II OSK 3102/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 475/24 w sprawie ze skarg A. B. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 10 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz A. B. i R. S. kwoty po 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 475/24, po rozpoznaniu sprawy ze skarg A. B. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 10 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Skargą kasacyjną X sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na: - błędnym przyjęciu, że skutki jakie spowodowała przedmiotowa zmiana decyzji nie mogą zostać zakwalifikowane jako niedające się pogodzić z zasadami praworządności co wyklucza tym samym możliwość uznania istnienia rażącego naruszenia poprzez wydanie decyzji zmieniającego warunki zabudowy; - pominięciu faktu, że dokonane uzupełnienie treści uzasadnienia decyzji nie zmienia żadnych racji ekonomicznych ani nie wywołuje żadnych negatywnych gospodarczo skutków, co w innym – przeciwnym – wypadku jest warunkiem podstawowym do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 155 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że dokonana zmiana ingeruje w prawa i obowiązku stron domagających się stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji oraz błędne przyjęcie, że zmiana takiej decyzji wymaga zgody tych osób; 3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 155 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że zmiana przedmiotowej decyzji była zmianą regulowaną przez dyspozycję art. 155 k.p.a. a nie była sprostowaniem art. 113 k.p.a. lub uzupełnieniem decyzji art. 111 k.p.a.; 4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie osoby składające wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wykazały istnienie po swojej stronie interesu prawnego. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się jej rozpoznania na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. B. i R. S. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie po 480 zł. Jednocześnie oświadczyli, iż zrzekają się rozprawy w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie Spółka zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przyczyn nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż przedmiotem oceny legalności dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 10 maja 2024 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Krotoszyna z dnia 1 lutego 2024 r., w przedmiocie zmiany, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji Burmistrza Krotoszyna o warunkach zabudowy z dnia 28 marca 2022 r., nr [...] dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w [...]. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargi A. B. i R. S. uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach zaskarżonego wyroku podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie - poza inwestorem, który wnioskował o zmianę decyzji - strony postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza Krotoszyna o warunkach zabudowy z dnia 28 marca 2022 r. takiej zgody nie wyraziły. Kolegium dokonało więc w postępowaniu nieważnościowym nieprawidłowej wykładni art. 155 k.p.a. Zgodnie z tą wykładnią, w przypadku wielości podmiotów występujących w postępowaniu przy uwzględnieniu również, że podmiotami tymi winny być osoby, którym taki przymiot winien przysługiwać w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, przez zgodę stron, o której mowa w art. 155 k.p.a., niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej, nie można rozumieć wyłącznie zgody strony inicjującej takie postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu (w tym, które taki przymiot posiadały, a nie zostały przez organ uwzględnione). Sąd zauważył, że zgoda stron nie może być ani dorozumiana, ani domniemana. Tylko i wyłącznie zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji państwowej, może stanowić jedną z przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. W ocenie Sądu dokonanie zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o art. 155 k.p.a. bez wyraźnej zgody wszystkich podmiotów posiadających przymiot strony stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Konieczność wyrażenia zgody przez wszystkie osoby posiadające status strony wynika w sposób jednoznaczny z treści art. 155 k.p.a., a więc jej pominięcie jest nie tylko oczywistym naruszeniem dyspozycji tego przepisu, ale także i takim, którego nie można zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym, co nadaje mu wagę naruszenia kwalifikowanego, czyli rażącego, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stąd też w tych warunkach zastosowano konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nakazując przy ponownym rozpoznawaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej decyzję o ustaleniu warunków zabudowy kierować się wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. Powyższy wyrok został zakwestionowany skargą kasacyjną, niemniej jednak podniesione w niej zarzuty jawią się jako nieusprawiedliwione. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 28 k.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że osoby składające wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Krotoszyna z 1 lutego 2024 r. wykazały po swojej stronie istnienie interesu prawnego. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, iż decyzją z dnia 28 marca 2022 r. Burmistrz Krotoszyna ustalił warunki zabudowy, na wniosek Y sp. z o.o., dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w [...]. W postępowaniu tym organ ustalił strony postępowania, które brały w nim udział i którym doręczono tę decyzję, a byli wśród nich R. S. oraz A. B.. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami postępowania oprócz inwestora (wnioskodawcy) oraz podmiotów posiadających tytuł prawny do nieruchomości przewidzianej do zainwestowania, są również właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, o ile leżą w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Z decyzji organu samorządowego z dnia 28 marca 2022 r. wynika, że nieruchomości ww. skarżących leżą w zasięgu planowanej inwestycji związanej z przedmiotową farmą fotowoltaiczną bowiem uznano ich za strony tego postępowania. W dniu 7 listopada 2023 r. ww. decyzja została przeniesiona na rzecz skarżącej kasacyjnie spółki. Następnie decyzją z dnia 1 lutego 2024 r. Burmistrz Krotoszyna zmienił w trybie art. 155 k.p.a. decyzję własną z dnia 28 marca 2022 r. czyniąc to na wniosek skarżącej kasacyjnie Spółki i bez uzyskania zgody pozostałych stron tego postępowania. Wnioskami (tożsamymi) z dnia 29 lutego 2024 r. A. B. i R. S. wnieśli w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia 1 lutego 2024 r., jak wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 155 k.p.a. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż stronami postępowania o zmianę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. są wszystkie strony ostatecznej decyzji w tym wypadku właśnie rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 28 marca 2022 r., na mocy której nabyły prawo, a więc jest to strona, która złożyła wniosek (inwestor) oraz wszystkie inne strony, które brały udział w postępowaniu pierwotnym. Stronami tymi niewątpliwie byli A. B. i R. S., jako podmioty, które w postępowaniu zakończonym decyzją z 28 marca 2022 r. nabyły prawo do ochrony ich nieruchomości przed skutkami planowanej inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MN wraz z infrastrukturą techniczną. Fakt braku uzyskania zgody na zmianę decyzji tych stron w postępowaniu o zmianę decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. nie pozbawia ich zgodnie z art. 28 k.p.a. statusu strony również i w postępowaniu dotyczącym właśnie zmiany decyzji. Stąd też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest sporne, iż ww. wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, byli również umocowani jako strona do żądania stwierdzenia nieważności decyzji o zmianie decyzji o warunkach zabudowy z powodów wskazanych w ich wnioskach z dnia 29 lutego 2024r. mając interes prawny w takim żądaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji legitymację do żądania wszczęcia postępowania ma nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności, lecz także każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku albo którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji- patrz wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 406/22. Oznacza to, że istnienie interesu prawnego w ubieganiu się o stwierdzenie nieważności decyzji organ powinien zbadać na dzień złożenia takiego wniosku. W realiach tej sprawy organ rozstrzygający o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Krotoszyna z 1 lutego 2024 r. kwestię przymiotu strony wnioskujących o postępowanie nieważnościowe zbadał, co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonej do Sądu decyzji, bowiem na stronie 2 tego rozstrzygnięcia wyraźnie zaznaczono " iż stroną postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Krotoszyna była zarówno A. B. jak i R. S.. Wobec powyższego Kolegium uznało, że A. B. jak i R. S. mogli wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji". Zatem kwestionowanie w tych okolicznościach sprawy statusu skarżących jako stron niniejszego postępowania nie może odnieść zamierzonego skutku, tym bardziej, iż w Sąd pierwszej instancji w tym zakresie nie miał wątpliwości. Ewentualny zarzut skargi kasacyjnej w takiej sytuacji winien przede wszystkim być ukierunkowany na zarzut naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. czego nie uczyniono w skardze kasacyjnej. Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia art. 155 k.p.a. przez błędną wykładnię polegającą zarówno na bezpodstawnym przyjęciu, że zmiana przedmiotowej decyzji regulowana była przez ww. dyspozycję art. 155 k.p.a. a nie była sprostowaniem z art. 113 k.p.a. lub uzupełnieniem decyzji z art. 111 k.p.a. jak i bezpodstawnym przyjęciu, że dokonana zmiana ingeruje w prawa i obowiązki stron domagających się stwierdzenia nieważności tej decyzji, jak i błędne przyjęcie, że zmiana ta wymagała zgody tych osób. Przede wszystkim decyzja Burmistrza Krotoszyna z dnia 1 lutego 2024 r. objęta przedmiotowym postepowaniem nieważnościowym wydana została na wyraźny wniosek skarżącej kasacyjnie Spółki, który wpłynął do organu administracji 18 grudnia 2023 r. a dotyczył zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z 28 marca 2022 r. w określonym tym wnioskiem zakresie. Inicjowane przez stronę działania w ramach postępowania administracyjnego mają charakter czynności dyspozytywnych, a to oznacza, że to strona decyduje, co obejmuje zakresem podejmowanej czynności procesowej. W postępowaniu wszczynanym na wniosek strony (art. 61 § 1 k.p.a.), organ nie może swobodnie według swej woli zmieniać żądania strony poprzez rozszerzenie jego zakresu lub dokonywać przekwalifikowania na inny tryb, niż wnioskowany przez stronę. Uwaga ta została uczyniona, gdyż to skarżąca kasacyjnie Spółka wybrała tryb zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na podstawie art. 155 k.p.a. i takie postępowanie przeprowadził organ administracji podejmując rozstrzygnięcie w dniu 1 lutego 2024 r., bowiem wniosek Spółki dotyczył zwiększenia zakresu zamierzenia inwestycyjnego. Taki zakres zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie może być wprowadzony do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy poprzez sprostowanie decyzji o jakiej stanowi art. 113 k.p.a. Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny. Z kolei tryb uzupełnienia decyzji z art. 111 § 1 k.p.a. uzależniony jest od złożenia stosownego wniosku w odpowiednim terminie. Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Tryb ten nie został wybrany przez skarżącą kasacyjnie Spółkę a treść wniosku o zmianę decyzji przesądził o podstawie materialnoprawnej, w oparciu o którą wydano decyzję z dnia 1 lutego 2024 r. Natomiast przepis art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Wynika z tego, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Wynika to bowiem z tego, że istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06). Jak stwierdzono w wyroku NSA z 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1388/99, i które to stanowisko zostało utrwalone w późniejszym orzecznictwie, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 155 k.p.a. organ administracji nie stosuje prawa materialnego. Celem tego postępowania, będącego samodzielnym postępowaniem administracyjnym, jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Zatem do zastosowania trybu z art. 155 k.p.a. wymagane jest kumulatywne spełnienie przesłanek wyżej wskazanych a jednym z nich jest właśnie zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji. W świetle art. 155 k.p.a. zgoda na zmianę decyzji ostatecznej, co potwierdza utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi być wyrażona w sposób wyraźny a nie dorozumiany. Zgoda strony na wzruszenie w całości lub części decyzji, z której czerpie ona swe prawa, nie może być ani dorozumiana, ani domniemana. Musi to być zgoda udzielona wprost i wyraźnie przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji państwowej. Tylko i wyłącznie taka zgoda stanowić może jedną z przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji na tej podstawie prawnej, jaką stanowi art. 155 k.p.a. Należy też zwrócić uwagę na to, że przepis dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznych, mających cechę trwałości określonej w art. 16 § 1 k.p.a., wiążących strony, organy administracji państwowej oraz inne organy. Nie jest to więc kwestia wyłącznie błędnej lub niefrasobliwej wykładni przepisów prawa procesowego, bo jej następstwa godzą w pewność obrotu prawnego, naruszając bez podstawy prawnej trwałość stosunków materialnoprawnych, ustanowionych decyzją administracyjną - patrz wyrok NSA z dnia 19 września 2024 r. sygn. akt I OSK 944/24. Tym samym wskazywanie w skardze kasacyjnej, iż w okolicznościach tej sprawy, z uwagi na zakres zmian w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonanych w trybie art. 155 k.p.a. nie była wymagana zgoda skarżących przed Sądem pierwszej instancji, jest twierdzeniem nieprawdziwym. Wprost przeciwnie, zgoda tych stron postępowania była wymagana i do tego jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji dokonana w sposób wyraźny a nie dorozumiany. Zgoda stron jest zatem jedną z podstawowych przesłanek stosowania przepisu art. 155 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji, na podstawie art. 155 k.p.a., bez zgody stron, stanowi rażące naruszenie prawa (por. np. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1235/17, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3723/19, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 280/20). Pozbawienie bowiem stron postępowania możliwości zajęcia stanowiska w kwestii zmiany decyzji w ramach której, jak w tej sprawie, nabyły prawo do ochrony ich nieruchomości przed skutkami planowanej inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MN wraz z infrastrukturą techniczną, niewątpliwie ingeruje w ich prawa i obowiązki jako stron postępowania. Odmienne stanowisko skarżącej kasacyjnie Spółki stanowi jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Tym samym dotychczasowe rozważania przedstawione w tej sprawie sprawiają, że całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut skargi kasacyjnej błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób opisany w jej petitum. W realiach tej sprawy konsekwencją nie uzyskania zgody wszystkich stron postępowania podstawowego było stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku o zaistnieniu przesłani rażącego naruszenia prawa. Stanowisko to wynika również z poglądów wyrażanych w judykaturze, gdzie wskazuje się także, iż zgoda stron stanowi podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. bez zgody stron, stanowi rażące naruszenie prawa (patrz: Janusz Borkowski/Barbara Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 839 oraz orzecznictwo i piśmiennictwo tam powołane). Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że przez zgodę, o której mowa w art. 155 k.p.a. należy rozumieć nie tylko zgodę strony wszczynającej postępowanie nadzwyczajne o uchylenie lub zmianę decyzji, ale zgodę wszystkich podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja mająca podlegać zmianie lub uchyleniu - patrz: wyrok NSA z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1220/17 i orzeczenia tam powołane). Tym samym przedstawione wyżej rozważania pozwalają na przyjęcie stanowiska, iż żaden z zarzutów skargi kasacyjnej Spółki nie mógł odnieść zamierzonego skutku i doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Z tych powodów na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalono wniesioną skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zapadło na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.