II OSK 50/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.T. i T.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 1026/23 w sprawie ze skargi J.T. i T.T. na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia 14 czerwca 2023 r. nr WIR.VIII.7840.1.193.2022.AC w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zaskarżonym wyrokiem z 17 lipca 2024 r., II SA/Bd 1026/23 oddalił skargę J.T. i T.T. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 14 czerwca 2023 r., nr WIR.VIII.7840.1.193.2022.AC, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z 17 października 2022 r., nr WAiB.6740.12.177.129.2022.WS WAiB-65/IV/2016, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w T. o pozwolenie na budowę z 5 maja 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił ww. inwestorowi pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...],obręb [...] przy ul. [...] w T.. J.T. i T.T. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia powołanych powyżej przepisów k.p.a. w zakresie ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy poprzez: a) zaniechanie przez organy administracji publicznej dokładnego skonfrontowania treści projektu budowlanego z dostępną dokumentacją geodezyjną w celu ustalenia ukształtowania terenu przed rozpoczęciem inwestycji i rzędnych terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja; b) zaniechanie przez organy administracji publicznej dokładnego i wyczerpującego zbadania, czy wskazana w projekcie budowlanym maksymalna wysokość budynku wielorodzinnego odpowiada wymogowi dotyczącemu maksymalnej wysokości zabudowy zawartemu w § 8 pkt 6 lit. b uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 25 września 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic [...] i [...] w T. (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z 2014 r. poz. [...]), dalej: m.p.z.p.; c) zaniechanie przez organy administracji publicznej dokładnego ustalenia w oparciu o dostępną dokumentacją geodezyjną poziomu terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja i rzędnych terenu istniejących w momencie wejścia w życie m.p.z.p.; d) nieprawidłowe ustalenie, niezgodnie z treścią postanowienia § 8 pkt 4 lit. b m.p.z.p., że w miejsce rozebranego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] dopuszczalna jest nowa zabudowa wielorodzinna w sytuacji, gdy z treści § 8 pkt 4 lit. b m.p.z.p. wynika, że w miejsce rozebranego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] dopuszcza się budowę wyłącznie nowej zabudowy jednorodzinnej, która swoim usytuowaniem, gabarytem i typem zabudowy nawiązywała będzie do obiektów o wartości historyczno-kulturowej położonych przy ulicy [...]; e) zaniechanie przez organy administracji publicznej dokładnego i wyczerpującego zbadania, czy lokalizacja miejsca przeznaczonego na kontenery na odpady (śmietniki) spełnia wymóg z § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej: r.w.t., dotyczący konieczności zachowania dla miejsc do gromadzenia odpadów stałych minimalnej odległości wynoszącej 10 m od okien i drzwi budynku jednorodzinnego przy ul. [...] należącego do skarżących i stanowiącego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; f) nieuwzględnienie faktu, że w sprawie występuje konieczność ochrony obiektu wpisanego do rejestru zabytków, ponieważ budynek skarżących przy ul. [...], który jest zlokalizowany na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do terenu inwestycji, oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] i którego jedna ze ścian posadowiona jest na granicy z nieruchomością stanowiącą teren inwestycji, objęty jest wskazaną ochroną, został wpisany do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] oraz ma wartość historyczno-kulturową; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia powołanych powyżej przepisów k.p.a. w zakresie ciążącego na organie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego z zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego poprzez: a) zaniechanie dokładnego i wyczerpującego zbadania, w tym poprzez zasięgnięcie opinii biegłego z dziedziny dendrologii, czy i w jaki sposób budowa garażu podziemnego (podziemnej hali garażowej) na nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją może spowodować uszkodzenie systemu korzeniowego drzew wchodzących w skład ogrodu towarzyszącego zabudowie o wartości historyczno-kulturowej zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], należącej do skarżących, co do której § 8 pkt 4 lit. c m.p.z.p. przewiduje nakaz zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno-kulturowej; b) dowolne a nie swobodne ustalenie, że budowa garażu podziemnego (podziemnej hali garażowej) na nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją jest zgodna z wynikającym z § 8 pkt 4 lit. c m.p.z.p. nakazem zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno-kulturowej, która to zabudowa i ogród towarzyszący znajduje się na nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...], należącej do skarżących; c) zaniechanie przez organ dokładnego i wyczerpującego zbadania, czy i w jaki sposób budowa budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja, oddziaływać będzie na znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie zaplanowanej inwestycji budynek jednorodzinny przy ul. [...], należący do skarżących; d) zaniechanie przez organ dokładnego i wyczerpującego zbadania czy budowa budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja, w bezpośrednim sąsiedztwie budynku jednorodzinnego przy ul. [...], należącego do skarżących nie będzie powodowała zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników budynku jednorodzinnego przy ul. [...] lub obniżenia jego przydatności do użytkowania; e) dowolne a nie swobodne ustalenie, w oparciu o opinię geotechniczną załączoną do projektu architektoniczno-budowlanego, że budowa budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja nie będzie powodowała zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników budynku jednorodzinnego przy ul. [...] lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, mimo że kwestia ta nie była przedmiotem analizy w ramach opinii geotechnicznej; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 k.p.a., będące pochodną wskazanych wyżej naruszeń prawa procesowego, poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. i zaakceptowanie przez Sąd I instancji naruszenia powołanych powyżej przepisów k.p.a. polegającego na tym, że organ prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, czego przejawem było niedopełnienie obowiązku zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 8 pkt 6 lit. b m.p.z.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. w sytuacji, gdy wskazana w projekcie architektoniczno-budowlanym wysokość budynku mieszkalnego wykracza poza maksymalną wysokość zabudowy przewidzianą w § 8 pkt 6 lit. b m.p.z.p. i w rezultacie nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T.; 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 8 pkt 4 lit. b m.p.z.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. w sytuacji, gdy z treści § 8 pkt 4 lit. b m.p.z.p. wynika, że w miejsce rozebranego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] dopuszcza się budowę wyłącznie nowej zabudowy jednorodzinnej, która swoim usytuowaniem, gabarytem i typem zabudowy nawiązywała będzie do obiektów o wartości historyczno-kulturowej położonych przy ulicy [...] i w rezultacie nieuchylenie decyzji zaskarżonej Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T.; 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 8 pkt 4 lit. a i c m.p.z.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora, projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami m.p.z.p. w sytuacji, gdy z treści § 8 pkt 4 lit. c m.p.z.p. wynika nakaz zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno-kulturowej, a budowa garażu podziemnego na nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją spowoduje uszkodzenie systemu korzeniowego drzew wchodzących w skład ogrodu towarzyszącego zabudowie o wartości historyczno-kulturowej zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...] oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], należącej do skarżących, na której znajduje się budynek jednorodzinny o wartości historyczno-kulturowej i w rezultacie nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T.; 7) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. w zw. z § 206 ust. 1 i w zw. z § 204 ust. 5 r.w.t. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora oraz projekt zagospodarowania działki są zgodne z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi i nie spowodują zagrożeń dla bezpieczeństwa skarżących - użytkowników budynku przy ul. [...] i obniżenia przydatności do użytkowania ww. budynku należącego do skarżących w sytuacji, gdy inwestor zaniechał sporządzenia i dołączenia do dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej stanu budynku istniejącego przy ul. [...], stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania oraz uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja i w rezultacie nieuchylenie jej oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta T.; 8) art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. w zw. z § 206 ust. 1 i w zw. z § 204 ust. 5 r.w.t. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany są kompletne w sytuacji, gdy inwestor zaniechał sporządzenia i dołączenia do dokumentacji projektowej ekspertyzy technicznej stanu budynku istniejącego przy ul. [...], należącego do skarżących stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania oraz uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku wielorodzinnego, którego dotyczy zaskarżona decyzja i w rezultacie nieuchylenie jej oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta T.; 9) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 22 ust. 2 pkt 1 r.w.t. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zamierzenie inwestycyjne inwestora oraz projekt zagospodarowania działki są zgodne z przepisami w tym przepisami techniczno-budowlanymi oraz że dla zaplanowanego miejsca do gromadzenia odpadów stałych zachowana jest minimalna wymagana odległość 10 m od okien i drzwi budynku przy ul. [...] należącego do skarżących w sytuacji, gdy lokalizacja miejsca przeznaczonego na kontenery na odpady (śmietniki), stanowiącego miejsce do gromadzenia odpadów stałych, którą przewidziano w projekcie zagospodarowania terenu nie zachowuje minimalnej odległości wynoszącej 10 m od okien i drzwi budynku jednorodzinnego przy ul. [...] należącego do skarżących i stanowiącego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i w rezultacie nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T.; 10) art. 5 ust. 1 pkt 7 p.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z pominięcia konieczności zapewnienia w procesie budowlanym ochrony obiektu wpisanego do rejestru zabytków w sytuacji, gdy budynek skarżących przy ul. [...], który jest zlokalizowany na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], tj. na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do terenu inwestycji i którego jedna ze ścian posadowiona jest na granicy z nieruchomością stanowiącą teren inwestycji, objęty jest wskazaną ochroną, został wpisany do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] oraz ma wartość historyczno-kulturową i w rezultacie nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T.; 11) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z pominięcia konieczności zapewnienia w procesie budowlanym poszanowania uzasadnionych interesów skarżących występujących w obszarze oddziaływania obiektu, który według zamierzenia inwestycyjnego inwestora zrealizowany ma zostać na nieruchomości przy ul. [...], czego przejawem jest ograniczenie możliwości zabudowy przez skarżących ich działki przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], a także powodowanie zagrożenia dla konstrukcji należącego do skarżących budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], którego fundamenty są posadowione na niestabilnym gruncie w warstwie namułów organicznych lub powyżej nich, co skutkuje nadmiernym i nierównomiernym osiadaniem budynku skarżących, który to proces może zostać intensyfikowany na skutek prowadzenia robót budowlanych na terenie objętym zaskarżoną decyzją, w szczególności robót polegających na wykonaniu wykopu pod budowę podziemnej hali garażowej i w rezultacie nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że zrzekają się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżących kasacyjnie na uzasadnionych podstawach. Chybione są te zarzuty kasacyjne, które przypisującą Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a., ponieważ zgodzić się trzeba z Sądem, że Wojewoda Kujawsko-Pomorski przed wydaniem zaskarżonej decyzji poddał właściwemu rozważeniu zebrany w sprawie materiał dowodowy, a dokonana jego ocena w zakresie, w jakim wskazywała na zaistnienie sytuacji, o której mowa w art. 35 ust. 4 p.b., nie pozostaje wadliwa. Powoduje to, że zarzuty skarżących wskazujące, iż w toku przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności decyzji z 14 czerwca 2023 r. nastąpiło naruszenie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2-3, a także art. 5 ust. 1 pkt 7 i 9 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 p.b., § 23 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 22 ust. 2 pkt 1 i § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 r.w.t., a także § 8 pkt 4 lit. a i b oraz pkt 6 lit. b m.p.z.p.), co stanowi następstwo akceptacji nieprawidłowych ustaleń przyjętych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, muszą być ocenione jako bezzasadne. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, dokumentacja projektowa przedłożona przez inwestora trafnie została uznana za spełniającą wymagania dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy, jaka została dopuszczona na terenie oznaczonym symbolem 78.07-MN/MW1, albowiem projekt, przewidując budowę budynku posiadającego 4 kondygnacje nadziemne i wysokość do attyki 12,82 m ponad poziom terenu (Projekt architektoniczno-budowlany. Opis techniczny. Pkt 5. Podstawowe parametry projektowanego budynku, s. 5), realizuje wymóg ograniczenia maksymalnej wysokości nowej zabudowy do 4 kondygnacji nadziemnych, nie więcej niż 13 m od poziomu terenu (§ 8 pkt 6 lit. b m.p.z.p.). Sąd I instancji, wbrew odmiennemu stanowisku skarżących kasacyjnie, nadał powołanej regulacji m.p.z.p. prawidłowe znaczenie normatywne, albowiem zasadnie w wyroku przyjął, że parametr wysokości spornego budynku mieszkalnego wielorodzinnego mierzonej od poziomu terenu powinien być badany z uwzględnieniem wysokości rzędnych terenu wynikających z założeń projektowych. Nie jest bowiem zabronione na gruncie analizowanego przez Sąd m.p.z.p. podwyższenie lub obniżenie wysokości tychże rzędnych przez inwestora, jeżeli wymaga tego zróżnicowanie terenu czy charakterystyka projektowanego budynku. Wobec tego, że m.p.z.p. nie zdefiniował pojęcia poziomu terenu, jego prawne znaczenie oprzeć należało na dyspozycji § 3 pkt 15 r.w.t., która odnosi go do rzędnych przyjętych w projekcie, a te z uwagi na rozwiązania architektoniczne zaproponowane przez inwestora w kontrolowanym przez Sąd I instancji przypadku mogły wiązać się z podwyższeniem terenu działki inwestora względem rzędnych terenu istniejących w momencie wejścia w życie m.p.z.p., do których nietrafnie odwołali się skarżący kasacyjnie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie musiały, jak prawidłowo ocenił Sąd I instancji, dokonywać w sprawie ustaleń, które wiązałyby dopuszczalność zatwierdzenia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego ze stwierdzeniem nawiązywania planowanej zabudowy - w zakresie jej typu, usytuowania i gabarytów - do obiektów o wartości historyczno-kulturowej położonych przy ulicy [...] w T. Takie wymagania organ planistyczny odniósł bowiem wyłącznie do zamiaru realizacji nowej zabudowy jednorodzinnej w miejscu zlokalizowania budynku przy ul. [...] w razie rozbiórki tego obiektu budowlanego. Postanowienia m.p.z.p. w zakresie, w jakim określają zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (§ 8 pkt 4 m.p.z.p.), w tym nakazują w przypadku rozbiórki budynku przy ul. [...] nowej zabudowie jednorodzinnej nawiązywać do usytuowania, gabarytów i typu zabudowy obiektów o wartości historyczno-kulturowej położonych przy tej ulicy, nie wyłączają przeznaczenia podstawowego terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 78.07-MN/MW1, którym jest odpowiednio zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jak też zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 8 pkt 1 lit. a m.p.z.p.). W konsekwencji nie mogły one stać na przeszkodzie udzieleniu przez organ pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obręb [...] w T. Przeprowadzona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnia systemowa (wewnętrzna) § 8 m.p.z.p. cechuje się w zakresie pozwalającym na sformułowanie powyższego wniosku, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełną prawidłowością. Argumentacja skargi kasacyjnej nie doprowadziła również do wykazania, że zgromadzony materiał dowodowy został błędnie rozważony w kontekście wymagania opisanego w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 22 ust. 2 pkt 1 r.w.t. Nie budzi wątpliwości w świetle przywołanej regulacji prawnej, że miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 r.w.t., powinny znajdować się w odległości co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Wrysowane w projekcie zagospodarowania terenu miejsce na kontenery na odpady (śmietnik) sąsiaduje z nieposiadającą okien lub drzwi ścianą budynku mieszkalnego należącego do skarżących. Okna i drzwi umiejscowione są na innych elewacjach tego budynku, niemniej skarżący kasacyjnie w postępowaniu nie wykazali, że zsumowana odległość miejsca na kontenery na odpady od najbliższych okien (drzwi) w ich budynku, stanowiąca sumę odległości tego miejsca do granicy działki (7,70 m – Projekt zagospodarowania terenu. Nr rys. U.01, s. 50) oraz odległości tych okien (drzwi) od granicy, wbrew oświadczeniu projektanta, jest w rzeczywistości mniejsza niż wymagana. Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji odmownie rozpatrzył żądanie skarżących o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu mającego obrazować formułowane przez stronę w zaznaczonym zakresie twierdzenia, jednakże skarga kasacyjna to działanie Sądu I instancji pozostawiła poza zakres sformułowanych w niej podstaw, nie wiążąc z nim uchybienia art. 106 § 3 p.p.s.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić również stanowiska skarżących kasacyjnie odnośnie do pominięcia w sprawie okoliczności związanej z objęciem budynku skarżących zlokalizowanego przy ul. [...] ochroną konserwatorską. Okoliczność ta nie została w postępowaniu "zbagatelizowana", została ona bowiem przez organy administracji architektoniczno-budowlanej rozważona, tym niemniej wnioski wyprowadzone z faktu sąsiadowania terenu inwestycji z zabytkowym budynkiem o wartości historyczno-kulturowej, inaczej niż postrzegają tę kwestię skarżący kasacyjnie, nie mogły determinować kierunku podejmowanego rozstrzygnięcia. Akta kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawy potwierdzają, że powyższe wnioski zostały sformułowane m.in. po uwzględnieniu tej płaszczyzny ocen, która ma związek ze zlokalizowaniem budynku skarżących częściowo na gruntach słabonośnych (w warstwie namułów organicznych lub powyżej nich), czego następstwem było powstanie w jego konstrukcji uszkodzeń wynikających z osiadania jego północno-wschodniego narożnika. Stanowiąca część materiału dowodowego dokumentacja geotechniczna (Projekt budowlany. Załączniki formalno-prawne, s. 27-43) wraz z aneksem (załącznik do pisma inwestora z 21 marca 2023 r.) wskazuje, że projektowany obiekt został zaliczony do II kategorii geotechnicznej. Potwierdza ona, co obejmuje również rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku skarżących (poza 7 otworami badawczymi wykonano 2 otwory badawcze w odległości około 2 m od tego budynku), że na dokumentowanym terenie panują proste warunki gruntowe i występujące na nim podłoże nośne nadaje się do bezpośredniego posadowienia fundamentów projektowanego obiektu stanowiącego 4-kondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinnym z garażem podziemnym bez szkody dla zabudowy znajdującej się na nieruchomości skarżących kasacyjnie. Konieczne jest zauważenie, że wnioski te znalazły pełne potwierdzenie w przedłożonym przez inwestora dodatkowym opracowaniu - ekspertyzie geotechnicznej (Ekspertyza geotechniczna dotycząca stanu podłoża gruntowego na działkach przy ul. [...] w T. z oceną wpływu budowy projektowanych budynków na istniejący budynek jednorodzinny przy ul. [...] z lutego 2017 r. autorstwa mgr. inż. Z.W. i dra inż. A.Z.), w którym stwierdzono, że rozpoznanie podłoża gruntowego jest wystarczające dla zaprojektowanego posadowienia budynku, z punktu widzenia postanowień rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarski Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r. poz. 463) poprawnie określono warunki gruntowe i przyjęto kategorię geotechniczną obiektu, a ponadto wykluczyć należy niekorzystne oddziaływanie nowej inwestycji na istniejący budynek. Z tego punktu widzenia materiał dowodowy zebrany w sprawie, wbrew poglądowi skarżących kasacyjnie, nie uzasadnia postawienia Sądowi I instancji zarzutu pominięcia, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o dowolną a nie swobodną ocenę dowodów odnośnie do powodowania przez inwestycję zagrożenia dla istniejącego budynku i bezpieczeństwa jego użytkowników. W odniesieniu do tejże kwestii pozbawione podstaw jest twierdzenie skarżących kasacyjnie, że jej zbadanie nastąpiło z naruszeniem art. 84 § 1 k.p.a., co nie uwzględnia w sposób właściwy charakteru prawnego zaznaczonego opracowania. Jakkolwiek trafnie uznaje się, że dokument tego rodzaju formalnie nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu ww. przepisu (por. A. Bochentyn, Dowód z opinii biegłego w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2020, s. 241-243), tym niemniej, abstrahując w tym miejscu od procesowego znaczenia pojęcia biegłego, który podlega powołaniu przez organ, nie może budzić wątpliwości, iż wskazana ekspertyza geotechniczna została sporządzona z uwzględnieniem wiadomości specjalnych. Kwestionowanie ustaleń osoby legitymującej się uzyskaniem wykształcenia kierunkowego i przygotowaniem zawodowym pozwalającym na zdobycie specjalistycznej wiedzy i doświadczenia w określonej dziedzinie powinno mieć charakter merytoryczny, nie może stąd pozostawać gołosłowne. To twierdzenie odwołujące się do konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, którego to wymogu organy administracji architektoniczno-budowlanej miałyby nie dopełnić, skarżący w nieuprawniony sposób rozszerzyli w treści skargi kasacyjnej również na materię objętą postanowieniami § 8 pkt 4 lit. c m.p.z.p. Wynikający z powyższego przepisu aktu prawa miejscowego nakaz "zachowania ogrodów towarzyszących zabudowie o wartości historyczno-kulturowej" nie mógł mieć wpływu na projektowany sposób zagospodarowania działek inwestycyjnych, uwzględniając, że treść znajdującej się w aktach sprawy opinii dendrologicznej (Opinia dendrologiczna z 17 czerwca 2016 r., k. 64-66 akt adm.) wskazuje, iż znajdująca się na nich roślinność, mając na uwadze jej układ (położenie), a przede wszystkim skład gatunkowy oraz wiek, nie pozwala mówić o uformowaniu na analizowanym terenie założenia ogrodowego w rozumieniu powołanego przepisu. Podzielić trzeba również tę uwagę Sądu I instancji, która uznaje, że sporna inwestycja nie ma wpływu na wywiązywanie się przez skarżących jako współwłaścicieli działki nr ew. [...], z obowiązku, o którym mowa w § 8 pkt 4 lit. c m.p.z.p., zważywszy, iż nic nie potwierdza, by roboty budowlane objęte pozwoleniem z uwagi na ich charakterystykę mogły prowadzić do przekształcenia wskazanego przedmiotu ochrony, skutkując niedopuszczalną degradacją lub zniszczeniem ogrodu należącego do skarżących. W świetle § 206 ust. 1 r.w.t. budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Obowiązek przedłożenia tego rodzaju ekspertyzy ciąży na inwestorze w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, które może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania (§ 204 ust. 5 r.w.t.). Sytuacja, jak miała miejsce w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie, uzasadniała posłużenie się przez inwestora ekspertyzą geotechniczną. Sformułowane w niej wnioski wskazujące na brak niekorzystnego oddziaływania nowej zabudowy na istniejący budynek, których podstawą była m.in. analiza posadowienia budynku skarżących, ocena charakteru powstałych w nim uszkodzeń oraz ich zmiana na przestrzeni lat (1992-2017) wraz z określeniem metod, które powinny zostać zastosowane celem zapobieżenia dalszym (niezależnym od zrealizowania projektowanej inwestycji) uszkodzeniom (wzmocnienie i obniżenie poziomu posadowienia budynku), nie pozwalają uznać, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją Wojewody Kujawsko-Pomorskiego projekt zagospodarowania terenu nie spełnia w omawianym zakresie warunku zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.