II OSK 2672/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Z. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 342/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Z. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r., znak: KOC 5388/Ar/20 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 342/21 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w W. (dalej jako "skarżący" lub "Stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r. znak: KOC 5388/Ar/20 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 29 września 2020 r., nr 10/U/2020/cp, Zarząd Dzielnicy W. (dalej także "organ I instancji") ustalił na wniosek T. S.A. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T. S.A. nr [...], wykonanej w ramach samowoli budowlanej, na dachu budynku przy ul. [...], dz. nr [...], obręb [...] , Dzielnica W.. Odwołania od powyższej decyzji wniosły P. i Stowarzyszenie [...] w W.. Decyzją z 8 grudnia 2020 r., znak: KOC 5388/Ar/20, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej także "K.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium nie zaniechano zbadania, czy zamierzona lokalizacja inwestycji pozostaje w zgodzie z uwarunkowaniami środowiskowymi. Lokalizacja nie została ustalona z pogwałceniem zasad uwzględniania ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, gdyż w stosunku do przedmiotowej inwestycji zachowuje ważność ostateczne postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 10 października 2017 r., nr 262/OŚ/2017, którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, ze względu na fakt, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym przedmiotowe przedsięwzięcie zostało już ocenione pod kątem zgodności z przepisami ochrony środowiska. Odnośnie do określenia parametrów inwestycji Kolegium stwierdziło, że ww. postanowienie jest zgodne tożsame z parametrami określonymi w zaskarżonej decyzji. Interesy i bezpieczeństwo osób trzecich są chronione przez zapisy pkt 2 lit. b i d części wstępnej zaskarżonej decyzji. W załączniku do wniosku o wydanie decyzji wskazane zostały szczegółowe parametry techniczne anten sektorowych, w tym zakres tiltów dla poszczególnych azymutów i pasm. Podano również maksymalne EIRP na antenę. Do wniosku załączona została także analiza środowiskowa przedmiotowej inwestycji z dnia 20 lutego 2020 r., autorstwa mgr inż. P. L., gdzie również podano maksymalne EIRP na pasmo i maksymalne EIRP na antenę. We wnioskach tego dokumentu wskazano, że inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludności i środowiska a jedynym możliwym zagrożeniem jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny nadawcze. Kolegium uznało, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone prawidłowo. Stowarzyszenie wniosło skargę na powyższą decyzję Kolegium, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów materialnych ustawy Prawo o ochronie środowiska i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej Sąd zauważył, że podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowił przepis art. 50 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Podstawę faktyczną decyzji organów stanowiły ustalenia postępowania wszczętego na wniosek inwestora, to jest T. S.A. z siedzibą w W., który wystąpił o ustalenie lokalizacji ww. przedsięwzięcia wykonanego w ramach samowoli budowlanej, w związku z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przed właściwym organem nadzoru budowlanego. Sąd za niesporne uznał, że przedmiotowa inwestycja dotyczy celu publicznego i stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając na uwadze treść art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 3 i ust. 4 u.p.z.p. Sąd wskazał, że z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ miejski przed wydaniem rzeczonej decyzji dokonał jej uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi oraz Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m.st. Warszawie powiadomił organ wydający decyzję, że nie znajduje podstaw prawnych do zajmowania stanowiska w sprawie. Brak było natomiast podstaw do uzgodnienia decyzji z pozostałymi podmiotami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., albowiem jak ustalił organ I instancji i co nie zostało zakwestionowane przez strony i uczestników postępowania, teren inwestycji: nie znajduje się w obszarze uzdrowiska, nie podlega przepisom ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie znajduje się na obszarze pasa technicznego, pasa ochronnego portu morskiego i przystani morskiej oraz na obszarze innych portów i przystani, nie znajduje się na terenach górniczych, nie znajduje się na terenach udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, nie znajduje się na terenach zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, nie znajduje się na terenach gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, nie dotyczy form ochrony przyrody określonych w ustawie z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, nie znajduje się w obszarze przyległym do linii kolejowej o znaczeniu państwowym, nie znajduje się na obszarach, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.), nie jest zlokalizowany w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Sąd zauważył, że organ I instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, nie dotyczy lokalizacji zakładów nowych w rozumieniu art. 243a pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Ponadto biorąc pod uwagę art. 96 ust. 1, w związku z art. 72 ust. 1, pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej także "u.o.o.ś.") organ i instancji rozważył możliwości potencjalnego oddziaływania inwestycji i nie uznał, ażeby przedmiotowe przedsięwzięcie mogło potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Wobec powyższego organ nie stwierdził podstaw do nałożenia na wnioskodawcę obowiązku, o którym mowa w art. 96 ust. 3 powołanej wyżej ustawy i wymogu uzyskania przez wnioskodawcę żadnego z postanowień, o których mowa w art. 97 ust. 5 i art. 98 ust. 1 tej ustawy. Organy uznały ponadto, że na użytek rozpoznawanej sprawy aktualność zachowuje przedłożone przez inwestora postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 10 października 2017 r. nr 262/OŚ/2017, którym odmówiono T. S.A. wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na modernizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...], z uwagi na to, że inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tak ustalonych okolicznościach sprawy, Sąd stwierdził, że organ I instancji słusznie doszedł do przekonania, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na dalszym etapie procedury prawnej związanej z realizacją przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na konieczność uzyskania z uwagi na parametry inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, gdy decyzja o lokalizacji tej inwestycji celu publicznego wydana przez organ I instancji, nie określa wszystkich wymaganych elementów (wskazania konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej), Sąd zauważył, że z przywołanych w uzasadnieniu skargi orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w pełni podziela, wynika, że "w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem niezbędne jest ustalenie rodzaju anten danej instalacji, liczby anten, mocy promieniowania poszczególnych anten, wysokości ich zawieszenia, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji." Zdaniem Sądu, powyższy obowiązek niewątpliwie koreluje z dyspozycją art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c u.p.z.p., które stanowią, że wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego powinien zawierać: ─ określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; ─ charakterystykę inwestycji, obejmującą m.in. określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Sąd przyznał rację Stowarzyszeniu, że organ nie może opierać się na samym tylko oświadczeniu inwestora dotyczącym oddziaływania inwestycji na środowisko, lecz powinien dokonać własnych ustaleń co do kwalifikacji danej inwestycji w kontekście obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 71 ust. 2 u.o.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem tego rodzaju przedsięwzięć, w tym w kwestii potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, określone zostały w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), które zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Sąd zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, że dla właściwej kwalifikacji przedsięwzięć dokonywanej w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia z 2010 r. konieczne jest określenie sumarycznej mocy anten planowanych do zainstalowania w ramach realizowanego przedsięwzięcia i w oparciu o te parametry należy wyznaczać zasięg pola elektromagnetycznego i jego oddziaływania na obszary dostępne dla ludności (por. min. wyroki NSA: z 5 grudnia 2018 r. sygn. II OSK 3296/18; z 22 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2902/16; z 11 lipca 2018 r. sygn. II OSK 907/18; z 20 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 1809/16, dostępne na: CBOSA). Niezbędne było zatem ustalenie dokładnej charakterystyki przewidzianych do instalowania anten sektorowych, przy uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) oraz wyznaczanej dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Sąd stwierdził, że przy kwalifikacji przedsięwzięcia nie można pominąć faktu kumulowania się wiązek antenowych w sytuacji, gdy inwestor zamierza na każdym z trzech obranych kierunków nadawczych umieścić po dwie anteny. Sąd zauważył, że wniosek inwestora złożony w niniejszej sprawie zawiera nie tylko opracowaną na jego zlecenie "Analizę środowiskową", z której wynika brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji (k. 7/18 i nast.), ale także szczegółową dokumentację techniczną planowanych do instalacji urządzeń, pozwalającą na jednoznaczne ustalenie ich parametrów i tym samym zakresu oddziaływania inwestycji. Dotyczy to również, w szczególności, ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności (200 m) z uwzględnieniem mocy promieniowania wyznaczonego izotropowo (EIRP), w tym sumarycznej mocy poszczególnych anten sektorowych składających się na całość przedsięwzięcia, przy założonym kierunku i pochyleniu anten (tilty) (zob. Tabele w Załączniku nr 2 do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej - k. 7/17). W dokumentacji projektowej znajdują się ponadto m.in. analizy tekstowe i graficzne, z których wynika, że w zasięgu oddziaływania inwestycji, wyznaczonym w oparciu o sumaryczną moc promieniowania (EIRP) wszystkich anten sektorowych w danym azymucie, przy uwzględnieniu wysokości ich zawieszenia i maksymalnego wychylenia (40) nie występują miejsca dostępne dla ludności (k. 7/27-7/28 i 7/31-34). W ocenie, Sądu Kolegium słusznie uznało, że ww. dokumentacja załączona do wniosku inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej, jest w istocie tożsama pod względem parametrów technicznych składających się na nią urządzeń, wskazanych w dokumentacji przedłożonej Prezydentowi m.st. Warszawy w dniu 10 sierpnia 2017 r. celem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z porównania tych dokumentów wynika, że zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku chodzi o te same urządzenia nadawcze, posiadające tę samą moc promieniowania (EIRP), dla których wyznaczono tożsamy obszar odziaływania przy uwzględnieniu kumulowania się wiązek promieniowana wszystkich anten zawieszonych na wysokości 25,7 m.n.p.t. oraz ustawionych w danym kierunku (odpowiednio azymut: 700, 1900 i 3100), przy założonym ich nachyleniu - tilt: 00-40 (zob. k. nr 7/17 i k. 2/7 akt sprawy administracyjnej). Prezydent m.st. Warszawy w postanowieniu z 10 października 2017 r. stwierdził natomiast, iż "Z przedłożonej dokumentacji wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi nie mniej niż 2 000 W i nie więcej niż 10 000 W, a w odległości do 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten, nie występują miejsca dostępne dla ludności". Zatem Sąd stwierdził, że Kolegium prawidłowo uznało, że postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy zachowuje swoją aktualność również na użytek niniejszego postępowania. Skoro bowiem organ kompetentny do dokonania rzeczonej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia, tj. Prezydent m.st. Warszawy, dysponując dokumentacją projektową inwestycji określającą identyczne jej parametry techniczne jak w niniejszej sprawie, przyjął, że jej realizacja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to nie sposób twierdzić, ażeby ocena dokonywana w niniejszym postępowaniu – w istocie również przez organ m.st. Warszawy – mogła być inna. Powyższy wniosek uzasadnia też okoliczność, że nie wystąpiły zmiany uwarunkowań faktycznych lub prawnych wpływających na ocenę wyrażoną w postanowieniu Prezydenta m.st. Warszawy z 10 października 2017 r. Sąd zauważył, że obowiązujące w dacie wydania ww. postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało w międzyczasie zastąpione przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., jednakże unormowania obydwu aktów prawnych w przedmiotowym zakresie pozostały tożsame (por. treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. i rozporządzenia z 2019 r.). Prawidłowość postępowania organów w przedmiotowym zakresie w ocenie Sądu zdaje się potwierdzać także treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2019r., sygn. akt VII SA/Wa 1575/18. W orzeczeniu tym Sąd dokonując kontroli postępowania organów nadzoru budowlanego dotyczących spornej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...], stwierdził bowiem, że postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 10 października 2017 r. mogłoby ostatecznie rozstrzygać, że dla zrealizowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc, że postanowienie to niweluje obowiązek przedłożenia takiej decyzji, gdyby tylko usunięte zostały wątpliwości co do tożsamości cech charakterystycznych przedsięwzięcia, objętych tak jednym, jak i drugim postępowaniem. W szczególności Sąd zwrócił uwagę na konieczność ustalenia, czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten lub też emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Skoro analiza parametrów technicznych przedsięwzięcia wynikających z dokumentacji będącej już przedmiotem badania w postępowaniu zakończonym postanowieniem Prezydenta m.st. Warszawy z 10 października 2017 r. oraz dokumentacji przedłożonej do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wykazała ich tożsamość, to zdaniem Sądu bez wątpienia organy zasadnie uznały, że ww. postanowienie ostatecznie rozstrzygało, iż dla zamierzonej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej dokonały właściwej oceny inwestycji z punktu widzenia wymagań stawianych w przepisach o ochronie środowiska, albowiem dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym zgromadzonym i rozpatrzonym zgodnie z wymogami art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego niewskazania w decyzji organu I instancji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, Sąd podkreślił, że elementy, jakie powinna zwierać decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazane zostały w art. 54 u.p.z.p. Sąd przywołał treść tego przepisu i stwierdził, że skoro rzeczona decyzja ma statuować warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, to w przywołanym przez skarżącą orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 897/17) zasadnie wskazuje się, że powinna ona określać również ilość, moc i kierunek ustawienia anten. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1019/18, stwierdził, że skoro koniecznym elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej, będącej inwestycją celu publicznego, oprócz budowy wieży antenowej, jest montaż anten nadawczo-odbiorczych zapewniających łączność, to decyzja lokalizacyjna, która nie wskazuje ilości, mocy i kierunku ustawienia anten, pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 52 ust. 1, art. 54 pkt 2 i art. 55 ustawy i jest nie do zaakceptowania z uwagi na zasadę praworządności. Sąd podzielając powyższy pogląd zauważył, że w badanej decyzji organu I instancji – wbrew zarzutom skargi – precyzyjnie określono (patrz pkt 1), że "Planowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej (...) składającej się z: ─ dwóch masztów stalowych rurowych - Ml o wysokości 6,85 m (wraz z odgromnikiem - 7,75 m) z anteną sektorową skierowaną na azymut 310° i M2 o wysokości 5,10 m (wraz z odgromnikiem - 5,60 m) z dwiema antenami sektorowymi skierowanymi na azymut 70 i 190; ─ zespołu urządzeń zasilających i sterujących pracą stacji bazowej umieszczonego w szafach technologicznych umieszczonych na stalowej ramie." Poza tym w decyzji wskazano, że "Stacja bazowa będzie emitować pole elektromagnetyczne w pasmach o częstotliwości 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz.", zaś "Powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu wynosi ok. 80 m2." W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że w kontrolowanej decyzji lokalizacyjnej wskazane zostały niezbędne uwarunkowania inwestycji, o których mowa w art. 54 pkt 2 u.p.z.p., gdyż zostało w niej określone minimum elementów istotnych z punktu widzenia kwalifikacji tego obiektu infrastruktury technicznej, tj. ilość anten (3), ich moc (emisja pola elektromagnetycznego w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz), a także kierunki ustawienia anten (odpowiednio azymuty: 70°, 190° i 310°). Zdaniem Sądu, sam tylko brak wskazania w treści decyzji jedynie mocy promieniowania anten (EIRP), w sytuacji wyjaśnienia tego parametru przez organy w oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację techniczną, nie mógł świadczyć o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że to ustalenie parametrów inwestycji w postaci emisji pola elektromagnetycznego dla każdej z anten sektorowych, w tym sumarycznej ich mocy promieniowania, ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia potrzeby ochrony środowiska, a więc w kontekście wymagań uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie sposób przyjąć, ażeby samo tylko niezamieszczenie tego rodzaju informacji w treści decyzji skutkowało istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W kontekście pozostałych zarzutów skargi, Sąd zauważył, że w osnowie decyzji lokalizacyjnej wprost wskazane zostało, że sporna inwestycja została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. W pkt 1 określającym rodzaj inwestycji organ I instancji wskazał ponadto, że "Przedmiotowa inwestycja jest stacją bazową telefonii cyfrowej nr [...] i została zrealizowana jako samowola budowlana, co zostało potwierdzone przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w decyzji nr 308/15 z 26 lutego 2015 r., sygn. akt WOP.7721.1289.2014.MK/ND." Tym samym nie było wątpliwości, że wydana decyzja stanowi element postępowania legalizacyjnego, prowadzonego przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, dostrzegając, że organ I instancji dopełnił obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., zawiadamiając pisemnie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, o wszczęciu postępowania w sprawie, a także dokonując w dniu 21 sierpnia 2020 r. obwieszczenia o tym fakcie w prawidłowy sposób. Skarżące Stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: aArt. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie sumowano moce EIRP anten w każdym sektorze oraz uwzględniono maksymalne tilty, co nie znajduje potwierdzenia w uzasadnieniu wyroku. Ponadto nieprawidłowe przyjęcie, iż poza ustawowe postanowienie o odmowie wszczęcia wywołuje jakiekolwiek skutki prawne, jeżeli taka procedura nie jest znana ustawodawcy. Ponadto brak opisu przebiegu postępowania z uwagi, iż sprawa była już przedmiotem rozpatrywania przez WSA w Warszawie IV SA/Wa 612/16 w dniu 02.06.2016 roku; 1) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.) w związku z art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g w powiązaniu § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt. 1 P.p.s.a poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten; 2) art 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art 174 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych nie stanowi o naruszeniu prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Stowarzyszenie "[...]" w W. nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje jakie elementy powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Jednym z tych elementów jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. W ocenie NSA, kontrolowany wyrok zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie a zatem nie można powiedzieć, że przepis ten został naruszony w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji przeprowadził wywód, który potwierdza słuszność wydania w niniejszej sprawie przez organy decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu dlaczego można uznać, że mimo niewskazania mocy anten w decyzji lokalizacyjnej w okolicznościach sprawy, z uwagi na znajdującą się w aktach sprawy dokumentację (postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 10 października 2017 r. oraz dokumentację przedłożoną do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), należało uznać za prawidłowe stanowisko organów, że po pierwsze przedmiotowa stacja bazowa nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a jej parametry jako tożsame z tymi, które stanowiły podstawę wydania postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z 10 października 2017 r. o braku obowiązku sporządzenia decyzji środowiskowej uzasadniają przyjęcie, że decyzja lokalizacyjna określiła warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi a także odnośnie do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jak słusznie zauważa Sąd I instancji w decyzji organu I instancji precyzyjnie określono (patrz pkt 1), że "Planowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej (...) składającej się z: ─ dwóch masztów stalowych rurowych - Ml o wysokości 6,85 m (wraz z odgromnikiem - 7,75 m) z anteną sektorową skierowaną na azymut 310° i M2 o wysokości 5,10 m (wraz z odgromnikiem - 5,60 m) z dwiema antenami sektorowymi skierowanymi na azymut 70 ° i 190°; ─ zespołu urządzeń zasilających i sterujących pracą stacji bazowej umieszczonego w szafach technologicznych umieszczonych na stalowej ramie." Poza tym w decyzji wskazano, że "Stacja bazowa będzie emitować pole elektromagnetyczne w pasmach o częstotliwości 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz.", zaś "Powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu wynosi ok. 80 m2." W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że decyzja lokalizacyjna określa niezbędne uwarunkowania inwestycji, o których mowa w art. 54 pkt 2 u.p.z.p., gdyż zostało w niej określone minimum elementów istotnych z punktu widzenia kwalifikacji tego obiektu infrastruktury technicznej, tj. ilość anten (3), ich moc (emisja pola elektromagnetycznego w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz), a także kierunki ustawienia anten (odpowiednio azymuty: 70°, 190° i 310°). Brak wskazania w treści decyzji jedynie mocy promieniowania anten (EIRP) czy uwzględnienia sumowania mocy tych anten w każdym sektorze przy maksymalnych wychyleniach (tilt) nie zmienia oceny wynikającej z przedłożonej dokumentacji technicznej stacji bazowej, która jednoznacznie wskazuje, że promieniowanie emitowane przez anteny w każdym sektorze nie będzie oddziaływać na miejsca przeznaczone dla ludzi. Zatem z uzasadnienia wyroku wynika wprost, że przedłożona przez inwestora dokumentacja techniczna przesądziła o legalności kontrolowanej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie postanowienie o braku potrzeby wydania decyzji środowiskowej mogło być jak każdy dowód w sprawie podstawą ustaleń w niniejszym postępowaniu bowiem wynika z niego, że przedmiotowa inwestycja będąc identyczną ze wskazaną w tym postanowieniu nie oddziałuje negatywnie na środowisko. Zdaniem NSA, odwoływanie się do postępowania sądowego, w którym zapadł wyrok WSA w Warszawie z 2 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 612/16 a następnie zakończonego wyrokiem NSA z 12 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 187/17 oddalającym skargę kasacyjną nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania bowiem wówczas rozstrzygnięto o konieczności prowadzenia postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (tej stacji bazowej) zamiast wadliwego umorzenia postępowania. W ocenie NSA, poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji maksymalnej mocy i maksymalnych wychyleń (tilt) anten sektorowych nie naruszono art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.) w związku z art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g w powiązaniu § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem znacząco oddziałującym na środowisko a nadto promieniowanie emitowane przez poszczególne anteny przy zakładanej dla nich mocy nie oddziałują na miejsca przeznaczone dla ludzi (analizy pół i zasięgów anten z dokumentacji technicznej załączonej do wniosku). Naruszeniem art. 54 ust. 1 u.p.z.p. nie było też niewskazanie mocy anten w decyzji skoro materiał dowodowy w sprawie wskazuje jednoznacznie jakie moce promieniowania i w jakich kierunkach te anteny emitują. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.