II OSK 538/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Bąkowski, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Sędzia WSA (del.) Piotr Broda, Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Z. S. i D. S. oraz Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 276/21 w sprawie ze skargi I. A., J. L., E. G., R. M. i Z. H. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 22 lutego 2021 r., nr WI-I.7840.3.114.2020.BG w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz I. A., J. L., E. G., R. M. i Z. H. kwoty po 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zasądza solidarnie od Z. S. i D. S. na rzecz I. A., J. L., E. G., R. M. i Z. H. kwoty po 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 grudnia 2021 r., II SA/Gd 276/21, w sprawie ze skargi I. A., J. L., E. G., R. M. i Z. H. na decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej Wojewoda) z dnia 22 lutego 2021 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 19 maja 2020 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Kartuskiego (dalej Starosta) z dnia 19 maja 2020 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 6 marca 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i rozbudowę gospodarstwa drobiarskiego do chowu brojlerów o innowacyjne obiekty drobiarskie, tj. budynek kurnika nr 1 i kurnika nr 2, cztery silosy paszowe po 20 ton, cztery zbiorniki LPG podziemne po 6,7 m³, budowę przyłącza wodociągowego, budowę dwóch zbiorników na ścieki oraz budowę zbiornika ppoż. wraz z zagospodarowaniem terenu, na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], na rzecz inwestora Z. S. Skargę na powyższą decyzję wnieśli I. A., J. L., Z. H., E. G. i R. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga jest zasadna. Sąd wskazał, że wnioskujący o wznowienie postępowania I. A., J. L., Z. H., E. G. i R. M. twierdzili, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu w charakterze stron. Skarżący podnieśli przy tym, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie nieruchomości, na której realizowana ma być planowana inwestycja. WSA stwierdził, że podmioty, których nieruchomości potencjalnie mogą być ograniczone w możliwościach ich zagospodarowania lub na których zamierzenie inwestycyjne w jakikolwiek sposób (także dozwolony) oddziałuje, powinny w tym postępowaniu uczestniczyć, aby móc zabezpieczyć swój interes mający oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących. Sąd dodał, że na etapie procedowania w sprawie pozwolenia na budowę właściwe organy, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2020.1333; dalej p.b.), badają również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kwestia oceny środowiskowej inwestycji wpisuje się zatem w zakres działania organów architektoniczno-budowlanych, które – w przypadku inwestycji dotyczącej budowy i rozbudowy gospodarstwa drobiarskiego – mają obowiązek zbadania oddziaływania analizowanego przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku przedsięwzięć obejmujących więcej niż jedną inwestycję – a z akt jednoznacznie wynika, że inwestor prowadzi już na sąsiedniej działce produkcję drobiu – zachodzi konieczność sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie. Z treści analizy sporządzonej do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w sąsiedztwie inwestycji znajdują się inne budynki inwentarskie o produkcji zwierzęcej, zabudowa mieszkaniowa, zabudowa usługowa. Projektowana inwestycja polega na budowie dwóch kurników o łącznej skali produkcji 78 000 stanowisk, dla brojlerów kurzych, tj. 312 DJP. Na mapie zagospodarowania terenu nie zostały uwidocznione już istniejące obiekty w gospodarstwie inwestora, zatem nie jest możliwa ocena oddziaływania gospodarstwa po zrealizowaniu dwóch nowych obiektów do chowu drobiu. Z treści sporządzonej analizy do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że na działce nr [...] zlokalizowane jest rolne gospodarstwo produkcyjne składające się z dwóch kurników o znacznych gabarytach na ok. 30 tys. sztuk brojlerów każdy, silosów paszowych oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Na działce [...] znajduje się kolejne rolne gospodarstwo produkcyjne "kurniki na około 40 sztuk brojlerów". WSA stwierdził, że budowa kolejnych kurników z pewnością spowoduje wzrost uciążliwości wobec zwiększenia produkcji drobiu w okolicy. Następnie Sąd wskazał, że skarżący są właścicielami nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji. W ocenie Sądu podniesiona we wniosku o wznowienie oraz w odwołaniu i skardze argumentacja w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności projektu budowlanego wskazuje, że możliwe jest oddziaływanie projektowanej inwestycji na nieruchomości skarżących biorąc pod uwagę konfigurację działek, ich funkcję oraz zakres planowanej inwestycji. WSA podniósł, że inwestycja obejmuje rozbudowę gospodarstwa drobiarskiego, które już funkcjonuje, a którego wielkości Sąd nie jest w stanie ustalić na podstawie akt sprawy. Ponadto w okolicy inwestycji istnieją już obiekty o tożsamej funkcji, które także oddziaływają na otoczenie, środowisko i komfort życia mieszkańców. Dokonując analizy wydanej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 6 sierpnia 2013 r. dotyczącej budowy kurnika o obsadzie 39 tys. sztuk /156DJP/, zdaniem Sądu, dostrzec należy zapis, że "w fazie eksploatacji kurnika źródłami zanieczyszczenia powietrza będą: nagrzewnice, kotłowani, zbiorniki LPG, samochody przewożące pasze i gaz, silosy na paszę". Jest to kolejny zapis potwierdzający przewidywanie o generowaniu uciążliwości przez inwestycję. W ocenie Sądu powyższe przemawia za przyjęciem, że skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, w którym nie brali oni udziału. Zasadne było zatem wznowienie postępowania na wniosek skarżących, jako że byli oni legitymowani do zainicjowania postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Organy nie dostrzegły, że już samo wywiedzenie potencjalnego wpływu inwestycji na warunki życia skarżących winno prowadzić do ponownej merytorycznej oceny inwestycji. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł Wojewoda, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. oraz w zw. z art.145 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2021.735 ze zm.; dalej k.p.a.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie przejawiające się w uznaniu, iż organ wadliwie przyjął, że wnioskujący o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Starosty Kartuskiego "z 19 maja 2020 r. B.6740.2740.2016.EL z dnia 6 marca 2017 r." nie mają indywidualnego interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę, od którego zależy przyznanie statusu strony tego postępowania i w związku z tym nie przysługiwało im prawo do udziału w tym postępowaniu, gdy tymczasem w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zaś obszar to zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu; zwiększenie hałasu, czy emisji spalin nie stanowi ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości i nie uzasadnia przyznania osobie narażonej na takie immisje przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. Z definicji obszaru oddziaływania obiektu wynika, że chodzi w niej o ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiadującego z obiektem, które jest skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Przekroczenie natomiast dopuszczalnego poziomu immisji hałasu czy spalin, będzie rodzić określone roszczenie cywilnoprawne lecz nie daje prawa strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. (wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r., II OSK 12/08, CBOSA); 2) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.), przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że właściciele nieruchomości sąsiedniej z uwagi na immisje bezpośrednie, przewidziane w prawie cywilnym, a na których istnienie wskazują postanowienia decyzji środowiskowych, zawsze są stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b., gdy tymczasem: a) przepisy kodeksu cywilnego nie przesądzają automatycznie o przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym, b) ewentualne immisje bezpośrednie nie decydują o przymiocie strony w postępowaniu administracyjnym, a mogą być co najwyżej źródłem właściwych roszczeń cywilnoprawnych, c) przepisy te są na tyle ogóle, że nie pozwalają ustalić związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją skarżących, tj. rozstrzygnięcie Sądu uzasadniające status strony w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie wskazuje na konkretny przepis przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości wprowadzone ze względu na posadowienie w sąsiedztwie obiektu budowlanego, a jedynie odsyła do wydanych w sprawie decyzji środowiskowych; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p.b. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że orzekające w sprawie organy przedwcześnie zakończyły wznowione postępowanie, dokonując wadliwej oceny braku interesu prawnego skarżących w postępowaniu w sprawie o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i uchyleniem zaskarżonych decyzji w sytuacji, gdy ocena organów dotycząca braku interesu prawnego skarżących oraz przysługującego im przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w świetle wszystkich podjętych przez organ czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy była prawidłowa, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej przyjętego rozstrzygnięcia oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania, czego konsekwencją jest brak możliwości przeprowadzenia jego kontroli instancyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli również Z. i D. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie: * prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że organ administracji publicznej wadliwe przyjął, iż wnioskujący o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Kartuskiego z dnia 19 maja 2020 r., nr B.6740.2740.2016.EL nie byli stronami postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę wobec czego odmówiono wznowienia postępowania; *art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., poprzez błędną jego wykładnię przyjmującą, że przy określeniu zakresu oddziaływania obiektu należy sumować parametry inwestycji już funkcjonujących, podczas gdy z żadnego obowiązującego przepisu dyrektywy takiej nie da się wyprowadzić; *art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. i art. 144 k.c., poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że właściciele nieruchomości sąsiedniej zawsze są stronami postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę; *art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodu z dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą kasacyjnie przy piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2021 r. dotyczących zakresu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia; *art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne uznanie, że organy administracji publicznej (Wojewoda Pomorski oraz Starosta Kartuski) przedwcześnie zakończyły wznowione postępowanie, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przez WSA w Gdańsku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i uchyleniem decyzji organów administracji w sytuacji, gdy ocena dotycząca braku interesu prawnego wnioskujących o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę była prawidłowa; * przepisów postępowania, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.Dz.U.2019.2167 ze zm.), polegające na wadliwym przyjęciu, iż zaskarżona decyzja narusza prawo. W odpowiedziach na powyższe skargi kasacyjne pełnomocnik skarżących w I instancji wniósł o oddalenie obu skarg kasacyjnych i zasądzenie od Wojewody oraz od Z. i D. S. na rzecz skarżących w I instancji kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargi kasacyjne wniesione w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zostały one oparte na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew zarzutom podniesionym w obu skargach kasacyjnych Sąd I instancji prawidłowo uznał, że podmioty, których nieruchomości potencjalnie mogą być ograniczone w możliwościach ich zagospodarowania lub na których zamierzenie inwestycyjne w jakikolwiek sposób (także dozwolony) oddziałuje, powinny w tym postępowaniu uczestniczyć, aby móc zabezpieczyć swój interes mający oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących. Podobna problematyka była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreślano, że stroną postępowania na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. powinny być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też takie, na których nieruchomości obiekt budowlany tylko potencjalnie może oddziaływać, nawet jeśli z zatwierdzonego projektu budowlanego może wynikać, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z Prawa budowlanego i przepisów odrębnych (np. wyroki NSA z 16 lutego 2023 r., II OSK 81/23, LEX nr 3568923; z 20 kwietnia 2023 r., II OSK 1325/20, LEX nr 3604464; z 14 grudnia 2022 r., II OSK 893/20, LEX nr 3512960). Stosownie bowiem do art. 28 ust. 2 p.b. przymiot strony nie jest uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera więc pewien element potencjalności (np. wyroki NSA z 16 listopada 2023 r., II OSK 447/21, LEX nr 3707503 i II OSK 448/21, LEX nr 3707504; z 19 stycznia 2022 r., II OSK 3111/20, LEX nr 3340052). Dokonując zatem oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (wyroki NSA z 13 października 2022 r., II OSK 2262/19, LEX nr 3434895; z 1 lipca 2022 r., II OSK 1911/19, LEX nr 3365107). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budziło w tych okolicznościach wątpliwości, że przy ocenie istnienia interesu prawnego danego podmiotu do bycia stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie ma przesądzającego znaczenia czy w danym przypadku w wyniku realizacji inwestycji dojdzie do naruszenia obowiązujących norm i potwierdzano, że źródłem interesu prawnego może być także prawo własności wywodzone z art. 140 k.c. Podkreślano przy tym, że podmioty określone w art. 28 ust. 2 p.b. w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji, nawet jeżeli jest to oddziaływanie dopuszczalne według norm prawa, a brak naruszenia interesu prawnego nie daje podstawy do stwierdzenia, że dany podmiot nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. (wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., II OSK 564/19, LEX nr 3321143). W pełni podzielając powyższe stanowiska za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należy wszystkie zarzuty podniesione w obu skargach kasacyjnych. Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. (także w powiązaniu z art.145 1 pkt 4 k.p.a. oraz z art. 140 i art. 144 k.c.). Nie naruszył też art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez organy stanu faktycznego i zastosowanie przepisów prawa, wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. Sąd I instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji WSA prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p.b., sprawując wymiar sprawiedliwości zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez pominięcie dowodu z dokumentów dotyczących zakresu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, to stwierdzić należy, że dowód ten może mieć znaczenie dla oceny, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z prawem, jednak nie ma znaczenia dla oceny, czy skarżącym w I instancji przysługiwał przymiot strony, a tylko ta kwestia była rozstrzygana w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie zarzuty podniesione w obu skargach kasacyjnych nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.