przymiotu stron w sprawie o pozwolenie na budowę. Podkreślić należy, że w trakcie całego postępowania wznowieniowego skarżący nie przedstawili argumentów, które pozwoliłyby podważyć wiarygodność tych dowodów, w oparciu o które organy dokonały istotnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Również w skardze kasacyjnej nie wskazano na przesłanki, które pozwoliłby co najmniej podważyć wiarygodność dowodów, w oparciu o które zostały poczynione dotychczasowe ustalenia. Pisma skarżących zawierają polemikę z tymi ustaleniami, przedstawiającą ich subiektywne stanowisko. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby realizacja spornej inwestycji, przy uwzględnieniu położenia nieruchomości skarżących, oddziaływać miałaby na dotychczasowy sposób korzystania i zagospodarowania ich działek w sposób, o którym mowa w art. 28 ust. 2 uPb. Argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do kwestii zaplanowanej wysokości budynków jest irrelewantna w przedmiotowej sprawie, skoro na etapie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami w tym względzie decyzji o warunkach zabudowy. 6.8. Niesporne jest, że inwestycja może wprowadzać dyskomfort dla właścicieli okolicznych nieruchomości, każda inwestycja wiążąca się z wnoszeniem obiektów budowlanych o tej skali, jak sporna inwestycja, wprowadza oznaczone zmiany w zagospodarowaniu terenu, zważyć wszak należy, że skarżącym nie przysługuje prawo własności do terenów inwestycyjnych, a ich właścicielowi służyło prawo zabudowy. 7. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.