II OSK 2798/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 618/14 odrzucającego skargę M. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania Wójta z powodu nieudzielenia absolutorium postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 2

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 618/14 odrzucił skargę M. K. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] września 2013 r., Nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania Wójta z powodu nieudzielenia absolutorium. Sąd wskazał, że podstawą skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.), dalej: u.s.g. W świetle tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Ustawa o samorządzie gminnym nie określa terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy. Termin ten określają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 tej ustawy (gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W tym miejscu Sąd wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, zgodnie z którą przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie M. K. wniósł do organu w dniu 18 października 2013 r. i od tej daty powinien być liczony określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu. Ponieważ na pismo skarżącego z dnia 18 października 2013 r. nie udzielono odpowiedzi, zastosowanie winien mieć 60-dniowy termin, liczony od daty wezwania. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 grudnia 2013 r. (wtorek). M. K. wniósł skargę osobiście w dniu 18 grudnia 2013 r. Skargę M. K. Sąd uznał zatem za złożoną po upływie terminu do jej wniesienia, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył M. K., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy faktycznie skarżący wniósł skargę w terminie 60 dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącego kasacyjnie skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a., który winien być liczony od dnia 21 października 2013 r. (poniedziałek), a nie jak przyjął Sąd od dnia 18 października 2013 r. W dniu 21 października 2013 r. doszło bowiem dopiero do faktycznego złożenia przez M. K. jako obywatela wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w dniu 18 października (piątek) faktycznie doszło do osobistego złożenia przez M. K. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale było podpisane jako wójt. Dostrzeżony błąd po konsultacji prawnej, w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa już po jego złożeniu, został konwalidowany przez skarżącego właśnie w poniedziałek (21 października), gdzie doszło do złożenia w sekretariacie z rana nowego prawidłowego egzemplarza wezwania do usunięcia naruszenia prawa już z podpisem M. K. jako obywatela, a nie jako wójta, jednakże przyjęto na nim datę pierwotnego złożenia, tj. 18 października 2013 r. (piątek) zamiast prawidłowo datę faktycznego złożenia 21 października 2013 r. W tych okolicznościach 60-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 20 grudnia 2013 r., zaś skargę wniesiono w dniu 18 grudnia 2013 r., a zatem wbrew temu co przyjął Sąd z zachowaniem ustawowego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 (gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, datowane na dzień 18 października 2013 r., wpłynęło do Urzędu Gminy M. w tym właśnie dniu. Wobec nieudzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi upływał stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. w dniu 17 grudnia 2013 r. Skarga na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] wpłynęła do organu w dniu 18 grudnia 2013 r. Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. WSA w Lublinie wezwał skarżącego i Radę Gminy M. do wyjaśnienia, czy skarżący wniósł skargę osobiście, czy przesłał za pośrednictwem poczty. Pismem z dnia 8 lipca 2014 r. skarżący wyjaśnił, że skargę wniósł osobiście do Rady Gminy M. Również organ, pismem z dnia 8 lipca 2014 r. poinformował, że skarga nie została przesłana pocztą, a została doręczona bezpośrednio do biura Rady Gminy. Skarga została wniesiona zatem w dniu 18 grudnia 2013 r., a zatem po terminie, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Nie znajdują natomiast potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenia skarżącego kasacyjnie, jakoby wezwanie do usunięcia naruszania prawa zostało złożone w dniu 21 października 2013 r. i od tego dnia należy liczyć termin do wniesienia skargi. Zarówno ze znajdującego się w aktach sądowych (k-11), jak i aktach administracyjnych wezwania do usunięcia naruszenia prawa, datowanego na na dzień 18 października 2013 r., wynika, że w tym właśnie dniu wpłynęło ono do Urzędu Gminy M. Oba wezwania, identyczne w swej treści, wskazują, że zostały wniesione przez M. K. jako Wójta Gminy M., podnoszącego naruszenie jego uzasadnionego interesu prawnego na skutek zaniechania wysłuchania wyjaśnień skarżącego jako wójta, stosownie do art. 28a ust. 4 u.s.g. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3