II OSK 320/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Anna Klotz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 października 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 760/24 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr OA.7721.7.11.2016 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od W. C. na rzecz Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie kwotę 610,00 (sześćset dziesięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 8 października 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 760/24 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krośnie (dalej: ,,PINB") z 6 czerwca 2016 r. oraz zasądził od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej: ,,PWINB") na rzecz skarżącego kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi W. C. na decyzję PWINB z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr OA.7721.7.11.2016 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 6 czerwca 2016 r. nr PINB.7335-6-2/15 PINB nakazał W. C. rozbiórkę budynku magazynowego o wymiarach 45,45 m x 15,50 m i wysokości 6,30 m wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działkach ewid. nr [...] i [...] położonych w miejscowości P. Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy przedmiotowy budynek zlokalizowany został około 3,5 m od granicy z działkami nr [...] i [...] ścianą bez otworów, około 1,5 m od granicy z działką nr [...] (działka drogowa) ścianą bez otworów, około 4,5 m od granicy z działką nr [...] ścianą bez otworów oraz około 1,5 m od granicy z działką nr [...] ścianą z otworami. Południowo-zachodni narożnik obiektu zlokalizowany jest w odległości 0,85 m od ogrodzenia zlokalizowanego na działce nr [...]. Z dokonanych przez organ pomiarów wynika, że południowo-zachodni narożnik budynku ,,wchodzi" na działkę nr [...] (obecnie po podziale [...]) - działkę drogową, będącą własnością Gminy K. Inwestorem przedmiotowej inwestycji jest W. C. PINB postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. nr PINB.7355-6-2/15 wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych i nałożył na niego obowiązek przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do 30 września 2015 r. Wobec nieprzedstawienia wymaganych dokumentów, PINB orzekł jak powyżej. W. C. złożył odwołanie od tej decyzji i jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z 7 listopada 2016 r. PWINB zawiesił postępowanie. Po upływie 3 lat od wydania w/w postanowienia i wobec tego, że żadna ze stron nie złożyła wniosku o podjęcie postępowania, PWINB decyzją z 28 listopada 2019 r. nr OA.7721.7.11.2016 umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 157/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z dnia 28 listopada 2019 r. oraz postanowienia PWINB z dnia 7 listopada 2016 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. II OSK 2535/20 oddalił skargę kasacyjną złożoną od wyżej opisanego wyroku WSA w Rzeszowie. W dalszej kolejności PWINB po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr OA.7721.7.11.2016 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał W. C. rozbiórkę budynku magazynowego o wymiarach 45,45m x 15,50m, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działkach nr ewid. [...] i [...] i [...] położonych w miejscowości P. PWINB stwierdził, że stanowisko organu I instancji, co do rozbiórki obiektu jest zasadne, jednak z uwagi na konieczność uwzględnienia usytuowania przedmiotowego obiektu na działkach nr ewid. [...] i [...] i [...] - zachodzi potrzeba zreformowania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zaznaczył także, że w związku z wprowadzonymi w ustawie Prawo budowlane zmianami (ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 471), po wszczęciu postępowania przez organ powiatowy zmieniło się brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy. Jednak zgodnie z art. 25 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym. PWINB wyjaśnił także, że w trakcie postępowania odwoławczego wezwał W. C. do udzielenia informacji czy posiada wymienione w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2015 r. dokumenty, a jeśli tak to ich przedłożenie. W odpowiedzi odwołujący przedłożył projekt budowlany budynku hali magazynowej - 1 egz., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z kserokopiami wypisów z ewidencji gruntów oraz wniosek o zmianę Studium Gminy K. i Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla miejscowości P. z dnia 10 marca 2021 r. Ponadto poinformował, że w/w projekt budowlany jest zawansowany w 95%, zaś pozostała część zostanie dokończona/skorygowana po uzyskaniu wypisu ze zmienionego MPZP. Wskazał, że grunty wymienione w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością obecnie stanowią jego własność. We wniosku z 10 marca 2021 r. wniósł do Gminy K. m.in. o zmianę przebiegu odcinka drogi oznaczonej symbolem 6KDW w MPZP oraz o zmianę przeznaczenia terenów. W toku postępowania PWINB uzyskał od Wójta Gminy K.informację, że na terenie całej Gminy K. obowiązuje obecnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego wprowadzony Uchwałą Nr XIII/84/2004 Rady Gminy K. z dnia 31.03.2004 r., zmienioną Uchwałą Nr XXXI/239/2013 Rady Gminy K. z dnia 28.11.2013 r., Uchwałą Nr XXXIII/262/20l4 Rady Gminy K. z dnia 21.02.2014 r., oraz Uchwałą Nr IV/18/2015 Rady Gminy K. z dnia 06.02.2015 r. PWINB wyjaśnił, że przedmiotowy budynek magazynowy stanowi obiekt budowlany, do którego znajdują zastosowanie ograniczenia zabudowy wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami ww. MPZP został on usytuowany na działkach położonych w terenie oznaczonym symbolem 3 UR/M, tj. tereny usług, rzemiosła i zabudowy mieszkaniowej. Z kolei zgodnie z § 25b ust. 2 pkt. 4 w/w MPZM dla w/w terenu nieprzekraczalna linia zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wewnętrznej lub ciągu - pieszo jezdnego wynosi 4,0 m. Organ stwierdził, że analiza przedłożonej dokumentacji wykazała, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych w art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zakresie jego kompletności (brak zwymiarowanego projektu zagospodarowania działki) oraz zgodności z obecnie obowiązującym MPZP Gminy K.. Organ wezwał inwestora do przedłożenia kompletnego projektu budowlanego, zgodnego z obecnie obowiązującym MPZP. Poinformował jednocześnie, że sporządzony projekt budowlany powinien uwzględniać wszystkie roboty budowalne, które powinny zostać wykonane w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku magazynowego do stanu zgodnego z prawem. Organ stwierdził, że inwestor nie wykonał nałożonych obowiązków w zakreślonym terminie i nie przedłożył wymaganych dokumentów, to zaś obligowało organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku magazynowego. Postanowieniem z 20 czerwca 2024 r. nr OA.7721.7.11.2016 PWINB wstrzymał wykonanie decyzji z 30 kwietnia 2024 r. W. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazanym na wstępie wyrokiem z 8 października 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję PINB z 6 czerwca 2016 r. Sąd I instancji stwierdził, że rozbiórka obiektu budowlanego jest najbardziej dotkliwą z sankcji przewidzianych w przepisach. W świetle zmian wprowadzonych do ustawy Prawo budowlane ustawą nowelizującą z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) z mocą od 19 września 2020 r. zasadą jest legalizacja samowoli budowlanej. W rozpoznawanej sprawie, jak prawidłowo wskazał organ w zaskarżonej decyzji, z mocy art. 25 ww. ustawy nowelizującej w niniejszej sprawie stosuje się przepisy sprzed wejścia w życie tej nowelizacji. Niemniej jednak z uwagi na istniejącą i w poprzednich rozwiązaniach ustawowych możliwość legalizacji, decyzja o rozbiórce winna być poprzedzona rozważeniem wszystkich możliwości pozostawienia obiektu bądź dokonania w nim zmian, które zagwarantują zgodność budowy z przepisami. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji o rozbiórce wydane zostały bez rozważenia wszystkich tych okoliczności. Sąd I instancji podniósł, że skarżący miał szansę przez kilka dodatkowych lat (okres zawieszenia postępowania oraz okres oczekiwania na rozpoznanie skarg przez WSA i NSA) na dostarczenie wymaganych przez organy nadzoru budowlanego dokumentów. Jednak nie można pomijać faktu, że procedura zmiany planu miejscowego jest długotrwała i niezależna od skarżącego. Sąd I instancji zauważył, że w rozpoznawanej sprawie istotne są też rozmiary budynku magazynowego oraz fakt, że kwestia niezgodności z przepisami planistycznymi i tym samym brak możliwości legalizacji dotyczy zaledwie niewielkiego jego fragmentu. W ocenie Sądu organy winny były rozważyć możliwość ewentualnej rozbiórki w stosunku do części budynku, w sytuacji gdyby dało się ją wydzielić. Takie rozwiązanie stosowane było pod rządami ustawy Prawo budowlane w poprzednim brzmieniu i było akceptowane przez orzecznictwo (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 2530/14). W ocenie Sądu I instancji takie rozwiązanie byłoby nie tylko zgodne z prawem, ale i korzystne dla inwestora w obecnych realiach planistycznych. Kwestia ta winna być przedmiotem rozważań organów w ponownie prowadzonym postępowaniu, o ile do tej pory nie zmieniły się przepisy planistyczne, zgodnie z oczekiwaniami skarżącego. Za zupełnie niezasadne Sąd I instancji uznał natomiast argumenty skarżącego sugerujące brak fundamentów i trwałego związania z gruntem hali magazynowej. W kwestii tego rodzaju obiektów, które z racji swych rozmiarów i konstrukcji muszą być trwale zakotwiczone w podłożu, a tym samym wypełniają definicję budynku, wielokrotnie wypowiadano się w orzecznictwie. M.in. w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r., II SA/Po 772/22 WSA w Poznaniu stwierdził, że ,,Hala z uwagi na jej konstrukcję, rozmiary, przeznaczenie, jak również okoliczność jej dokręcenia do powierzchni, klasyfikowana być musi jako trwale związana z gruntem. Zresztą nie sposób przyjąć, aby hala ta mogła być nietrwale związana z gruntem. Brak trwałego związania z gruntem prowadziłby bowiem do ryzyka przewrócenia, poderwania lub przesunięcia hali magazynowej pod wpływem działania wiatru, co przy uwzględnieniu jej rozmiarów stanowiłoby niewątpliwie poważne zagrożenie". Kwestia ta w rozpoznawanej sprawie została też wprost wyjaśniona w dołączonym przez skarżącego do akt administracyjnych projekcie budowlanym z 2016 r., gdzie opisano dokładnie konstrukcję i sposób wykonania fundamentów budynku hali. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył PWINB, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości oraz zarzucając mu naruszenie: - przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez uznanie, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją naruszono w/w przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - prawa materialnego tj.: art. 48 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w toku postępowania legalizacyjnego obiektu budowlanego, wybudowanego bez pozwolenia na budowę, dopuszczalne jest orzeczenie częściowej rozbiórki tego obiektu w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a akceptacja przez inwestora takiego rozstrzygnięcia zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do umożliwienia legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego i nienakazywania całkowitej jego rozbiórki, gdyż za takim rozstrzygnięciem nie przemawia brzmienie art. 48 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. W związku ze wskazanymi podstawami kasacyjnymi, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz organu od strony skarżącej, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzuty skargi kasacyjnej. Sąd I instancji błędnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją naruszono przepisy art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów nie było podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ w zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy wyjaśnił przyczyny, które decydują o wydaniu nakazu rozbiórki budynku magazynowego. Należy przy tym podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wnikliwe i staranne. Jak wynika z akt sprawy samowola powstała w 2013r., natomiast postępowanie administracyjne było prowadzone od czerwca 2015r. Skarżący zarzuty skargi uzasadnił podjęciem przez niego czynności w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wiedząc, że w przedmiotowej sprawie PINB decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r. nakazał rozbiórkę budynku magazynowego, dopiero we wniosku z 10 marca 2021 r. zwrócił się do Gminy K. m.in. o zmianę przebiegu odcinka drogi oznaczonej symbolem 6KDW w MPZP oraz o zmianę przeznaczenia terenów. Działania skarżącego okazały się bezskuteczne. Z informacji udzielonej przez Wójta Gminy K. wynika, że na terenie całej Gminy K. obowiązuje obecnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego wprowadzony Uchwałą Nr XIII/84/2004 Rady Gminy K. z dnia 31.03.2004 r., zmienioną Uchwałą Nr XXXI/239/2013 Rady Gminy K. z dnia 28.11.2013 r., Uchwałą Nr XXXIII/262/20l4 Rady Gminy K. z dnia 21.02.2014 r., oraz Uchwałą Nr IV/18/2015 Rady Gminy K. z dnia 06.02.2015 r. PWINB wyjaśnił, że przedmiotowy budynek magazynowy stanowi obiekt budowlany, do którego znajdują zastosowanie ograniczenia zabudowy wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami ww. MPZP został on usytuowany na działkach położonych w terenie oznaczonym symbolem 3 UR/M, tj. tereny usług, rzemiosła i zabudowy mieszkaniowej. Z kolei zgodnie z § 25b ust. 2 pkt. 4 w/w MPZM dla w/w terenu nieprzekraczalna linia zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wewnętrznej lub ciągu - pieszo jezdnego wynosi 4,0 m. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o pełen materiał dowodowy. Strona postępowania miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Organ odwoławczy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że budynek magazynowy na działkach ewid. nr [...] i [...] położonych w miejscowości P., o wymiarach 45,45 m x 15,50 m i wysokości 6,30 m, wybudowany został w 2013 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przy czym roboty przy ww. budynku zostały zakończone. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogły skutecznie podważyć rozstrzygnięcia PWINB. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia art. 48 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. PWINB dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu. Zastosowanie w sprawie znajdował art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 290) w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Postępowanie administracyjne zostało wszczęte i niezakończone jeszcze przed nowelizacją Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 25 ustawy zmieniającej do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdował art. 48 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym. W myśl art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jeżeli samowola jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu, tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Wobec powyższego należy zgodzić się z organami administracji, że na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego należało nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji legalizacyjnej, w tym projektu budowlanego umożliwiającego doprowadzenie przedmiotowego budynku magazynowego do stanu zgodnego z prawem. W postanowieniu z 2 czerwca 2015r. nr PINB.7355-6-2/15 organ I instancji wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych i nałożył na niego obowiązek przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednocześnie zakreślając termin na dokonanie czynności, który był dwukrotnie zmieniany. Podkreślić należy, że inwestor nie przedłożył dokumentów, do których był zobowiązany na podstawie ww. postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedłożone przez inwestora dokumenty w trakcie postępowania odwoławczego nie spełniały wymagań wynikających z postanowienia z dnia 2 czerwca 2015 r. Analiza projektu potwierdza niezgodność z MPZP. Nie ma wpływu na wynik sprawy okoliczność faktyczna, że we wniosku z 10 marca 2021 r. inwestor zwrócił się do Gminy K. m.in. o zmianę przebiegu odcinka drogi oznaczonej symbolem 6KDW w MPZP oraz o zmianę przeznaczenia terenów. Wójt Gminy K. udzielił informacji, że wniosek W. C. z dnia 10 marca 2021 r., został dołączony do zbioru wniosków razem z innymi wnioskami mieszkańców gminy K. o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na dzień udzielania odpowiedzi w/w wniosek nie został rozpatrzony. Poza tym złożenie wniosku o zmianę MPZP nie daje gwarancji, że plan zostanie dostosowany według żądania wnioskodawców. Wobec powyższego przedłożony projekt budowlany nie spełniał wymogów określonych w art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zakresie jego kompletności (brak zwymiarowanego projektu zagospodarowania działki) oraz zgodności z obecnie obowiązującym MPZP Gminy K. Należy tym samym zgodzić się z organem II instancji, że inwestor nie wykonał nałożonych obowiązków w zakreślonym terminie i nie przedłożył wymaganych dokumentów, to zaś obligowało organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku magazynowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, że decyzje organów nadzoru budowlanego o rozbiórce wydane zostały bez rozważenia wszystkich możliwości pozostawienia obiektu bądź dokonania w nim zmian, które zagwarantują zgodność budowy z przepisami. Skarżący miał czas od 2 czerwca 2015r. na spełnienie obowiązków nałożonych w postanowieniu o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 31 stycznia 2024 r., znak: OA.7721.7.11.2016. wezwał skarżącego do przedłożenia kompletnego projektu budowlanego budynku magazynowego zgodnego z obecnie obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminny K. na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] w miejscowości P. -w terminie do dnia 29 marca 2024 r. Ponadto w w/w piśmie poinformowano, że sporządzony projekt budowlany powinien uwzględniać wszystkie roboty budowalne, które powinny zostać wykonane w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku magazynowego do stanu zgodnego z prawem. Organ stwierdził, że skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krośnie z dnia 2 czerwca 2015 r. znak: PINB.7355-6-2/15, w którym organ powiatowy dodatkowo pouczył, że nie wywiązanie się z nałożonego obowiązku spowoduje wydanie decyzji rozbiórkowej. Ponadto ani w wyznaczonym przez organ odwoławczy terminie (tj. 29 marca 2024 r.) ani do dnia wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia zarówno inwestor jak i jego pełnomocnik nie przedłożyli do PWINB dokumentów określonych w wezwaniu organu z dnia 31 stycznia 2024r. znak: OA.7721.7.11.2016. W w/w wezwaniu inwestor został pouczony, że w przypadku nie przedłożenia projektu budowlanego dostosowanego do zapisów MPZP dla miejscowości P. organ II instancji wyda rozstrzygnięcie w oparciu o posiadane akta sprawy. Należy podkreślić, że okres prawie 9 lat od 2 czerwca 2015r. ( postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych) do 30 kwietnia 2024r. ( decyzja organu II instancji o nakazie rozbiórki), był wystarczający na przedłożenie projektu budowlanego, dostosowanego do istniejącego przeznaczenia terenu zgodnie z MPZP. Należy stwierdzić, że inwestor powinien dostosować swoją inwestycję budowlaną do zapisów zawartych w Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminny K. a nie czekać aż zapisy miejscowego planu zostaną ,,dopasowane" do jego inwestycji. Tym bardziej, że skarżący ze względu na to, że postępowanie administracyjne trwało od 2015 roku miał wystarczającą ilość czasu aby przedłożyć stosowne dokumenty. Wobec stwierdzenia, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę na ww. decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.