II OSK 2834/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. sp. z o. o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 83/24 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 27 września 2023 r. nr SKO.4120.1458.101.2023.WZ w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od R. sp. z o. o. z siedzibą w S. na rzecz B. S. kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 83/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. S. (dalej: "skarżący"), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile (dalej: "SKO") z dnia 27 września 2023 r., nr SKO.4120.1458.101.2023.WZ w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 23 marca 2023 r. do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") wpłynął wniosek "R." spółka z o. o. z siedzibą w S. (dalej: "inwestor") o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia pod nazwą: lokalizacja drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...], gmina [...]. Pismem z dnia 24 marca 2023 r. Burmistrz powiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. Następnie, Burmistrz decyzją z dnia 2 czerwca 2023 r., znak: ITRiŚ.6730.9.2023, wydaną na zasadzie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: "K.p.a."), ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, a SKO powołaną na wstępie decyzją z dnia 27 września 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że wynikające z art. 61 ust. 1 w związku z ust. 3 u.p.z.p. przesłanki wydania decyzji zostały spełnione. Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy wynika bowiem, że istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia, natomiast teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne (zgodnie z wypisem z rejestru gruntów teren został wyłączony z produkcji rolnej i leśnej - użytek RVI), a planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7b, art. 8 i art. 10 w związku z art. 138 i art. 140 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji; 2) art. 59 i art. 61 u.p.z.p. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia do tego podstaw i niespełnienia przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (sygn. PINB.4020.10.2021) na okoliczność rodzaju i charakteru planowanej inwestycji oraz przeprowadzonych prac. Ponadto podniósł, że zaskarżona decyzja nie uwzględniała istniejącego stanu faktycznego (droga jest już wybudowana) i z tego powodu jest błędna. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosło o oddalenie skargi. Pełnomocnik inwestora wniósł również o oddalenie skargi oraz wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 83/24 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a po rozpoznaniu sprawy opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2024 r. uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy może co do zasady dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku, powołał się na wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1221/14 (LEX nr 2034007). Ogólna zasada, że inwestor może ubiegać się o ustalenie warunków zabudowy danego terenu nawet kilkakrotnie przedstawiając we wnioskach różne warianty inwestycji ma zastosowanie do zamierzeń inwestycyjnych, a nie do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku (wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2162/16, LEX nr 2345617). Pogląd, że nie można ustalić decyzją warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy taka decyzja jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego). Nie jest jednak dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego. W tym zakresie Sąd powołał wyroki NSA z: 19 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 223/20, LEX nr 3281499, 8 września 2017 r. sygn. akt II OSK 46/16, LEX nr 2366610, 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1291/14, LEX nr 2034037. Mając to na uwadze Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że załączone do skargi postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej: "PINB") z dnia 30 listopada 2023 r., znak: PINB.4020.10.2021, mocą którego wstrzymano inwestorowi prowadzenie robót budowlanych związanych z budową drogi jako budowli ziemnej na działkach nr [...] i [...] stanowi istotną dla sprawy okoliczność, którą SKO powinno zbadać. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że podczas oględzin stwierdzono istnienie drogi (budowli ziemnej), dla której można określić podstawowe parametry techniczne, tj. korpus drogowy, składający się z koryta około 6 m szerokości i głębokości około 40 cm, jak również skarpy - nasypów o wysokości 1 m i szerokości ponad 1 m. Cała budowla ziemna wykonana jest z gruntu naturalnego oraz częściowo ulepszonego dodatkami (podjazd z kruszywa oraz gruzu). Sąd wskazał, że powyższe postanowienie zostało podjęte po wydaniu zaskarżonej decyzji, więc nie można zarzucić SKO pominięcia w sprawie tego postanowienia. Ponadto z jego treści wynika, że droga, której istnienie wykazano w toku przeprowadzonych oględzin, istniała już zdecydowanie wcześniej, tj. co najmniej w chwili podejmowania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji. Sąd wskazał, że nie ma przy tym pewności, że przedmiotowa droga jest tożsama z drogą, dla której o ustalenie warunków zabudowy w sprawie występował z wnioskiem inwestor. Istnieje jednak takie prawdopodobieństwo, bowiem mocą tego postanowienia wstrzymano prowadzenie robót budowlanych związanych z budową drogi na tych samych działkach, co objętych wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy. W ocenie Sądu SKO powinno jednoznacznie wyjaśnić kwestię budowy drogi przed uzyskaniem warunków zabudowy w toku postępowania odwoławczego. Zaniechanie dokonania takich ustaleń powoduje, że zaskarżona decyzja narusza prawo poprzez nieustalenie istotnej okoliczności faktycznej, co miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "P.p.s.a."), stwierdzając naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., które to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. inwestor wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r. poprzez orzeczenie, że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 czerwca 2024 r. odmówił uzupełnienia wyroku. Zażalenie na to postanowienie wniósł inwestor zaskarżając je w całości. Sprawa została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt II OZ 767/24. Skargę kasacyjną od wyroku z 10 kwietnia 2024 r. wniósł inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty procesowe, sformułowane w pierwszej kolejności i materialnoprawne. Najpierw pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie okoliczności zaistniałych po wydaniu zaskarżonej decyzji i przedstawionych w postanowieniu PINB z dnia 30 listopada 2023 r., a w konsekwencji naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Kolejne zarzuty procesowe dotyczą naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez: 1) nierozpoznanie wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze, a w konsekwencji: naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz nierozpoznanie istoty sprawy; 2) stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "Nie ma przy tym, pewności, że przedmiotowa droga jest tożsama z drogą, dla której o ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie występował z wnioskiem inwestor R. sp. z o.o.", co stanowi: - naruszenie art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy na podstawie akt sprawy, a nawet zaniechanie jego ustalenia; - nierozpoznanie istoty sprawy w sytuacji, gdy jednoznaczne ustalenie, że droga wskazana w postanowieniu PINB z dnia 30 listopada 2023 r. nie jest tożsama z drogą objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Pełnomocnik inwestora dodatkowo zarzucił naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w skardze, co może skutkować brakiem możliwości dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia oraz brak wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd pierwszej instancji zaniechał dokonania samodzielnego porównania treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy z treścią postanowienia PINB z dnia 30 listopada 2023 r. W konsekwencji pełnomocnik zarzucił naruszenie: art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie. W granicach podstawy naruszenia prawa materialnego pełnomocnik inwestora zarzucił naruszenie art. 59 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji, że w sytuacji gdy planowana inwestycja już wcześniej byłaby zrealizowana, to Burmistrz nie wydałby w dniu 2 czerwca 2023 r. decyzji o warunkach zabudowy, lecz jedną z decyzji określonych w art. 59 ust. 3 u.p.z.p., tj. decyzję o wstrzymaniu użytkowania terenu oraz o wyznaczeniu terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy albo decyzję o przywróceniu poprzedniego sposobu zagospodarowania. W oparciu o wskazane podstawy pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną wniósł o wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., postanowienia, że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku, a ponadto o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej kasacyjnie rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o jej odrzucenie wobec niespełnienia wymogów z art. 174 i art. 176 P.p.s.a., ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów realizowanych w granicy podstawy naruszenia przepisów postępowania. Nie znajdują usprawiedliwienia zarzuty odniesione do art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Zostały on zredagowane przy przyjęciu założenia, że Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok na podstawie "okoliczności zaistniałych po wydaniu zaskarżonej decyzji". Przyjdzie więc zauważyć, że zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 (ta sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie). Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o jakim mowa w art. 133 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., oznacza - co słusznie akcentuje pełnomocnik inwestora - że sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili podjęcia zaskarżonego aktu administracyjnego, a w trakcie kontroli bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt. Zatem sąd nie jest uprawniony w trakcie orzekania do wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Formułując omawiany zarzut umknęło jednak pełnomocnikowi, że aktami sprawy w znaczeniu wynikającymi z tego przepisu są nie tylko akta administracyjne przedstawione sądowi przez organ wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, ale również akta sądowe (zob. wyroki NSA z: 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1350/11, LEX nr 1149159, 22 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 786/21, LEX nr 3328163). W trakcie kontroli sąd władny jest, z urzędu lub na wniosek stron, przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów z zastrzeżeniem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Okoliczności stwierdzone za pomocą tego środka dowodowego sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę w trakcie orzekania, gdyż wynikają z akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a.). W niniejszej sprawie, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji uwzględnił wniosek skarżącego dopuszczając dowód z dokumentu - dołączonego do skargi postanowienia PINB z 30 listopada 2023 r. Przeprowadzenie takiego dowodu nie wymaga wydawania odrębnego postanowienia (art. 243² K.p.c. w związku z art. 106 § 5 P.p.s.a.), nie jest przy tym kwestionowane, że jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 K.p.c. Aczkolwiek data podjęcia tego postanowienia jest późniejsza niż data wydania zaskarżonej decyzji (27 września 2023 r.), to jednak z treści postanowienia wynika, że stwierdza okoliczności faktyczne istniejące w dniu jej wydania, istniały więc pełne podstawy do wzięcia ich pod uwagę w trakcie orzekania. W postanowieniu wskazano m.in., że postępowanie w ramach nadzoru budowlanego w stosunku do budowli ziemnej (drogi) na działkach nr [...] i [...] wszczęte zostało co najmniej dwa lata wcześniej, postanowienie z 30 listopada 2023 r. o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z budową drogi było kolejnym orzeczeniem w tym przedmiocie (dwa wcześniejsze zostały uchylone przez organ odwoławczy). Przede wszystkim zaś w postanowieniu opisano podstawowe parametry techniczne drogi, miejsce jej usytuowania, następnie podano, że projekt budowlany dotyczący budowy gospodarstwa rybackiego hodowli ryb, zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 17 lipca 1997 r., nie obejmował budowy drogi, a jedynie wskazywał ewentualną możliwą jej lokalizację. Sąd pierwszej instancji konstruując podstawę faktyczną rozstrzygnięcia także w oparciu o ustalenia uzewnętrznione w treści postanowienia z 30 listopada 2023 r. nie przekroczył granic rozpoznawanej sprawy, której przedmiotem było ustalenie warunków zabudowy. Ustalenia te zmierzały wyłącznie do oceny, czy budowla ziemna, w stosunku do którego organ nadzoru budowlanego wszczął i prowadzi postępowanie jest tożsamy z zamierzeniem budowlanym, dla którego zaskarżoną decyzją ustalono warunki zabudowy. Sąd pierwszej instancji orzekając w granicach tej ostatniej sprawy, dodatkowo nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, nie dopuścił się więc naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Dalsze zarzuty procesowe dotyczą zakresu postępowania wyjaśniającego i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w tym znaczeniu, że - zdaniem pełnomocnika skarżącej - w sposób błędny doszło do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., nie zaś jej oddalenia stosownie do art. 151 P.p.s.a. Również i te zarzuty są bezpodstawne. Sąd orzekający miał w polu widzenia wniosek inwestora oraz że warunki zabudowy ustalono dla budowy drogi wewnętrznej na działkach nr [...] i [...] o długości 470 - 500 m i szerokości 5,5 - 7 m oraz powierzchni 2585 - 3500 m². Mając na uwadze tak określone charakterystyczne parametry inwestycji, jej lokalizację oraz dane techniczne drogi, czy też budowli ziemnej, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie w ramach nadzoru budowlanego słusznie uznał, że zachodzi wątpliwość, czy warunki zabudowy nie zostały ustalone zaskarżoną decyzją dla inwestycji zrealizowanej. Sąd pierwszej instancji okoliczności tej nie przesądził, stwierdził jedynie, że "istnieje jednak takie prawdopodobieństwo" (s. 6 uzasadnienia). Bezzasadnie twierdzi pełnomocnik inwestora, że materiał dowodowy jednoznacznie przesądza o tym, że inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest inną niż ta, w stosunku do której organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie. Twierdzenia te nie znajdują usprawiedliwienia w materiale dowodowym, poza tym pełnomocnik praktycznie ograniczył się do zakwestionowania powstałych wątpliwości w tym zakresie, nie podejmując próby wykazania założonej tezy. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że warunki zabudowy ustala się dla zamierzenia inwestycyjnego, nie zaś dla inwestycji zrealizowanej, chyba że wydanie takiej decyzji jest niezbędne dla legalizacji obiektu (decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jest jednym z dokumentów legalizacyjnych - art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Okoliczności sprawy, w tym stanowiska stron, wskazują, że wydanie zaskarżonej decyzji nie nastąpiło na potrzeby prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Chybiony jest ostatni zarzut procesowy odniesiony do art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada konstrukcji uzasadnienia, o jakiej mowa w tym przepisie. Analiza pisemnych motywów wyroku wskazuje, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku zwięźle przedstawił stan sprawy, wskazał na stanowiska stron po uruchomieniu postępowania sądowego. Z całokształtu rozważań wynika, że odniósł się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze, dokonał także porównania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i treści decyzji z ustaleniami wynikającymi z postanowienia organu nadzoru budowlanego o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Następnie w sposób jasny i klarowny podał motywy jakimi się kierował podejmując zaskarżony wyrok, wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zdaniem NSA w składzie orzekającym uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych, umożliwia swobodne skonstruowanie zarzutów pod jego adresem i - co bezzasadnie zarzuca pełnomocnik - dokonanie właściwej kontroli instancyjnej. Okoliczność, że pełnomocnik nie zgadza się ze stanowiskiem sądu nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., można go zwalczać za pomocą innych zarzutów tak procesowych, jak i materialnych. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 59 ust. 3 pkt 1 lub 2 u.p.z.p. przez niezastosowanie tego przepisu. Należy wskazać, że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1b ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem zmian zagospodarowania terenu, o których mowa w ust. 2 i 2a, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wójt (burmistrz albo prezydent miasta) może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Możliwość wydania przez wójta jednej z wymienionych decyzji, po spełnieniu warunków określonych w tym przepisie, następuje w odrębnym postępowaniu, poza postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie mógł więc nawet naruszyć art. 59 ust. 3 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, na mocy art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Stosownie do art. 204 pkt 2 P.p.s.a. zasądzono od wnoszącego skargę kasacyjną na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, które sprowadzają się do wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., jako że strona którą ją wniosła zrzekła się rozprawy, a strony przeciwne w czternastodniowym terminie nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.