II OSK 490/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 936/24 w sprawie ze skargi [...] w K.] na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr 190/2024, znak: WOB.7721.463.2023.PWOL w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 936/24, oddalił skargę [...] w K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) z 29 kwietnia 2024 r. nr 190/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) decyzją z dnia 25 września 2023 r. nr ROIK 1.5160.171.2022.AST działając na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: k.p.a. umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przebudowy dachu budynku zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że w dniu 16 listopada 2022 r. przeprowadzono oględziny w sprawie remontu budowy budynku z otworami okiennymi zlokalizowanego we wschodniej części dz. nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] w [...]. Z uwagi na nieobecność właścicieli nieruchomości działania kontrolne zostały ograniczone do wykonania fotografii spornego obiektu. W dniu 15 grudnia 2022 r. przeprowadzono ponowne oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których ustalono, że krawędź dachu budynku restauracji [...] wystaje około 40 cm poza lico południowej ściany szczytowej na teren działki nr [...] obr. [...] - działki należącej do skarżącej. Konstrukcja dachu drewniana. W miarę możliwej oceny wizualnej stan techniczny dachu określono jako dobry. Obecna w trakcie czynności kontrolnych J. L. - współwłaścicielka przedmiotowej nieruchomości oświadczyła, że nabyła ją wraz z mężem w 2009 r. od tego czasu nie były prowadzone żadne roboty budowlane wymagające zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Stwierdziła, że nie ma wiedzy, aby jakakolwiek przebudowa dachu była wykonywana przed nabyciem przez nią nieruchomości. W dniu 5 kwietnia 2023 r. do organu wpłynęło pismo J. L., w którym poinformowano, że dokonano likwidacji okapu przechodzącego na teren działki nr [...] obręb [...], będącej własnością skarżącej, jak również dokonano przeniesienia czerpni i wyrzutni powietrza zlokalizowanej w ścianie granicznej z działką nr [...] obr. [...] na dach budynku położonego przy ul. [...] w [...]. Do pisma dołączono fotografię przedstawiającą obecny stan przedmiotowego dachu. Następnie w dniu 18 lipca 2023 r. J. L. przedłożyła pismo, w którym to zawiadomiła o likwidacji okapu wychodzącego z budynku przy ul. [...] w [...] na teren działki nr [...] obręb [...]. Do pisma dołączono oświadczenia inż. P. K. z dnia 30 czerwca 2023 r., w którym to wskazano, że wentylacja mechaniczna w lokalu usługowym przy ul. [...] w [...] została wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną zasadami wiedzy technicznej, instalacja została poddana sprawdzeniu i działa poprawnie, wydatki powietrza zgodnie z założeniami projektu. W dniu 31 lipca 2023 r. przeprowadzono czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których ustalono, że krawędź dachu budynku zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] została zlicowana z południową ścianą szczytową i nie wystaje na teren dz. nr [...] obr. [...]. Do protokołu z czynności dołączono dokumentację zdjęciową. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania MWINB decyzją z 29 kwietnia 2024 r. nr 190/2024 utrzymał w mocy decyzję PINB. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie przed organem powiatowym były roboty budowlane związane z przebudową dachu budynku lokalu usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Niemniej przed zakończeniem postępowania i przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, inwestor pismem z dnia 10 lipca 2023 r. poinformował organ I instancji, że dokonał likwidacji wystającej na działkę sąsiednią krawędzi dachu przedmiotowego budynku. Zdaniem MWINB w ustalonym stanie faktycznym, brak było podstaw wydania decyzji merytorycznej w oparciu o przepisu ustawy Prawo budowlane. W obecnym stanie faktycznym, jak wskazał organ odwoławczy dach przedmiotowego budynku jest zgodny z prawem i nie narusza własności skarżącej (tj. nie przekracza granicy z działka nr [...] obr. [...] w [...]), wobec czego PINB zasadnie uznał w skarżonej decyzji, że brak jest podstaw do działania organu nadzoru budowlanego w przedmiocie dachu. Co więcej, organ odwoławczy dokonał analizy zdjęć lotniczych spornego obiektu dostępnych w witrynie internetowej Małopolskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej, które wykazały, że dach przedmiotowego obiektu istniał w stanie niezmiennym w okresie już od co najmniej 2009 r., (najprawdopodobniej również w 2003 r.) zaś jego późniejsze zdjęcia nie wskazują na dokonywanie zmian w zakresie pokrycia dachowego. Powyższe potwierdzają również zdjęcia dostępne w usłudze Google Street Viev (zdjęcia datowane od roku 2009 do 2022). Nadto współwłaścicielka przedmiotowego obiektu J. L. w trakcie przeprowadzonych w dniu 14 grudnia 2022 r. oględzin oświadczyła, że przedmiotową nieruchomość nabyła wraz z mężem w 2009 r. w obecnym kształcie i formie. Od tego czasu nie były prowadzone żadne roboty budowlane wymagające zgody organu administracji architektoniczno- budowlanej. W ocenie MWINB nie ma uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że doszło do przebudowy dachu. Organ wskazał, że fakt usytuowania obiektu w granicy działki sąsiedniej będącej własnością skarżącej nie narusza przepisów, gdyż ww. działka jest działką drogową. Skargę na decyzję MWINB wniosła [...]w K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji gdy dopiero na etapie postępowania przez organem II instancji doszło do weryfikacji przedmiotu postępowania; 2) 105 § 1 w zw. z art. 104 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8, art. 11 i art. 107 k.p.a., wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna, którą należy rozumieć jako szczególną kompozycję podmiotu administracyjnego stosunku prawnego, jego przedmiotu (węzła praw i obowiązków), podstawy faktycznej oraz podstawy prawnej, w wyniku czego następuje możliwość władczej konkretyzacji norm prawnych odnoszących się do wzajemnych uprawnień i obowiązków organu administracji publicznej oraz podmiotu będącego adresatem rozstrzygnięcia tego organu. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia, jeżeli nastąpi dekompletacja któregoś z wyżej wskazanych elementów, w wyniku czego organ stwierdzi, że sprawa administracyjna albo nigdy nie istniała (bezprzedmiotowość pierwotna), albo przestała istnieć (bezprzedmiotowość następcza). Jak zauważył Sąd pierwszej instancji organ uznał, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, ponieważ mamy brak przedmiotu postępowania. Wszczęte zostało ono w związku z powiadomieniem dokonanym przez stronę skarżącą, i dotyczyło przebudowy dachu budynku zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], którego krawędź dachu (aktualnie [...]) wystawała około 40 cm poza lico południowej ściany szczytowej budynku, na teren należącej do skarżącej działki nr [...] obr. [...]. W trakcie postępowania organ ustalił, że krawędź dachu przedmiotowego obiektu została zlicowana z południową ścianą szczytową i nie wystaje na teren dz. nr [...]. Zatem w obecnym stanie faktycznym dach przedmiotowego budynku jest zgodny z prawem i nie narusza własności skarżącej. Usytuowanie obiektu jest więc zgodne z przepisami techiczno-budowlanymi tj. § 12 ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej: r.w.t. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu stanowisko przyjęte przez organ jest prawidłowe i nie zachodzą podstawy by nałożyć na właścicieli przedmiotowego obiektu nakazów, o których mowa w art 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), dalej: p.b., tj. nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Skargę kasacyjną wniosła [...] w K. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy dopiero na etapie postępowania przez organem II instancji doszło do weryfikacji przedmiotu postępowania, w związku z przeprowadzeniem uzupełniającego postępowania dowodowego na zlecenie organu II instancji, co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 104 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ II instancji błędnie utrzymał w mocy decyzję o umorzeniu postępowania, podczas gdy przedmiotem postępowania była przebudowa dachu budynku przy ul. [...] bez zgody właściwego organu administracji publicznej, co oznacza, że sam fakt przeprowadzenia prac, które doprowadziły do zlicowania krawędzi dachu z południową ścianą szczytową nie uzasadniał stwierdzenia, że w sprawie występuje bezprzedmiotowość postępowania; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8, art. 11 i art. 107 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ nie wypełnił obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, a nadto nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 4) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez Sąd do wszystkich zarzutów, które to zostały podniesione w skardze, a w szczególności do zarzutu naruszenia przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności postępowania, z uwagi na dokonanie dopiero przez organ II instancji weryfikacji przedmiotu postępowania, w związku z przeprowadzeniem uzupełniającego postępowania dowodowego, w sytuacji gdy przedstawiony zarzut odnosił się do kwalifikowanych wad postępowania przed organem II instancji, a w konsekwencji rozpoznanie tego zarzutu miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji MWINB i poprzedzającej jej decyzji PINB, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosła także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jako pierwszy rozpoznał zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., z którym skarżąca kasacyjnie łączy wykazanie nieodniesienia się przez Sąd do wszystkich zarzutów, które zostały podniesione w skardze, a w szczególności do zarzutu naruszenia przez organ II instancji zasady dwuinstancyjności postępowania. Tymczasem w świetle zasady kauzalności uchybień procesowych, ewentualne wady uzasadnienia polegające na pominięciu niektórych kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą mogą doprowadzić do uchylenia wyroku tylko wówczas, gdyby w świetle akt danej sprawy oraz relewantnych dla oceny legalności danego aktu administracyjnego przepisów prawa, odniesienie się do tych kwestii w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji mogło, z wysokim prawdopodobieństwem, doprowadzić do odmiennego wyniku sprawy (por. np. wyrok NSA z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 44/22 oraz wyrok NSA z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1612/22 - CBOSA). Sytuacja taka w realiach niniejszej sprawy nie zachodzi. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może uzasadniać nieuwzględnienie wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez Sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 741/23, Lex nr 3941873). Jednocześnie w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można podważać też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2869/22, Lex nr 3979617), a to zdaje się czynić skarżąca kasacyjnie. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 w zw. z art. 15 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skoro postępowanie dowodowe w sprawie zostało w całości przeprowadzone przez organ II instancji i działanie to nie stanowiło wyłącznie uzupełnienia zebranego materiału dowodowego, to w sprawie naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania. Z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić, ponieważ stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ I instancji – najpierw podczas oględzin dokonanych w dniach 16 listopada 2022 r., a następnie w dniu 15 grudnia 2022 r. Niezaprzeczalnym jest, że przedmiotem postępowania przed organem I instancji były roboty budowlane związane z przebudową dachu budynku lokalu usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], niemniej brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie, skoro przed wydaniem decyzji przez PINB inwestor poinformował pismem z 10 lipca 2023 r., że dokonał likwidacji wystającej na działkę sąsiednią krawędzi dachu ww. budynku. Na skutek złożonego odwołania MWINB postanowieniem z 20 lutego 2024 r. nr 195/2024 działając na podstawie art. 136 k.p.a. zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego poprzez m.in. przesłanie zgłoszeń [...] w K. dotyczących nielegalnej przebudowy dachu budynku położonego na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] lub też stosownych wyjaśnień w zakresie powyższych zgłoszeń oraz przeprowadzenie na ww. działce oględzin celem ustalenia aktualnego stanu faktycznego oraz zakresu prac wykonanych przez inwestorów, dokonanie pomiarów wszystkich krawędzi dachu budynku z uwzględnieniem ich odległości od działki sąsiedniej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zakres powyższego zlecenia nie naruszył w żaden sposób zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ koniecznym okazało się przeprowadzenie dowodu, czy informacje uzyskane od inwestora w trakcie prowadzonego postępowania przez PINB mają odzwierciedlenie w rzeczywistości. W literaturze wskazuje się, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy jest prawnie dopuszczalne. Zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Zwrot "uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie" wskazuje na ograniczony zakres czynności dowodowych przeprowadzanych na etapie postępowania odwoławczego. Tym niemniej nawet konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania dowodowego (wyrok NSA z dnia 17 października 1996 r., sygn. akt I SA/Po 234/96, LEX nr 27339; wyrok NSA z dnia 13 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 723/97, LEX nr 47269) (por. P. Przybysz (w:): P. Przybysz (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el, art. 136, pkt 3). Co więcej, zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Zarówno bowiem postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze mają w pełni charakter merytoryczny (patrz wyrok NSA z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt II GSK 1018/25, LEX nr 3934815). Przy czym braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. W tej sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności - jest wydanie decyzji kasacyjnej. W niniejszej sprawie zakres postępowania uzupełniającego w żaden sposób nie wskazuje, że MWINB naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł również uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8, art. 11 i art. 107 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie zdaje się przede wszystkim zapominać, że wynikający z art. 7 k.p.a. obowiązek stania na straży praworządności, a także uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nie może być oderwany od obowiązku działania organu na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). O ile bowiem organy administracyjne winny uwzględniać słuszny interes strony w prowadzonym postępowaniu i wydanych rozstrzygnięciach, o tyle nie może on oznaczać wydania rozstrzygnięcia niezgodnego z przepisami prawa. Podobnie rzecz się ma z zasadą zaufania do władzy publicznej wyrażoną w art. 8 k.p.a. jak i zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) Co prawda w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Jeśli organ administracji publicznej ustali, że dana okoliczność nie zachodziła, a przy tym nie można mu postawić z tego tytułu zarzutu, to strona powinna podjąć starania mające na celu wykazanie prawdziwości jej twierdzeń. Przepis art. 7 k.p.a. nie stanowi źródła obowiązku badania wszystkich okoliczności, które w jakikolwiek sposób potencjalnie oddziałują na wynik postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt I OSK 2832/23, LEX nr 3851879). Także zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. pozostają niezasadne, gdyż stan faktyczny relewantny dla rozstrzygnięcia sprawy został ustalony w oparciu o prawidłową i adekwatną ocenę dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych. Zaskarżona decyzji także w pełni odpowiadała wymogom wynikający z art. 107 k.p.a. Nie znajduje uzasadniania także zarzut kasacyjny naruszenia art. 105 § 1 w zw. z art. 104 k.p.a. W sytuacji gdy organy ustaliły, że sporny budynek nie narusza przepisów w zakresie jego lokalizacji względem granicy działki należącej do skarżącej oraz, że brak jest podstaw do nałożenia z tego tytułu obowiązków na właścicieli budynku w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania, zasadnym było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W myśl art. 105 § 1 w k.p.a. - gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Powyższy przepis kładzie akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Poglądy na istotę umorzenia postępowania administracyjnego są zatem uwarunkowane przez stanowisko wobec samego przedmiotu postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie na ogół przyjmuje się, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1. Prowadzi to do wniosku, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym wypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem (tak jak w niniejszej sprawie), (por. A. Wróbel (w:): M. Jaśkowska (red.) M. Wilbrandt-Gotowicz (red) A. Wróbel (red.), Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2025, art. 105, pkt 2). Tym samym uznaje się, że ze względu na brak materialnoprawnych podstaw do dokonania władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w sprawie przebudowy dachu budynku, w wyniku której okap budynku wystawał poza granice działki. W sytuacji gdy właściciel budynku usunął okap doprowadzając budynek w tym zakresie do stanu zgodnego z prawem, brak było podstaw do władczego rozstrzygnięcia organu w formie decyzji merytorycznej, natomiast zasadne stało się rozstrzygnięcie formalne w postaci decyzji o umorzeniu postępowania. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.