II OSK 2669/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2055/20 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2020 r. nr 953/20 w przedmiocie nakazu doprowadzenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 4 maja 2020 r. nr IVOT/72/2020 r., 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie na rzecz E. S. kwotę 1247 zł (słownie: tysiąc dwieście czterdzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2055/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddali skargę E. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 21 sierpnia 2020 r., nr 953/20 utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (zwanego dalej "Powiatowym Inspektorem") z dnia 4 maja 2020 r., nr IVOT/72/2020 nakazującą z kolei skarżącemu, jako inwestorowi, doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy [...] w Warszawie do stanu poprzedniego, to jest zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2014 r., nr 162/WIL/14 poprzez przywrócenie w tym lokalu w ścianie zewnętrznej od strony tarasu w elewacji południowej usuniętej części ścian murowanych. Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W związku z pismem Wspólnoty Mieszkaniowej O. [...] (dalej zwanej "Wspólnotą") zostało wszczęte postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] w Warszawie. W trakcie oględzin dokonanych od strony tarasu przynależnego do lokalu nr [...] stwierdzono, że w ścianie zewnętrznej lokalu w osi 10 (według projektu budowlanego) wykonano roboty budowlane obejmujące powiększenie otworu drzwi balkonowych z montażem nowych drzwi balkonowych, powiększenie dwóch otworów okiennych do poziomu posadzki tarasu z montażem drzwi balkonowych oraz powiększenie jednego otworu okiennego do poziomu około 20 cm ponad posadzkę tarasu z montażem okna. W dniu 16 października 2019 r. pełnomocnik Wspólnoty złożył oświadczenie, że nie wyraziła ona zgody na przeprowadzenie przez skarżącego robót budowlanych i dodał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 737, dalej "u.w.l.") czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu wymagają podjęcia uchwały przez właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności. Do takich czynności należy wyrażenie zgody na przebudowę nieruchomości wspólnej. Z uwagi na fakt, że właściciele lokali w budynku przy [...] nie podjęli uchwały w rozważanej sprawie, Wspólnota nie może wyrazić zgody na wykonanie robót. Decyzją z dnia 4 maja 2020 r., nr IVOT/72/2020 Powiatowy Inspektor, uznając, że roboty budowlane zostały wykonane samowolnie i brak jest możliwości ich legalizacji, nakazał inwestorowi doprowadzenie lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego, to jest zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2014 r., nr 162/WIL/14. Odwołanie od powyższej decyzji złożył E. S. zaznaczając, że nie uczestniczył w czynnościach dowodowych. Wojewódzki Inspektor postanowieniem z dnia 24 czerwca 2020 r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w postaci oględzin z zachowaniem wymogów procedury administracyjnej. W dniu 29 lipca 2020 r. przeprowadzono zleconą kontrolę, w czasie której opisano dokładne parametry przeprowadzonych robót. Utrzymując zaskarżoną w mocy decyzję Wojewódzki Inspektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1aa ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej "P.b."), pozwolenia na budowę nie wymaga przebudowa budynków, innych niż budynki, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem ich przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a także z wyłączeniem budynków, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli zatem sporne roboty, zostały wykonane w ścianie zewnętrznej lokalu nr [...], stanowiącej równocześnie ścianę zewnętrzną budynku wielorodzinnego, to ich realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący nie uzyskał zgody organu architektoniczno-budowlanego i tym samym uzasadnione było wszczęcie i prowadzenie postępowania, którego celem miało być dokonanie oceny możliwości legalizacji robót budowlanych. W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor zasadnie zastosował tryb naprawczy z art. 50-51 P.b. Dalej Wojewódzki Inspektor przypomniał, że jednym z koniecznych warunków legalizacji w oparciu o wymienione przepisy jest wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wywieść to należy z art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 P.b. Organ przywołał oświadczenie Wspólnoty z dnia 16 października 2019 r., w którym nie wyraziła ona zgody na przeprowadzenie robót w lokalu oraz zwrócił uwagę, że samo postępowanie zostało zainicjowane pismem Wspólnoty z dnia 16 maja 2018 r. Wojewódzki Inspektor, mając na względzie załączone do odwołania kopie kart do głosowania pod uchwałą Wspólnoty nr 3/2017 (na uchwałę taką powoływał się E. S. w odwołaniu – dalej "uchwała nr 3/2017") dotyczącą zgody na wykonanie robót zauważył, że zgodnie z art. 3 pkt 11 P.b. przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robot budowlanych. Jeżeli roboty budowlane wykonane zostały na nieruchomości wspólnej, należącej do wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej, to inwestor chcąc wykazać ów tytuł, powinien powołać się albo na zawartą ze wspólnotą mieszkaniową w formie aktu notarialnego, umowę przeniesienia własności części nieruchomości wspólnej, albo na dokonaną czynność prawną ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego w tej części nieruchomości wspólnej, albo też na umowę, w której wyraźnie i skutecznie (a więc przez podmioty, będące współwłaścicielami) prawo do dysponowania na cele budowlane zostało jej przyznane. Wojewódzki Inspektor argumentował dalej, że E. S. przedstawił podpisane karty do głosowania pod uchwałą nr 3/2017, na których przy słowach "za" znajdują się podpisy osób fizycznych. Karty te nie mogą być jednak uznane za tytuł do władania gruntem na cele budowlane. Organ nie posiada bowiem instrumentów pozwalających na dokonanie analizy skuteczności złożonych na pismach oświadczeń, poprzez ustalenie kim były osoby, które "zgodę" podpisały i czy rzeczywiście są właścicielami wskazanych w kartach lokali. Dlatego też zdaniem Wojewódzkiego Inspektora, aby inwestor mógł wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 P.b. konieczne jest podjęcie formalnej uchwały w tym zakresie. Wojewódzki Inspektor przypomniał wreszcie, że zgodnie z art. 12 ust. 1 u.w.l., właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej, ale zgodnie z jej przeznaczeniem. Natomiast stosownie do art. 21 ust. 1 u.w.l. sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd wspólnoty, który też reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. W takim wypadku, do podjęcia przez zarząd czynności, potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawarcia umowy stanowiącej czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (art. 22 ust. 2 u.w.l.). "Zgoda" wyrażona przez osoby fizyczne, których tożsamości nie jest w stanie potwierdzić organ nadzoru budowlanego, nie odpowiada powołanym wymogom prawnym i nie może być uznana za tytuł do władania nieruchomością wspólną na cele budowlane. Reasumując organ odwoławczy uznał, że inwestor robót wykonanych w ścianie zewnętrznej od strony tarasu lokalu mieszkalnego nr [...] nie wykazał, że posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wyklucza możliwość przeprowadzenia dalszego postępowania legalizacyjnego. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora wniósł do E. S. . Podkreślił, że nie wzięto pod uwagę uchwały właścicieli poszczególnych lokali wyrażającej zgodę na przeprowadzenie przez skarżącego robót i błędnie przyjęto, że Wspólnota nie wyraziła na nie zgody. Skarżący jako inwestor posiadał i posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na podstawie uchwały nr 3/2017. Została ona poddana pod głosowanie przez Zarząd pismem z dnia 21 lutego 2017 r. w trybie indywidualnego zbierania głosów (art. 23 ust. 1 u.w.l.). Zgodnie z dyspozycją zawartą w tym piśmie głosy miały być dostarczone do zarządu między innymi drogą pocztową na adres Status Nieruchomości Mieszkaniowe sp. z o.o. ul. Broniewskiego 3 w Warszawie. Zdaniem E. S. nieprawdziwe są więc twierdzenia zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania, że inwestor zbierał głosy "pod projektem swojej uchwały", czy za "przygotowaną przez niego uchwałą". Głosy były zbierane pod uchwałą, której treść została ustalona na zebraniu Wspólnoty w dniu 30 stycznia 2017 r. Wówczas właściciele jednogłośnie zobowiązali Zarząd Wspólnoty do zbierania głosów pod uchwałą nr 3/2017 w sprawie wyrażenia zgody na przebudowę lokalu nr [...] w ustalonej na zebraniu formie. Uchwała podejmowana była w trybie indywidualnego zbierania głosów, a od momentu poddania uchwały pod głosowanie w dniu 21 lutego 2017 r. do momentu jej podjęcia w dniu 26 marca 2017 r. (data oddania ostatniego głosu przesądzającego o uzyskaniu większości), nie odbyło się żadne zebranie właścicieli. E. S. podkreślał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów uchwały podejmowane w trybie indywidualnego zbierania głosów zapadają w momencie oddania głosu przesądzającego o większości za lub przeciw danej uchwały. Taki głos został oddany 26 marca 2017 r. i w związku z tym uchwała została podjęta w tym dniu. W tym też dniu skarżący przekazał Zarządowi Wspólnoty, w formie elektronicznej, podpisane przez właścicieli karty do głosowania wraz z wyliczeniem wyniku procentowego głosowania z prośbą o weryfikację i doliczenie głosów będących w posiadaniu Zarządu, a także sporządzenie zawiadomienia o podjęciu uchwały oraz oficjalne poinformowanie właścicieli o podjęciu uchwały. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. W dniu 24 kwietnia 2017 r., po potwierdzeniu przez notariusza, głosy zostały ponownie przesłane listem poleconym na adres Status Nieruchomości Mieszkaniowe sp. z o.o., ul. Broniewskiego 3 w Warszawie (data doręczenia 15 maja 2017 r.), zgodnie z instrukcją zawartą w piśmie Zarządu z dnia 21 lutego 2017 r. Powyższa inicjatywa skarżącego również została bez odpowiedzi. W ocenie E. S. z uwagi na bierność Zarządu Wspólnoty pismem z dnia 10 marca 2019 r. poinformował wszystkich właścicieli lokali o podjęciu uchwały nr 3/2017 w przyjęty we Wspólnocie zwyczajowy sposób, to jest poprzez wysłanie uchwały drogą elektroniczną do właścicieli oraz dodatkowo poprzez wrzucenie pisma do wszystkich skrzynek pocztowych w nieruchomości. Żaden w właścicieli nie skorzystał z ustawowego prawa zaskarżenia uchwały nr 3/2017 do sądu wynikającego z treści art. 25 u.w.l. Skarżący stwierdził, że w jego ocenie uchwała nr 3/2017 została skutecznie podjęta w dniu 26 marca 2017 r., kiedy zagłosowało za jej podjęciem 55,10 % ogółu właścicieli nieruchomości licząc udziałami. Uchwała nie została uchylona przez sąd. Dodał też, że w sprawie zgody na przebudowę lokalu nr [...] nie decyduje Zarząd Wspólnoty, lecz właściciele w formie uchwały. Dlatego też w sprawie niniejszej Zarząd Wspólnoty działał i działa wbrew woli właścicieli wyrażonej w uchwale nr 3/2017. Tym samym Zarząd przekracza swoje uprawnienia. Zarząd wspólnoty mieszkaniowej nie posiada kompetencji ani do zatwierdzania ani do kwestionowania podjętych przez właścicieli uchwał w sprawach przekraczających zakres zwykłego zarządu. Jedynym organem uprawnionym do uchylenia uchwały wspólnoty mieszkaniowej jest sąd powszechny w trybie art. 25 u.w.l. W związku z tym, że uchwała nr 3/2017 nie została zaskarżona do sądu przez któregokolwiek z właścicieli, a sąd tej uchwały nie uchylił, uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem. Uchwała ta jest zdaniem skarżącego prawomocna. Odnosząc się do uwag organu, że ten "nie posiada instrumentów pozwalających na dokonanie analizy skuteczności złożonych na w pismach oświadczeń, poprzez ustalenie kim były osoby, które «zgodę» podpisały i czy rzeczywiście są właścicielami wskazanych w kartach lokali", E. S. wyjaśnił, że zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a.") jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do załatwienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Skarżący akcentował, że treść ksiąg wieczystych jest ogólnie dostępna, co pozwala zweryfikować przez organ, czy głosy oddane na kartach do głosowania faktyczne pochodziły od właścicieli nieruchomości. Organ mógł również przesłuchać w charakterze świadków członków Zarządu Wspólnoty lub inne osoby, czy choćby przeprowadzić rozprawę administracyjną w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z podjęciem uchwały nr 3/2017. Wojewódzki Inspektor z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nic nie uczynił w kwestii wyjaśnienia powyższych okoliczności. Skarżący wskazał też, że jego pełnomocnik przeprowadził 20 sierpnia 2020 r. rozmowę telefoniczną z inspektorem Wojewódzkiego Inspektoratu prowadzącym sprawę, w której poinformował, że dnia 18 sierpnia 2020 r. zostało wysłanie, listem poleconym, uzupełnienie odwołania od zaskarżonej decyzji wraz z materiałem dowodowym, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym prosi o wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu wpływu przesyłki do organu. Uzupełnienie odwołania z dnia 18 sierpnia 2020 r. zostało sporządzone po zapoznaniu się przez pełnomocnika strony skarżącej z aktami sprawy. Natomiast odwołanie z dnia 4 czerwca 2020 r. pełnomocnik sporządził jedynie na podstawie treści decyzji organu pierwszej instancji, gdyż z uwagi na stan epidemii nie mógł (w terminie do wniesienia odwołania) zapoznać się z aktami. Do uzupełnienia odwołania załączono zgodę projektanta budynku na wykonanie spornych robót budowlanych oraz wyliczenie wyniku głosowania nad uchwałą nr 3/2017 liczonego udziałami (55,10% za uchwałą i 2,91% przeciw uchwale), pismo skarżącego do Zarządu Wspólnoty z dnia 26 marca 2017 r., potwierdzenia nadania do Zarządu jak i odbioru przez Zarząd w 2017 r. oryginałów głosów pod uchwałą 3/2017, jak również złożone przez skarżącego pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. W dniu 24 sierpnia 2020 r. inspektor prowadząca sprawę poinformowała telefonicznie pełnomocnika E. S. , że decyzja została już wydana (dnia 21 sierpnia). Skarżący wyraził przekonanie, że organ wobec tego nie dążył do wyjaśnienia sprawy i naruszył art. 10 § 1, art. 7 i art 77 § 1 K.p.a. E. S. akcentował nadto, że organy nadzoru budowlanego prowadząc sprawę na podstawie art. 51 P.b. powinny mieć na uwadze, że należy zmierzać do doprowadzenia obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki czy doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego może być orzeczony dopiero wówczas, gdy nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Taka sytuacja nie występuje w sprawie, gdyż inwestor posiada zgodę większości właścicieli na wykonanie robót. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie argumentował, że E. S. już w lutym 2016 r. czynił starania o uzyskanie uchwały Wspólnoty wyrażającej zgodę na realizację robót w lokalu nr [...]. Pierwsza próba podjęcia uchwały w sprawie przebudowy lokalu skarżącego została podjęta w dniu 1 grudnia 2016 r. Po raz kolejny poddano pod głosowanie wniosek skarżącego dotyczący przebudowy lokalu dołączając do pisma treść uchwały oraz kartę do głosowania. Wspólnota w piśmie tym informowała, że karty do głosowania należy dostarczyć do administracji. Taki tryb głosowania (tzw. uchwała obiegowa) dopuszcza art. 23 ust. u.w.l. Odnosząc się do powyższego Sąd zaznaczył, że tylko Zarząd posiada uprawnienie do zbierania głosów pod uchwałami oraz przygotowuje formularz karty do głosowania nad uchwałą, uwzględniając dwie opcje "za" i "przeciwko". Na podstawie wyjaśnień Wspólnoty Sąd pierwszej instancji przyjął, że uchwała nie została podjęta z uwagi na zbyt małą frekwencję głosujących, natomiast skarżący w marcu 2017 roku rozpoczął "na własną rękę" zbieranie podpisów pod projektem uchwały zezwalającej mu na przebudowę lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył dalej, że argumenty E. S. dotyczące skutecznego zebrania głosów w opisanym wyżej trybie do dnia 26 marca 2017 r. oraz przekazania przez skarżącego Zarządowi Wspólnoty, w formie elektronicznej, podpisanych przez właścicieli kart do głosowania wraz z wyliczeniem wyniku procentowego głosowania (55,10 % za uchwałą i 2,91 % przeciw uchwale) z prośbą o weryfikację i doliczenie głosów będących w posiadaniu Zarządu, a także sporządzenie zawiadomienia o podjęciu uchwały oraz oficjalne poinformowanie właścicieli o podjęciu uchwały – nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Pełnomocnik nie wskazał żadnych dokumentów, z których okoliczności te miałyby wynikać. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pełnomocnik wskazał na dokumenty dołączone do "uzupełnienia odwołania", podczas gdy w aktach (poza odwołaniem) brak jest dokumentu stanowiącego "uzupełnienie odwołania". Nie wiadomo więc z czego wynikają wyliczenia wyniku procentowego głosowania przedstawione w skardze i kto dokonał zliczenia głosów. Ponadto przekazane wraz z odwołaniem kserokopie kart do głosowania z podpisami właścicieli lokali nie wskazują, czy ich głosy oddane były w ramach głosowania zarządzonego pismem Wspólnoty z dnia 21 lutego 2017 r., czy też były to głosy, niezgodnie z u.w.l., osobiście zebrane przez skarżącego, a nie przez Zarząd. Nie zostały również przedstawione dowody potwierdzające wskazaną w skardze okoliczność, że karty do głosowania zostały przesłane w dniu 24 kwietnia 2017 r. po potwierdzeniu przez notariusza listem poleconym na adres Status nieruchomości Mieszkaniowe sp. z o.o. (administrator nieruchomości). Ponadto samodzielne przesłanie głosów przez skarżącego z podanych wyżej przyczyn, również nie byłoby skuteczne, bowiem zgodnie z treścią pisma Wspólnoty z dnia 21 lutego 2017 r., to nie skarżący, lecz każdy z głosujących, miał przesyłać kartę z oddanym głosem na adres powyższego administratora lub złożyć ją u niego osobiście. Podsumowując powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie ma znaczenia dla sprawy zarzut niepodjęcia przez organy działań mających na celu weryfikację podpisów na dołączonych do odwołania kartach do głosowania. Nie chodzi bowiem o weryfikację podpisów właścicieli poszczególnych lokali za pomocą ksiąg wieczystych, lecz to, że nie zostały one zebrane w trybie przewidzianym przepisami, a więc przez Zarząd Wspólnoty, a nie osobiście przez skarżącego. Dlatego organ słusznie wskazał, że nie posiada, podobnie jak Sąd rozpoznający sprawę, instrumentów pozwalających na dokonania skuteczności złożonych głosów. Sąd stwierdził też, że nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym stwierdzenie skarżącego, że głosy były zbierane pod uchwałą, której treść została ustalona na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej w dniu 30 stycznia 2017 r., a na zebraniu tym właściciele jednogłośnie zobowiązali Zarząd do zbierania głosów pod uchwałą nr 3/2017. Podsumowując Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wyklucza możliwość przeprowadzenia dalszego postępowania legalizacyjnego co do spornych robót. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2021 r. wniósł E. S. zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 138 § 2 oraz art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora i przyjęcie, iż organy przeprowadziły postępowanie dowodowe z zachowaniem wymogów K.p.a., a w szczególności podjęły wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszechstronnego rozważania zebranego w sprawie materiału dowodowego odnośnie ustalenia prawa skarżącego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z uchwałą nr 3/2017; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 75 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie, iż organy zastosowały wszelkie niezbędne środki dowodowe do właściwego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności odnośnie ustalenia prawa skarżącego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z uchwałą nr 3/2017; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 100 § 1 oraz z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i pominięcie, że w przypadku niedających się usunąć wątpliwości organ może zawiesić postępowanie oraz zobowiązać stronę do wystąpienia do sądu w sprawie dotyczącej uchwały Wspólnoty nr 3/2017; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm., dalej "u.covid") poprzez zaniechanie wyznaczenia rozprawy i niepoinformowanie skarżącego o zarządzeniu skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, a tym samym uniemożliwienie stronie w jej trakcie przedłożenia dokumentów związanych z uchwałą nr 3/2017; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez przyjęcie, że organy były uprawnione do jego zastosowania pomimo podjęcia przez Wspólnotę uchwały nr 3/2017, z której wypływało dla skarżącego uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez zawarcie w sentencji decyzji Powiatowego Inspektora z dnia 4 maja 2020 r. obowiązku "przedłożenia po wykonaniu obowiązku nałożonego niniejszą decyzją orzeczenia technicznego sporządzonego przez uprawnioną osobę, potwierdzającego prawidłowość ich wykonania", jako obowiązku nie przewidzianego drugim z wymienionych przepisów. Wskazując na powyższe E. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W skardze kasacyjnej skarżący zawarł także wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, w tym w szczególności pisma jego pełnomocnika z dnia 18 sierpnia 2020 r. zatytułowanego "uzupełnienie skargi" [powinno być "uzupełnienie odwołania", gdyż tak zatytułowano rzeczone pismo]. W piśmie procesowym z dnia 22 września 2021 r. E. S. wystąpił dodatkowo o przeprowadzenie dowodów z kolejnych dokumentów zawiadomienia Wspólnoty z dnia 9 sierpnia 2021 r. o podjętych uchwałach oraz uchwały Wspólnoty nr 8/2021 z dnia 19 lipca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (z zastrzeżeniem uwag przedstawionych w końcowej części niniejszego uzasadnienia), określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organy nie wszelkich niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszechstronnego rozważania zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza w odniesieniu do kwestii uchwały Wspólnoty nr 3/2017. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w toku sprawy – na styku etapu administracyjnego i sądowoadministracyjnego – doszło do pewnego nieporozumienia, które skutkowało niepełną kontrolą legalności zaskarżonej decyzji. Otóż skarżący kasacyjnie wskazał, potwierdzając to przez przedłożenie kopii stosownej dokumentacji, że pismem z dnia 18 sierpnia 2020 r. uzupełnił odwołanie wysyłając stosowne pismo do Wojewódzkiego Inspektora. Nastąpiło to jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ. Skarżący w skardze kasacyjnej zaznaczył też, czemu organ nie zaprzeczył, że uprzedzał telefonicznie pracownika zajmującego się sprawą, o wysłaniu takiego pisma. Pomimo to, decyzję wydano 21 sierpnia 2020 r. i – jak wynika z wyjaśnień – zanim wspomniane uzupełnienie odwołania wpłynęło do organu. Powyższe uzupełnienie odwołania, czyli pismo z dnia 18 sierpnia 2020 r. nie znalazło się także w aktach przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Można przypuszczać, że przesyłka je zawierająca "rozminęła się" ze skargą. Finalnie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, a z uzasadnienia orzeczenia wynika, że podważył znaczenie twierdzeń E. S. dotyczących poddania pod głosowanie uchwały nr 3/2017, mającej – wedle opinii skarżącego – zawierać wystarczającą zgodę Wspólnoty na wykonanie spornych robót budowlanych w lokalu nr [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji postąpił nieprawidłowo stwierdzając a priori, że twierdzenia E. S. dotyczące okoliczności towarzyszących przygotowaniu i głosowaniu na uchwałą nr 3/2017 "nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym". Skarżący opisał te okoliczności na kilku storach skargi na tyle dokładnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dając im wiary powinien albo wezwać organ do wyjaśnienia, czy przesłano komplet akt administracyjnych, albo skarżącego, do potwierdzenia złożenia organowi stosownych pism. W tym miejscu wypada zauważyć, że na stronie 6 skargi E. S. wyjaśnił, że uzupełnił odwołanie 18 sierpnia 2020 r. i wymienił przedstawione wówczas organowi załączniki. W takim kontekście zarzucanie skarżącemu, że jego twierdzenia "nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym" było przedwczesne, tym bardziej, że sprawę sądową rozpoznawano w okresie pandemii COVID-19 na posiedzeniu niejawnym, co ograniczyło możliwość wypowiedzenia się skarżącemu bezpośrednio na rozprawie i wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Wracając do pisma zatytułowanego "uzupełnienie odwołania" i jego załączników, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zapoznanie się z jego treścią znacząco zmienia ogląd sprawy. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podczas Zebrania właścicieli Wspólnoty, które odbyło się 30 stycznia 2017 r. "E. S. przeczytał tekst uchwały, którą będzie chciał poddać pod głosowanie. Odpowiedział na dodatkowe pytania zebranych [...]", a następnie: "Większością głosów właściciele zgodzili się na przedłożenie uchwały pod głosowanie w trybie indywidualnego zbierania głosów". Z przedstawionej korespondencji e-mail pomiędzy członkami Zarządu Wspólnoty (i też pracownikami administracji budynku), względnie pomiędzy E. S. a członkami Zarządu Wspólnoty wynika, że sporna uchwała nr 3/2017 była przygotowywana przez Zarząd Wspólnoty w porozumieniu z E. S. (jako zainteresowanym realizacją przebudowy lokalu nr [...]) (zob. k. 191 akt sądowych). Również bezpośrednio Zarząd informował mieszkańców o głosowaniu nad uchwałą 3/2017 w trybie indywidualnego zbierania głosów (zob. k. 199 akt sądowych). Także dalszy bieg zdarzeń nie przedstawiał się tak, jak sugerował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, to znaczy, że głosy miał zbierać E. S. "na własną rękę". Z dostarczonej korespondencji poczty elektronicznej wynika, że przebieg głosowania był przez skarżącego konsultowany z administracją budynku i nawet, jeżeli skarżący uczestniczył w zebraniu głosów, to trudno to ocenić jako działanie całkowicie samowolne. Najważniejsze jest jednak to, że finalnie wielu właścicieli lokali podpisało karty do głosowania, a najpóźniej 26 marca 2017 r. liczba oddanych głosów wyniosła 55,10 "za". Fakt ten potwierdza wiadomość z poczty elektronicznej wysłana przez E. S. do administracji budynku datowana na 26 marca 2017 r., do której załączono głosy mieszkańców i zestawienie tabelaryczne udziałów właścicieli, wraz z danymi ksiąg wieczystych oraz rozliczeniem wyników głosowania. Skarżący w opisanej wiadomości zwrócił się do Zarządu Wspólnoty o weryfikację wyników głosowania, zliczenie innych przesłanych głosów oraz poinformowanie mieszkańców o wyniku głosowania. Odnosząc się do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie zauważa, że odnotował zarazem zgłaszane przez Wspólnotę i organy zastrzeżenia dotyczące skuteczności uchwały nr 3/2017. Wiadomym Sądowi jest także to, że uchwała nr 3/2017 nie "zmaterializowała się" w postaci pisemnej podpisanej przez Zarząd Wspólnoty i nie została podana do wiadomości właścicieli lokali. Pomimo to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności przedstawione przez E. S. w skardze kasacyjnej mają istotne znaczenie dla sprawy. Sąd obecnie orzekający zaznacza, że nie jest jego rolą i nie jest to zresztą potrzebne (o czym niżej) rozstrzyganie wynikłego sprawie sporu w sferze własności lokali, to jest, czy uchwała nr 3/2017 została podjęta ze skutkiem prawnym. Istotne jest natomiast to, że E. S. informował Wojewódzkiego Inspektora o pozyskanych głosach członków Wspólnoty, czyli właścicieli lokali, które – de facto – świadczyło o poparciu zamierzenia inwestycyjnego przebudowy lokalu nr [...]. To oznaczało natomiast, że pomimo wątpliwości Zarządu Wspólnoty odnośnie dopuszczalności dokonanej przebudowy lokalu, istniała realna szansa uzyskania przez skarżącego wymaganej uchwały Wspólnoty zezwalającej na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 22 ust. 3 u.w.l. W takich warunkach Wojewódzki Inspektor przed wydaniem decyzji powinien umożliwić E. S. udokumentowanie uchwały nr 3/2017, względnie uzyskanie nowej uchwały wyrażającej zgodę na przebudowę lokalu nr [...]. Wszakże, skoro skarżący przedstawił faktyczne poparcie właścicieli lokali dotyczące jego zamierzenia, to można było z dużym prawdopodobieństwem zakładać, że pozyska on w udzielonym dodatkowym terminie stosowny dokument, którego wymaga art. 22 ust. 3 u.w.l. Tymczasem Wojewódzki Inspektor, co nietrafnie zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego z dnia 4 maja 2020 r. nakazującą skarżącemu doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] do stanu poprzedniego i to tylko z takiego oto powodu, że E. S. nie wylegitymował się prawem do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane, co wszakże w rozważanym przypadku polegałoby właśnie na pozyskaniu stosownej uchwały właścicieli lokali w budynku w trybie art. 22 ust. 3 u.w.l. Stosownie do podniesionych w skardze kasacyjnej art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli" i są obowiązane "w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy". W okolicznościach niniejszej sprawy potwierdzenie bądź uzyskanie stosownej uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na przebudowę lokalu nr [...] mieściło się w słusznym interesie E. S. , tym bardziej, że z akt wynika, iż podejmował on już znacznie wcześniej daleko idące starania, aby uzyskać stosowną zgodę Wspólnoty. Jak się wydaje, skarżący do momentu wydania ostatecznej decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora w niniejszej sprawie, o czym świadczy "uzupełnienie odwołania" z dnia 18 sierpnia 2021 r., pozostawał w przeświadczeniu, że podjęto uchwałę Wspólnoty zezwalającą mu na przebudowę lokalu (uchwała nr 3/2017). Jakkolwiek finalnie zaistniał spór, co do skuteczności wspomnianej uchwały z 2017 r., a nawet jej istnienia w rozumieniu prawnym, to nie zwalniało to organu odwoławczego od umożliwienia skarżącemu podjęcia stosownych działań, choćby przez udzielenie dodatkowego terminu na złożenie wyjaśnień bądź dokumentów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł nietrafnie, nie dostrzegając po stronie Wojewódzkiego Inspektora naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Stwierdzenie naruszenia tych przepisów powinno być podstawą uwzględnienia skargi, co trafnie zauważył E. S. w skardze kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jest także zasadna w zakresie dodatkowo wskazanego naruszenia art. 80 i art. 138 § 2 K.p.a. Niepełna ocena materiału dowodowego na etapie postępowania administracyjnego odwoławczego spowodowała bowiem, że organ skoncentrował się na wycinku sprawy, to znaczy podważeniu skuteczności uchwały nr 3/2017 i sprzeciwie Wspólnoty wyrażanym przez Zarząd, podczas gdy całokształt materiału dowodowego skłaniał raczej ku temu, aby – wobec ustalonych okoliczności faktycznych – umożliwić skarżącemu udokumentowanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym miejscu należy również zaakcentować, że Wojewódzki Inspektor rozstrzygał w niniejszej sprawie o obowiązku o niebagatelnym dla skarżącego znaczeniu – nakazywał wszakże przywrócenie lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego, co w rezultacie oznaczać musiało nadmurowanie otworów okiennych, zakup nowej stolarki okiennej oraz wykończenie przez skarżącego elewacji i wykończenie tynków wewnętrznych. Pomijając utrudnienia faktyczne, gdyż najpewniej wykonanie takich prac wymagałoby czasową wyprowadzkę skarżącego z lokalu, wykonanie nakazu rodziłoby poważne koszty zakupu materiałów i wykonania prac. Nie można też pomijać, iż sprawa dotyczy lokalu mieszkalnego i miru domowego skarżącego, a nie przedsiębiorcy, który z reguły wkalkulowuje w swą działalność określone ryzyka. Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Inspektor powinien był powstrzymać się z orzeczeniem o utrzymaniu w mocy decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., umożliwiając skarżącemu wylegitymowanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zwłaszcza, że skarżący wykazywał się determinacją w tym zakresie. Słuszność powyższego wywodu dobitnie potwierdza fakt, że skarżący – gdy z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r. dowiedział się o zastrzeżeniach co do skuteczności zgody właścicieli lokali z 2017 r. (o czym mógł być poinformowany czytelnie już przez organ na etapie postępowania administracyjnego) – w stosunkowo krótkim czasie, bo już 19 lipca 2021 r., przedstawił uchwałę Wspólnoty nr 8/2021 z dnia 19 lipca 2021 r. "w sprawie: zgody na zalegalizowanie wykonanej przebudowy lokalu przy [...] m. 67 w Warszawie". W kontekście wspomnianej uchwały nr 8/2021 jako zupełnie zbędna jawi się kwestia analizy skuteczności zgody z 2017 r. Natomiast fakt, że skarżący podejmował starania jej uzyskania i przedstawił organowi karty do głosowania z poparciem większości (udziałów) właścicieli lokali, powinien być – jak wyżej zaznaczono – asumptem do powstrzymania się przez organ z wydaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. okazał się usprawiedliwiony i stał się wystarczającą podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, zbędna stała się ocena części zarzutów skargi kasacyjnej, które mają niejako charakter pochodny. Zarzut naruszenia art. 138 § 2 i art. 75 § 1 K.p.a. (w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) odniesiony został do braku podjęcia niezbędnej inicjatywy dowodowej w celu rozstrzygnięcia o skuteczności uchwały nr 3/2017. Przesądzanie o tym nie jest już potrzebne wobec przedstawienia przez E. S. uchwały nr 8/2021. Z podobnych powodów nie ma istotnego znaczenia zarzut naruszenia art. 138 § 2 oraz art. 100 § 1 i art. 97 § 1 K.p.a. (w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) i rozstrzyganie powiązanej z nim kwestii ewentualnej potrzeby zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sądu powszechnego w kwestii skuteczności uchwały nr 3/2017. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. (w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Skoro w niniejszej sprawie istniało wysokie prawdopodobieństwo, że E. S. może pozyskać uchwałę Wspólnoty wyrażającą zgodę na przebudowę lokalu nr [...], to wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego na podstawie wymienionego przepisu P.b. było przedwczesne i w ten sposób naruszono regulację tę naruszono. Nieusprawiedliwiony okazał się natomiast zarzutu skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Przepis ten stanowi o alternatywnej podstawie orzekania przez organ nadzoru budowlanego, a E. S. oczekiwałby jego zastosowania. Tym niemniej, w rozważanym przypadku organy stosowały art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., orzekały o obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, a weryfikacja takiego właśnie rozstrzygnięcia wyznaczała granice sprawy. Ocena ewentualnych innych, dalszych rozstrzygnięć, po tym jak E. S. przedstawi organowi uchwałę wspólnoty nr 8/2021, należy do organów nadzoru budowlanego Zbędne jest zajmowanie stanowiska, co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez zawarcie w sentencji decyzji Powiatowego Inspektora obowiązku przedłożenia "orzeczenia technicznego sporządzonego przez uprawnioną osobę, potwierdzającego prawidłowość ich wykonania" wobec zaistnienia podstaw wyeliminowania z obrotu decyzji obu instancji. Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkuje się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 u.covid. Skarżący nieprawidłowo łączy w tym przypadku oba przepisy, jako że pierwszy z nich dotyczy naruszeń przepisów postępowania przez organ administracji, które powinien zidentyfikować sąd administracyjny w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Tymczasem sens zarzutu E. S. wyraża się w pozbawieniu go możliwości obrony jego praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 u.covid. Skarżący w istocie rzeczy zarzuca więc zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., co Naczelny Sąd Administracyjny bada z urzędu. W niniejszej sprawie wyrok Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Na k. 21 akt sądowych znajduje się datowane na 25 listopada 2020 r., adresowane do pełnomocnik E. S. – I .R. (przygotowane przez sekretarza sądowego na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) pouczenie o możliwości skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 u.covid. Wprawdzie pouczenie to błędnie zaadresowano bezpośrednio do E. S. i odebrał on przesyłkę kwitując ją osobiście (k. 27 akt sądowych), to jednak na wezwanie Sądu odpowiedziała I. R. W piśmie z dnia 14 grudnia 2020 r. wnioskowała o przeprowadzenie rozprawy. Znacznie później, bo 25 marca 2021 r. Przewodnicząca Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządziła skierować sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 u.covid. Posiedzenie odbyło się 15 kwietnia 2021 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałych okolicznościach skarżący nie był pozbawiony obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.), gdyż został on skutecznie powiadomiony o ewentualności rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 15zzs4 ust. 3 u.covid), natomiast posiedzenie to (15 kwietnia 2021 r.) odbyło się kilka miesięcy po otrzymaniu powiadomienia (9 grudnia 2020 r.). Warto dodać, że w ówczesnych realiach epidemii skarżący mógł i powinien brać pod uwagę ewentualność rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, zwłaszcza że został o takiej możliwości jednoznacznie pouczony z powołaniem na przepis prawa. Nie bez znaczenia jest też to, że posiedzenie wyznaczono na termin przypadający kilka miesięcy później, a więc miał on możliwość, nawet w realiach zagrożenia epidemicznego, uzyskać informacje o trybie postępowania. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok wydano w warunkach naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 u.covid. Na marginesie Sąd sygnalizuje natomiast, że wobec zastrzeżeń E. S. dotyczących braku możliwości zaprezentowania na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wyjaśnień i dokumentów, które miały w jego ocenie istotne znaczenie dla sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził dowody z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej. Skądinąd dowody okazały się istotne, co zostało wyeksponowane w niniejszym uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej względy orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz uchyleniu decyzji obu instancji. Orzeczenie wydano na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., z tym że pierwszoinstancyjną decyzję Powiatowego Inspektora uchylono w oparciu o art. 135 K.p.a., gdyż Naczelny Sąd Administracyjny uznał to za niezbędne dla końcowego, prawidłowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie 203 pkt 1 w zw. z art. 207 § 1, art. 205 § 2, art. 209, art. 200 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).