II OSK 682/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1712/24 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 maja 2024 r. znak: KOC/774/Zs/23 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1712/24, oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO") z dnia 8 maja 2024 r., znak: KOC/774/Zs/23 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniu 18 października 2022 r. do Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent") wpłynął wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia o samodzielności garaży jednostanowiskowych o numerach: [...], położonych w W. przy ul. [...]. Prezydent postanowieniem z dnia 19 października 2022 r., nr UD-II-WAB.7120.86.2022 odmówił skarżącej wydania zaświadczenia w przedmiocie samodzielności garaży. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, a SKO postanowieniem z dnia 20 grudnia 2022 r. uchyliło postanowienie z dnia 19 października 2022 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie, Prezydent postanowieniem z dnia 16 stycznia 2023 r., nr UD-II-WAB.7120.86.2022JRA, wydanym na zasadzie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735, ze zm.; "K.p.a.") oraz art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, ze zm.) odmówił skarżącej wydania zaświadczenia dotyczącego samodzielności garaży. SKO postanowieniem z dnia 8 maja 2024 r., znak: KOC/774/Zs/23, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z dnia 16 stycznia 2023 r. Zdaniem SKO w sprawie zasadnie Prezydent odmówił wydania zaświadczenia, bowiem lokale objęte wnioskiem służą do użytku właścicielom innych lokali mieszkalnych w budynku wielorodzinnym. Skoro tak to lokale nie mogą jednocześnie pozostawać pomieszczeniami przynależnymi do innego lokalu i samodzielnym lokalami w rozumieniu ustawy o własności lokali. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym na wstępie wyroku z dnia 20 listopada 2024 r. uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd dokonał wykładni art. 217 - 219 K.p.a. i art. 2 ustawy o własności lokali oraz § 3 pkt 14 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Następnie wskazał, że przedmiotowe garaże, znajdujące się na poziomie przyziemia budynku mieszkalnego wielorodzinnego, nie mogą stanowić samodzielnych lokali z tego względu, że takich lokali nie przewidywała decyzja Burmistrza Gminy W. nr 54/2001 z dnia 25 stycznia 2001 r., zmieniona decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr 902/2003 z dnia 6 listopada 2003 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z częścią garażową na działce ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., jak również decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy nr 1005/U/2004 z dnia 25 listopada 2004 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie dla przedmiotowego budynku. Sąd podkreślił, że według dokumentacji, przedmiotowe garaże nie są samodzielnymi budynkami o funkcji garażu, a częścią innego budynku, tj. budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a ich przeznaczeniem było zapewnienie miejsc postojowych wyłącznie mieszkańcom budynku wielorodzinnego, którego są częścią. Ponadto z dokumentacji dotyczącej pozwolenia na budowę wynika, że budynek mieszkalny wielorodzinny nr [...] wraz z budynkiem nr [...] tworzyły zadanie 3, dla którego zapewniono na terenie wewnątrz zespołu garaże w przyziemiu na 111 samochodów oraz parking na terenie na 80 stanowisk. Ponadto 14 miejsc parkingowych dla usług zlokalizowanych w tych budynkach zaprojektowano w liniach rozgraniczających ul. [....] z udostępnieniem dla mieszkańców budynków części miejsc parkingowych. Tak więc bilans miejsc postojowych dla zadania inwestycyjnego 3 obejmował przedmiotowy budynek (nr [...]) i budynek nr [...]. Inwestycja nie przewidywała wybudowania dodatkowych miejsc parkingowych (garaży), które spełniałyby rolę garaży ogólnodostępnych nie służących dla zaspokojenia potrzeb parkingowych przedmiotowej inwestycji. Wydanie zaświadczenia żądanej treści byłoby więc niezgodne z art. 2 ust. 1 a ww. ustawy o własności lokali. W efekcie Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty procesowe, sformułowane w pierwszej kolejności i materialnoprawne. Najpierw pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia poprzedzonego błędnymi ustaleniami organów administracji, w sytuacji gdy lokale garażowe, będące przedmiotem wniosku spełniają wszystkie przesłanki samodzielności lokalu, a odmowa wydania zaświadczenia nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 217 § 1 i 2 i art. 138 § 2 i 2a K.p.a. oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali poprzez nienależyte rozpatrzenie sprawy i oddalenie skargi, pomimo że istniejący stan faktyczny oraz wniosek skarżącej jest zgodny z treścią ostatecznej i prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy nr 869/B/99 z dnia 3 listopada 1999 r., decyzji nr 54/2001 z dnia 25 stycznia 2001 r. wraz z decyzją zmieniającą nr 902/2003 z dnia 6 listopada 2003 r. o pozwoleniu na budowę oraz decyzji nr 1005/U/2004 z dnia 25 listopada 2004 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie, dotyczył wydania zaświadczenia o samodzielności lokali garażowych, które nie stanowią pomieszczeń przynależnych do żadnego z innych lokali w budynku, nie stanowią także wyodrębnionych miejsc postojowych w pomieszczeniu garażowym, nie stanowią parkingu zbiorowego, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że samodzielne lokale garażowe nie spełniają przesłanek samodzielności. Pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której organy dokonały nieprawidłowej wykładni art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali i bezpodstawnie stosowały art. 2 ust. 1a tej ustawy. W ramach naruszenia prawa materialnego pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że wskazane lokale garażowe nie spełniają wymogów samodzielności lokalu określonych tym przepisem i nie stanowią samodzielnych lokali, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowe lokale garażowe posiadają odrębność techniczną, każdy z nich jest lokalem wydzielonym od pozostałych lokali i innych części budynku oraz każdy z nich stanowi samodzielny lokal – garaż. Dalej pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni wymienionych przepisów i brak skonfrontowania stanu faktycznego z treścią ostatecznej i prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie, a w konsekwencji odmówienie wydania zaświadczenia o samodzielności na podstawie oceny budowlanej, które to czynności nie wchodzą w zakres kompetencji organu administracji uprawnionego do wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten nie może być stosowany do lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne. Ostatni zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali przez jego błędną wykładnię i uznanie, że garaż może stanowić tylko pomieszczenie przynależne i nie może stanowić samodzielnego lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalne. W oparciu o wskazane zarzuty kasacyjne pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Rozpoznano ją w granicach przytoczonych w niej podstaw, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w trakcie kontroli instancyjnej nie dostrzegł istnienia przyczyn, które należało wziąć pod rozwagę z urzędu. Zarzuty procesowe nie zasługują na uwzględnienie. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez zaakceptowanie błędnych ustaleń organów administracji w sytuacji, gdy lokale garażowe, będące przedmiotem wniosku spełniają wszystkie przesłanki samodzielności lokalu. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że zaświadczenie potwierdza jedynie istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym, ale tylko wówczas, gdy sytuacja jest jasna i bezspornie wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przed wydaniem zaświadczenia organ może co prawda przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jednakże tylko w zakresie niezbędnym i koniecznym do wydania zaświadczenia (art. 217 § 2 K.p.a.). Zakres postępowania wyjaśniającego jest więc ograniczony do analizy posiadanej (przedstawionej organowi) dokumentacji oraz danych w zasobach pozostających do dyspozycji organu. Tak pojmując zakres kompetencji organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia uznać trzeba, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej istniały pełne podstawy do przyjęcia, że w ramach tego postępowania organ dysponował materiałem dowodowym umożliwiającym rozpoznanie wniosku i załatwienie sprawy, w toku tego postępowania wyjaśniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, a materiał został w sposób kompleksowy oceniony, czego pełnomocnik skarżącej skutecznie nie podważył. Chybiony jest kolejny zarzut procesowy odniesiony do art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 217 § 1 i 2 i art. 138 § 2 i 2a K.p.a. oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali. Nie można się zgodzić z poglądem, że sprawa została nienależycie rozpatrzona, a skarga niezasadnie oddalona, chociaż wniosek - w ocenie pełnomocnika skarżącej - jest zgodny z decyzjami wydanymi w toku procesu inwestycyjnego. Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że garaże objęte wnioskiem, znajdujące się na poziomie przyziemia budynku mieszkalnego wielorodzinnego, nie mogą stanowić samodzielnych lokali, ponieważ wybudowania takich lokali nie przewidywała ani decyzja z 25 stycznia 2001 r., zmieniona decyzją z 6 listopada 2003 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z częścią garażową, ani decyzja z 25 listopada 2004 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku. Z dokumentacji budowlanej wynika, że budynek mieszkalny wielorodzinny nr [...] wraz z innym budynkiem nr [...] tworzyły zadanie 3, a dla tego zadania inwestycyjnego bilans miejsc postojowych dla samochodów obejmował 111 stanowisk w przyziemiu i 80 stanowisk na parkingu na powierzchni. Dokumentacja nie przewidywała sposobu urządzenia miejsc parkingowych przez wybudowanie garaży, które spełniałyby rolę garaży ogólnodostępnych, niesłużących zaspokojeniu potrzeb dla tego zadania inwestycyjnego. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez pełnomocnika skarżącej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji dokonanej przez organy administracyjne nieprawidłowej wykładni art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali i bezpodstawne zastosowanie w sprawie art. 2 ust. 1a tej ustawy. Do tego zarzutu, w istocie materialnoprawnego, zgłoszonego jednak w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania, przyjdzie się odnieść w dalszej części rozważań. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów materialnoprawnych już na wstępie nie można podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącej, że art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali został niewłaściwie zastosowany, gdyż Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że lokale garażowe posiadają odrębność techniczną, każdy z nich jest lokalem wydzielonym od pozostałych lokali i innych części budynku oraz każdy z nich stanowi samodzielny lokal. Zgodzić się trzeba z Sądem, że podstawowym kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest jego samodzielność. Samodzielność charakteryzuje się tym, że właściciel i inne osoby korzystające z lokalu mają do niego swobodny dostęp, a także tym, że korzystanie z lokalu zgodnie z jego funkcją, nie wymaga korzystania z innych lokali (por. wyrok NSA z 17 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 602/19, LEX nr 3031163). Jedynie lokal, który spełnia łącznie przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 1a i ust. 2 ustawy o własności lokali może zostać uznany za lokal samodzielny. Słusznie zatem przyjął Sąd, że dla wydania przez organ zaświadczenia o samodzielności lokalu koniecznie jest zweryfikowanie nie tylko tego, czy dany lokal spełnia warunki samodzielnego lokalu w zakresie technicznym i funkcjonalnym, ale także w zakresie prawnym (por. wyroki NSA z: 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3778/19, LEX nr 3039245 i 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2641/2, LEX nr 3552926). Kontrolowane postanowienia zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o własności lokali w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali (Dz. U. poz. 1506), która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Po wejściu w życie noweli obowiązki starosty, związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu, uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 ustawy o własności lokali. Zatem starosta stosownie do art. 2 ust. 3 tej ustawy w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia bada spełnienie zarówno przesłanek odnoszących się do technicznej samodzielności lokalu (ust. 2), jak również wymagań dotyczących zgodności z przepisami planistycznymi i budowlanymi (ust. 1a). Rozwijając tę myśl należy stwierdzić, że warunki samodzielności lokalu w zakresie prawnym reguluje art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, wskazując na konieczność oceny przez starostę czy ustanowienie nieruchomości lokalowej jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Zależności między decyzjami wydawanymi w toku procesu inwestycyjnego są oczywiste. Decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana po stwierdzeniu zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku planu miejscowego), z kolei wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uzależnione jest od stwierdzenia zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz projekcie budowlanym. Obowiązkiem starosty w postępowaniu o wydanie zaświadczenia jest więc zbadanie, czy istnieją odpowiednie dokumenty lub skutecznie dokonano odpowiednich czynności, które umożliwiają wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, mogącego stanowić, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali, odrębną nieruchomość. W sytuacjach spornych, budzących wątpliwości starosta w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie i dokonywać ocen prawnych; ocena taka jest bowiem elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu. Nie znajduje racjonalnego uzasadnienia twierdzenie, że w postępowaniu tym organ mógłby kwestionować zgodność ze stanem faktycznym zapisów znajdujących się w posiadanych dokumentach, ewidencjach i rejestrach. Jeżeli kwestia objęta żądaniem wydania zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ już z tego powodu powinien odmówić wydania zaświadczenia (por. K. Klonowski (w:) H. Knysiak - Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, WKP 2019, uwagi do art. 218; wyrok NSA z 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 605/12, LEX nr 1369011). Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie dalsze zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali przez dokonanie nieprawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Należy zgodzić się z Sądem, że z przepisu art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali wynika w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych, że ocena zgodności ma zostać przeprowadzona w odniesieniu do rozstrzygnięć zawartych w trzech różnych aktach z poszczególnych etapów procesu inwestycyjnego, tj. planowania, zgody na realizację i przystąpienia do użytkowania. Świadczy o tym dobitnie posłużenie się przez ustawodawcę spójnikiem "oraz" między sformułowaniem "zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej" a wyrażeniem "zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem", a nadto spójnikiem "i" między tym ostatnim wyrażeniem (po przecinku), a zwrotem "zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy" (wyrok NSA z 13 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1555/21, LEX nr 385280). W konsekwencji starosta jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do samodzielnego ustalenia, czy zachodzi pełna korelacja pomiędzy wszystkimi aktami określonymi w art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracyjne właściwie odczytały treść normatywną zawartą w art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, przeanalizowały wszystkie decyzje wydane w procesie inwestycyjnym dotyczącym tej nieruchomości i doszły do prawidłowych wniosków, trafnie zaakceptowanych następnie przez Sąd pierwszej instancji. Nie można także zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, że Sąd ten naruszył art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali także poprzez jego błędne zastosowanie. Przepis ten dotyczy "lokalu", a nie tylko "lokalu mieszkalnego" jak twierdzi pełnomocnik. Przesłanka z art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali, stosownie do treści art. 2 ust. 1b tej ustawy jest wyłączona w odniesieniu do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Dostrzec również należy, że przepis art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, zawierający definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego wprost wskazuje, że przepis ten stosuje się odpowiednio do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Rację ma jedynie pełnomocnik skarżącej, że Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdził, że garaż należy do pomieszczeń przynależnych budynku, zatem nie może stanowić samodzielnego lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalne. Ustawodawca w treści art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie zawęził pojęcia samodzielnego lokalu wyłącznie do lokali mieszkalnych lub użytkowych, wykluczając tym samym możliwość wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mającego inne przeznaczenie (np. piwnicy, garażu, pomieszczenia technicznego). Warunek samodzielności lokalu odnosi się do każdego rodzaju lokalu, który jest samodzielny, bez względu na funkcję jaką ma spełniać. W ocenie NSA stanowisko Sądu pierwszej instancji było oczywiście nieprawidłowe, jednak to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Słusznie bowiem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że przedmiotowe garaże nie są samodzielnymi budynkami o funkcji garażu, bowiem żadna z decyzji wydana w procesie budowlanym dla tej inwestycji nie przewidywała wybudowania takich lokali. Wydanie zaświadczenia o żądanej treści byłoby zatem niezgodne z art. 2 ust. 1 a ustawy o własności lokali. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., jako że strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w czternastodniowym terminie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.