II OSK 565/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2024 r., sygn. akt Vll SA/Wa 806/24 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 11 stycznia 2024 r. nr XCIII/3099/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 24 września 2024 r., sygn. akt Vll SA/Wa 806/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca kasacyjnie) na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 11 stycznia 2024 r. nr XCIII/3099/2024 (dalej: uchwała, plan, plan miejscowy) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: oddalił skargę w zakresie działki nr [...] obręb [...] położonej przy ulicy [...] w W. – Dzielnicy [...] (pkt I.) oraz odrzucił skargę w pozostałym zakresie (pkt II.). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rada Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: Rada, organ) uchwaliła 11 stycznia 2024 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów przyskarpowych w rejonie ul. Merliniego część II. W skardze na powyższą uchwałę spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) poprzez niepodjęcie przez Radę Gminy odrębnej uchwały w przedmiocie rozstrzygnięcia co do sposobu nieuwzględnionych uwag wniesionych do projektu planu oraz art. 1 ust. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ograniczenie własności bez realnego uzasadnienia merytorycznego. Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie, w którym dla terenu oznaczonego symbolem 3.UT plan ustala przeznaczenie terenu jako usługi turystyki-hotel (§ 20 ust. 1 uchwały). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. WSA w Warszawie we wskazanym na wstępie wyroku nie uwzględnił skargi. W pierwszej kolejności zaznaczono, że spółka zakres zaskarżenia ograniczyła do terenu oznaczonego w miejscowym planie symbolem 3.UT i jego przeznaczenia jako usługi turystyki-hotel (§ 20 ust. 1 zaskarżonej uchwały), zaś swój interes prawny odnosiła do działek wymienionych w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z 14 stycznia 2011 r. o warunkach zabudowy, tj. działek nr [...] oraz częściowo nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.. Wyjaśniono, że spółka wykazała, że dla działki nr [...] ustanowiono na jej rzecz prawo wieczystego użytkowania. Sąd pierwszej instancji ograniczył badanie zaskarżonej uchwały wyłącznie do działki nr [...], która jak wynika z załącznika nr 1 (mapy) w całości obejmuje symbol 3.UT. W pozostałym zakresie odrzucono skargę wobec niewykazania przez stronę skarżącą tytułu prawnorzeczowego do działek nr [...] i [...] oraz braku prawidłowego oznaczenia działki [...]. Oceniając poprawność procedury planistycznej poprzedzającej podjęcie uchwały w przedmiocie miejscowego planu zauważono, że w tym zakresie w skardze sformułowano zarzut odnośnie sposobu rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu planu. Sąd wojewódzki działając z urzędu, nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów art. 17-20 u.p.z.p. Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów, stwierdzono, że Rada rozpatrzyła zgłoszoną przez spółkę uwagę pod poz. 136 załącznika nr 2 do uchwały zgodnie z jej treścią. Uwaga została oceniona jako bezzasadna, gdyż niedotycząca materii miejscowego planu. W ocenie WSA w Warszawie słusznie Rada uznała, że wnioskodawca w uwadze odnosi się do klasyfikacji gruntów, która wynika z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast sam miejscowy plan nie odnosi się do ustalenia klasyfikacji gruntu. W kwestii sposobu rozpatrzenia zgłoszonej uwagi, stwierdzono, że Rada nie musiała w tym zakresie podejmować odrębnej uchwały. Wyjaśniono, że uwagi do projektu planu są najpierw rozpatrywane przez organ wykonawczy gminy, który może je uwzględnić, zmienić projekt i w niezbędnym zakresie ponowić uzgodnienia albo może ich nie uwzględnić i wtedy przedstawia je radzie gminy. Dalej, Rada po zapoznaniu się ze stanowiskiem organu wykonawczego może się do niego przychylić lub nie. Istotne jest, aby uwagi nieuwzględnione poddane zostały pod głosowanie rady. Podano, że rozstrzygnięcie rady w przedmiocie zgłoszonych uwag ma wprawdzie charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwagi, w której wyniku uwaga może zostać uwzględniona lub odrzucona, to przyjąć należy, że może to nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu. Podkreślono, że ustawodawca nie narzucił organowi planistycznemu formy normatywnej, w jakiej następuje rozstrzygnięcie zgłoszonych uwag. W ocenie sądu wojewódzkiego z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady (wyrok NSA z 8 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1847/19). Następnie, że ostatnie zdanie art. 20 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 u.p.z.p. - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Zatem, przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Podano, że powszechną i prawnie dopuszczalną praktyką rad gmin jest rozpatrywanie wszystkich nieuwzględnionych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) uwag do projektu planu na sesji rady, na której uchwalany jest plan miejscowy i wyrażenie stanowiska rady w tym przedmiocie w formie załącznika do uchwały dotyczącej miejscowego planu. Odnośnie do braku przeprowadzenia przez radnych dyskusji poprzedzających podjęcie uchwały wyjaśniono, że kwestię tę wyjaśnił organ Gminy, podnosząc, że radni zostali zapoznani z materiałami, który ma być przedmiotem obrad kilka tygodni wcześniej, a szczegółowe omówienie rozwiązań planistycznych ma miejsce podczas pierwszego czytania projektu planu na posiedzeniu Komisji Ładu Przestrzennego Rady m.st. Warszawy. Następnie wskazano, że objęta kontrolą sądowoadministracyjną jednostka planu 3.UT w § 20 ust. 1 ustala przeznaczenie terenu jako usługi turystyczne-hotel, które w ocenie sądu wojewódzkiego jest zgodne z dopuszczalnym przeznaczeniem określonym w Studium (US.12 – usługi sportu i rekreacji). Wyjaśniono, że organ planistyczny w ramach jednostki funkcjonalnej ze Studium, oznaczonej symbolem US, nie ma możliwości wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej jedno i wielorodzinnej, bowiem uchwalenie miejscowego planu, w którym przeznaczenie terenu jest niezgodne ze studium, jest istotnym naruszeniem zasad planowania przestrzennego. Dalej, że takiego przeznaczenia działki nr [...] nie przewidziano w Studium. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając go w części tj. pkt I. zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) polegające na oddaleniu przez WSA w Warszawie skargi na zaskarżoną uchwałę, pomimo uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności dowodu z dokumentu w postaci protokołu XCIII/23 obrad XCIII sesji Rady, która odbyła się 11 stycznia 2024 r., a także pisma z 26 października 2023 r. dotyczącego przeniesienia uwagi do rozpatrzenia przez Biuro Geodezji i Katastru, tj. przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że radni debatowali oraz głosowali nad uwagami wniesionymi do projektu uchwały planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy zgodnie z protokołem radni w ogóle nie głosowali nad uwagami wniesionymi do projektu uchwały; 1.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na oddaleniu przez WSA w Warszawie skargi na zaskarżoną uchwałę, pomimo uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności dowodu z dokumentu w postaci protokołu nr 106/2024 Komisji Ładu Przestrzennego Rady z 4 stycznia 2024 r., a także pisma z 26 października 2023 r. dotyczącego przeniesienia uwagi do rozpatrzenia przez Biuro Geodezji i Katastru, tj. przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że szczegółowe omówienie rozwiązań planistycznych miało miejsce podczas pierwszego czytania projektu planu na posiedzeniu Komisji Ładu Przestrzennego, podczas gdy członkowie komisji w ogóle nie debatowali oraz nie głosowali nad uwagami wniesionymi do projektu uchwały; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: 2.1. art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że brak oddzielnego głosowania i dyskusji nad każdą zgłoszoną uwagą, a w konsekwencji poddanie pod głosowanie projektu uchwały wraz z załącznikiem do uchwały, nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkującego nieważnością uchwały rady gminy, podczas gdy organ nie rozpatrzył jakichkolwiek uwag wniesionych do projektu uchwały planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało brakiem debaty oraz głosowania nad wniesionymi uwagami; 2.2. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że uwaga skarżącego w niniejszym postępowaniu nie odnosi się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zrzekła się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismem z 6 marca 2025 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, jako oczywiście bezzasadnej; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zarzut naruszenia przepisów postępowania został postawiony przy pomocy błędnego przepisu prawa. Skarżący kasacyjnie wskazuje art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podczas, gdy dotyczy on wyłącznie decyzji administracyjnych lub postanowień. Natomiast adekwatnym przepisem, który mógłby zostać zastosowany w przypadku stwierdzenia podstaw nieważności planu jest art. 147 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Norma art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. ustanawia kompetencję sądu administracyjnego do kontroli - wedle kryteriów legalności - aktów prawa miejscowego, do których bezspornie należy zaskarżony plan miejscowy (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Tymczasem zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. nie został postawiony, co jednak nie zmieniłoby sytuacji procesowej, gdyż obydwa te przepisy mają charakter wynikowy. Skuteczność zarzutu ich naruszenia jest uzależniona od skuteczności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania planistycznego, które to nie miało miejsca. Niemniej jedyny zarzut, który stawia skarżący kasacyjnie, tj. nierozpatrzenia przez właściwy organ i we właściwym trybie złożonej przez ten podmiot uwagi do projektu planu został sformułowany także na gruncie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez przytoczenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i w oparciu o powyższe został przez NSA rozpatrzony i uznany jako bezzasadny. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Skarżący kasacyjnie wywodzi, że dokumentacja z przebiegu kolejnych posiedzeń organów gminy wskazuje, że Rada nie debatowała nad wniesioną przez spółkę uwagą, w konsekwencji uwaga ta nie została rozpatrzona. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kolejność czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej normuje art. 17 u.p.z.p. Po opracowaniu projektu, uzgodnieniu i zaopiniowaniu prezydent ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu i wyznacza w tym ogłoszeniu, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu (art. 17 pkt 11 u.p.z.p.). Spółka jako użytkownik wieczysty wniosła uwagę z dnia 5 października 2023 r. następującej treści: "zmiana przeznaczenia z Bz (tereny rekreacyjno-wypoczynkowe) na B (tereny mieszkaniowe)". Bezspornie rozpatrzenie nieuwzględnionych przez organ wykonawczy uwag do projektu planu należy do wyłącznej kompetencji rady gminy - to rada gminy "rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia uwag". Oczywiście przed ostatecznym głosowaniem nad uchwałą rada po zapoznaniu się ze stanowiskiem prezydenta i ewentualnie odpowiednich komisji może się do takiego stanowiska przychylić. Niemniej ostatecznie decyduje rada, choć może opierać się na opiniach zarówno komisji, jak i innych źródłach. Rozstrzygnięcie rady w przedmiocie zgłoszonych uwag ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwagi, w której wyniku uwaga może zostać uwzględniona lub odrzucona. Przy czym należy w pełni zgodzić się z sądem wojewódzkim, że może to nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu (vide wyroki NSA z 18 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 820/19, LEX nr 3165033 oraz z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2018/15, LEX nr 2296447). Innymi słowy nie ma obowiązku – jak twierdzi skarżący kasacyjnie – rozpatrzenia każdej uwagi indywidualnie i podjęcie w przypadku każdej z nich indywidualnej uchwały. Jednocześnie treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p. ("...rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag...") nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż aby rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag, rada gminy (miasta) musi najpierw je rozpatrzeć. Jej obowiązkiem jest więc poddanie ocenie zasadności uwag i ewentualnej możliwości ich uwzględnienia, czy też brak takiej możliwości. Rada nie jest związana stanowiskiem zajętym w tej kwestii przez organ wykonawczy gminy. Stanowisko to ma na celu omówienie zagadnienia i przedstawienie argumentacji, której Rada nie ma obowiązku powielenia. Spór zatem sprowadza się do tego, czy Rada merytorycznie rozpatrzyła przedmiotową uwagę i ją rozstrzygnęła, skoro przekazała ją do rozpoznania – jak twierdzi skarżący – przez Biuro Geodezji i Katastru. W ocenie NSA, jak trafnie wskazał sąd wojewódzki Rada rozpatrzyła uwagę spółki (pod poz. 136 załącznika nr 2 do uchwały) i została ona oceniona jako bezzasadna, gdyż nie dotyczyła ona kwestii związanych z uchwaleniem planu. Jak wynika z załącznika nr 2 do uchwały: "Uwaga jest bezzasadna, nie dotyczy materii planu miejscowego. Wnioskodawca odnosi się do klasyfikacji gruntów, która wynika z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Zmiana użytku gruntowego z BZ na B nie jest przedmiotem planu miejscowego. (Cytowana decyzja o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r., nr 20/WZ/MOK/2011 ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku hotelowego, co zostało uwzględnione w projekcie planu)". Oznacza to, że Rada rozpatrzyła merytorycznie tę uwagę i ze względu na jej nieadekwatność w procesie planistycznym oceniła ją jako bezzasadną. Tryb zatem uchwalenia planu został zachowany. Skarżący kasacyjnie twierdzi natomiast, że radni w ogóle nie głosowali na uwagami wniesionymi do projektu planu. Stanowisko to pozostaje w sprzeczności z załącznikiem do nr 2 do uchwały, z którego wynika, że uwagi nieuwzględnione przez organ wykonawczy zostały rozpatrzone i rozstrzygnięte przez organ uchwałodawczy. Jednocześnie członkowie Komisji Ładu Przestrzennego nie mają kompetencji do rozstrzygnięcia tych uwag, jedynie do dyskusji i zaopiniowania, aby radni głosujący już konkretnie nad projektem planu i uwagami mieli materiały do podjęcia decyzji. Nie zmienia powyższej oceny, że równolegle uwaga spółki jako wniosek o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków została przekazana według właściwości rzeczowej do Biura Geodezji i Katastru. Został bowiem nadany bieg temu wnioskowi według właściwości miejscowej i rzeczowej. Innymi słowy pismo zostało załatwione dwutorowo: jako uwaga do projektu planu zgodnie z żądaniem strony oraz jako wniosek o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Mianowicie o wpis użytku gruntowego (grunty zabudowane i zurbanizowane), tj. w miejsce terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (Bz) wpis terenów mieszkaniowych (B). To zagadnienie natomiast bezspornie należy do zakresu rzeczowego ewidencji gruntów i budynków (§ 9 ust. 3 pkt 1 i 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. z 2024 r. poz. 219). Jednocześnie uwaga została złożona przy zastosowaniu dostępnych druków przez profesjonalnego pełnomocnika spółki. Jako bezzasadny należało ocenić także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Przepisy te statuują zasadę planowania w oparciu o przepis prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy oraz zasadę, że w planie obowiązkowo ustala się przeznaczenie terenu. Jak się wydaje skarżący kasacyjnie błędnie utożsamia planistyczne przeznaczenie terenu z użytkiem gruntowym. Jak stanowi § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z kolei podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. I tak załącznik nr 1 jako przeznaczenie wyznacza np. tereny zabudowy mieszkaniowej (MN i MW), usługowej (U, US, UC), użytkowane rolniczo (R, RU, RM), zabudowy techniczno-produkcyjnej (P, PG). W ramach zabudowy usługowej uchwalono dla działki spółki przeznaczenie UT (teren usług turystyki – hotel). Tymczasem skarżący nie kwestionuje w skardze kasacyjnej przeznaczenia pod zabudowę hotelem, lecz podnosi kwestię, która nie jest przeznaczeniem planistycznym, tylko rodzajem użytku gruntowego. W konsekwencji zarzut ten nie dotyczy istoty art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.