II OSK 738/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2154/24 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 16 lipca 2024 r. znak: O/PO.Z-3.4351.236.2024.2.EP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kwotę: 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2154/24, w wyniku rozpoznania skargi [...] siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) z dnia 16 lipca 2024 r.nr O/PO.Z-3.4351.236.2024.2.EP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. GDDKiA postanowieniem z dnia 16 lipca 2024 r., działając na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.), dalej: u.d.p., odmówił uzgodnienia przedstawionego przez Burmistrza Gminy [...] projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującego budowę obiektu infrastruktury technicznej - stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o wysokości całkowitej do 60,0 m n.p.t. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą tym system antenowy, anteny sektorowe (rozsiewacze) i radioliniowe (paraboliczne), szafy telekomunikacyjne, zagospodarowanie terenu (utwardzenie), ogrodzenie, przyłącze energetyczne wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją telekomunikacyjną na działce o nr ew. [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia podkreślono, że przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi ekspresowej podczas uzgadniania przedkładanych projektów decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu na drodze publicznej tj. wpływ tej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego na zarządzanej drodze. Odmawiając uzgodnienia planowanej inwestycji GDDKiA podkreślił, że działka nr [...] objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy położona jest przy drodze ekspresowej [...], w której pasie drogowym zlokalizowana jest droga dodatkowa, pełniąca funkcję drogi gminnej, ponieważ zapewnia ona obsługę terenów do niej przyległych. W przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości min. 60 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...], natomiast nie została jednak wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy od strony drogi dodatkowej. Działka objęta projektem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zlokalizowana jest poza terenem zabudowy. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 43 ust. 1 u.d.p. obiekty budowlane należy lokalizować w odległości min. 15 m od krawędzi jezdni dróg gminnych. W ocenie GDDKiA, lokalizacja planowanej inwestycji nie powinna być bliższa niż jej zakładana wysokość, czyli winna wynosić min. 60 m zarówno od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej [...] jak i od krawędzi jezdni drogi dodatkowej, zlokalizowanej w pasie drogowym drogi ekspresowej. Obszar dopuszczalnej lokalizacji inwestycji kubaturowych naziemnych, wskazany na załączniku graficznym do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie spełnia wskazanego powyżej warunku i zdaniem zarządcy drogi w omawianym przypadku winna ulec oddaleniu od jej krawędzi. Zdaniem organu, planowana lokalizacja 60-metrowej stacji bazowej w odległości od krawędzi jezdni mniejszej niż jej całkowita wysokość miałaby znaczący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, w przypadku katastrofy budowlanej czy zdarzeń spowodowanych działaniem siły wyższej. Skargę na postanowienie organu wniosła [...] z siedzibą w [...] zarzucając mu naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do należytego ustalenia stanu faktycznego; 2) art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 3) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie GDDKiA ustalił odległość planowanej inwestycji od pasa drogowego przy uwzględnieniu lokalizacji drogi ekspresowej [...], zauważając jednocześnie, że w pasie tej drogi zlokalizowany jest fragment drogi dodatkowej, która pełni funkcję drogi gminnej. W tej sytuacji organ przyjął, że nie jest wystarczająca przyjęta w projekcie decyzji wartość minimalna ustalona przepisem art. 43 ust. 1 u.d.p. dla drogi gminnej. W ocenie Sądu I instancji powyższa konstatacja pozostaje przedwczesna. Wskazano, że w myśl § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518), dalej: rozporządzenie, jezdnia dodatkowa to jezdnia niebędąca jezdnią główną ani jezdnią zbierająco-rozprowadzającą. Jezdnią główną jest zaś jezdnia przeznaczona do prowadzenia ruchu zgodnie z podstawową funkcją drogi wynikającą z jej kategorii; przy czym na drodze o dwóch jezdniach przeznaczonych do ruchu w przeciwnych kierunkach wyznacza się dwie jezdnie główne oddzielnie dla każdego kierunku ruchu (pkt 4). Natomiast jezdnia zbierająco-rozprowadzająca (pkt 6) to jezdnia w obszarze węzła lub poza obszarem węzła na drodze klasy A lub S, której celem jest ograniczenie liczby wyjazdów z jezdni głównej, wjazdów na jezdnię główną oraz eliminacja z jezdni głównej przeplatania się potoków ruchu. W § 15 ust. 7 ww. rozporządzenie przyjmuje, że na drodze klasy A, S, GP, G lub Z dopuszcza się zaprojektowanie jezdni dodatkowej, spełniającej warunki określone dla jezdni drogi klasy D, L lub Z. Oznacza to, że w pasie drogowym mogą być zlokalizowane zarówno jezdnia główna jak i jezdnia dodatkowa, które mają różne parametry techniczne i różne funkcje. I właśnie z tych względów sytuowanie obiektów od tych jezdni jest zróżnicowane. W rozpoznawanej sprawie kwestia roli, przeznaczenia oraz funkcji drogi, którą organ uznał jako "dodatkową" nie została przez GDDKiA w sposób należyty wyjaśniona, by uznać za uzasadnioną wskazywaną przez organ uzgadniający odległość stacji bazowej telefonii komórkowej od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi. Sąd podzielił argumentację skargi, z której wynika, że powoływanie się przez organ na pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze ekspresowej w związku z zamiarem usytuowania stacji bazowej w odległości mniejszej niż 60 m od drogi serwisowej jest całkowicie nieracjonalne i chybione. Ustalenie, że jezdnia drogi dodatkowej (serwisowej) pełni funkcję drogi gminnej, oznaczać będzie konieczność przyjęcia wymogu sytuowania obiektów budowlanych w odległości 15 metrów od krawędzi jezdni tej drogi. W rozpoznawanej zaś sprawie uzgodnienie miało być zaś realizowane w odniesieniu do drogi ekspresowej. Skargę kasacyjną wniósł GDDKiA zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 43 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 1 ust. 2, w zw. z art. 2 ust. 1, ust. 3, art. 2a, art. 5, art. 6, art. 6a, art. 7, art. 8, art. 10 u.d.p. w zw. z art. 19 oraz art. 20 k.p.a. jego błędną wykładnię, w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez nakazanie organowi podjęcia działań wykraczających poza dyspozycję przepisu i jego właściwość rzeczową polegającą na badaniu jaka jest rola, przeznaczenie oraz funkcja jezdni dodatkowej pomimo, że kryterium zastosowania przepisu jest kategoria drogi a nie jej klasa; 2) art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ w decyzji powinien wykazać fakt rzeczywistego zagrożenia dla jezdni dodatkowej przewrócenia planowanej budowli i pogorszenia warunków bezpieczeństwa o skutkach jak na jezdni głównej drogi ekspresowej; 3) art. 53 ust. 4 pkt 9) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), dalej: u.p.z.p. w zw. art. 19 ust. 1, art. 4 pkt 21 i art. 20 pkt 20 u.d.p. poprzez przyjęcie, że organ przedwcześnie, w sposób nieuprawniony odmówił uzgodnienia planowanej inwestycji bez zbadania funkcji jezdni dodatkowej; 4) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) w zw. z art. 144 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi I stwierdzenie naruszenia innych przepisów postępowania pomimo: a ) braku dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia przy wskazaniu w uzasadnieniu wyroku jako podstawy rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. Sąd I instancji wykazał bowiem, że rzekome uchybienia organu w zakresie niedostatecznego rozważenia kwestii ustalenia lokalizacji inwestycji i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na drodze dodatkowej przyczyniły się do nienależytego rozpoznania sprawy i wskazał na uchybienia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegające na braku wykazania wpływu posadowienia masztu na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze ekspresowej obejmującej jezdnię dodatkową i wynikające z tego skutki; b) co skutkuje brakiem możliwości dokonania kontroli instancyjnej orzeczenia; tego rodzaju uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowości tak niejednoznacznego rozstrzygnięcia nie można w rzeczywistości zweryfikować a organ ostatecznie nie ma jednoznacznej pewności jakie czynności ma podjąć i do jakiej oceny prawnej się zastosować. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, zaś w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono także o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym o kosztach zastępstwa procesowego i przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, zrzekając się jednocześnie rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] z siedzibą w [...] wniosła o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy. Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego art. 43 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 1 ust. 2, w zw. z art. 2 ust. 1, ust. 3, art. 2a, art. 5, art. 6, art. 6a, art. 7, art. 8, art. 10 u.d.p. w zw. z art. 19 oraz art. 20 k.p.a. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiące o konieczności uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, nie zawierają wskazań odnośnie merytorycznego zakresu tych uzgodnień. Zakres ten wynika natomiast z zadań jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych. Jak wynika z art. 19 ust. 1 u.d.p., do właściwości zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ochrona drogi oznacza zaś działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu - art. 4 pkt 21 u.d.p. Zatem z mocy art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie ulega więc wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu: "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (wyroki NSA z: dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2985/20, LEX nr 3172877; z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt II OSK 262/21, LEX nr 3318611; z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 412/20, LEX 358844). Wyjaśnić trzeba, że w przedmiotowej sprawie organ odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego planowanej na terenie działki nr [...] zlokalizowanym w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego drogi ekspresowej [...], w granicach pasa drogowego której jest zlokalizowana droga dodatkowa pełniąca funkcję drogi gminnej, ponieważ zapewnia ona obsługę terenów do niej przyległych. Skoro w analizowanym przypadku jezdnia dodatkowa drogi ekspresowej pełni funkcję drogi gminnej, gdyż zapewnia ona obsługę terenów przyległych do jezdni, zastosowanie znajdzie art. 43 ust. 1 Lp. 3 u.d.p., zgodnie z którym obiekty budowlane przy ogólnodostępnych drogach gminnych poza terenem zabudowy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przy czym zawarte w treści rozpatrywanego przepisu zastrzeżenie "co najmniej" nie może być uznane za zbędne czy pozbawione znaczenia. Zwrot ten jednoznacznie wskazuje, że w przepisie tym określono odległości minimalne (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II OSK 156/16, LEX nr 2379250). Oznacza on, że organom administracji publicznej przyznano pewien luz decyzyjny, polegający na możliwości przyjęcia, że celowe jest usytuowanie obiektu w odległości większej niż minimalna od zewnętrznej krawędzi jezdni, oczywiście, jeżeli przemawiają za tym względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym odniesione do właściwości obiektu i jego zwykłej eksploatacji (por. wyroki NSA: z 25 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3120/19, LEX nr 3085141, z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1582/19, LEX nr 3356617, z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2081/19, LEX nr 3403806). Decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu jak każde inne, jednakże sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Kontrola ogranicza się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami. Przy tym organ odnosząc się do uzgodnienia planowanej wysokości masztu wskazał, że występujące obecnie nagłe zdarzenia klimatyczne i anomalie pogodowe uzasadniają stanowisko co do zastosowanej reguły minimalnej odległości obiektu co najmniej równej jego wysokości. Innymi słowy, uzgodnienie zarządcy drogi w analizowanej materii ma charakter uznaniowy, ponieważ sferze uznania pozostawiono rozstrzygnięcie, czy odległość ta jest wystarczająca, czy też należy przyjąć odległość większą, lecz za każdym razem w oparciu o kryteria nawiązujące do wymogów ochrony dróg oraz okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z 29 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1376/18, LEX nr 3090199). Wybór rozstrzygnięcia powinien być uwarunkowany kryteriami należącymi do sfery ochrony dróg oraz okolicznościami konkretnego przypadku; co miało miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na uwzględnienie planowanej wysokości wieży 60 m, możliwego jej wpływu na kwestię zagrożenia bezpieczeństwa na drodze gminnej. Z ww. uregulowań wynika zatem uprawniony wniosek, że z uwagi na wysokość lokalizowanego obiektu obowiązkiem zarządcy było określenie odległości w taki sposób, aby ewentualne przewrócenie się masztu (katastrofa budowlana) nie spowodowało zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na ww. drodze. Cel ten jest możliwy do osiągnięcia przy określeniu odległości nie mniejszej niż zakładana wysokość masztu. Usytuowanie obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości 60m od zewnętrznej krawędzi jezdni [...] tego warunku nie spełnia. Sytuacja w której nośnik reklamowy znajduje się w odległości od krawędzi jezdni zgodnej z art. 43 ust. 1 u.d.p., a w sprawie nie mają zastosowania zakazy z art. 42a tej ustawy nie oznacza, że nie występują podstawy prawne do odmowy uzgodnienia. Postępowanie uzgodnieniowe nie ogranicza się do sprawdzenia zgodności inwestycji z powołanymi przez skarżącą spółkę przepisami. Istotnym kryterium uzgodnienia z zarządcą drogi jest bowiem bezpieczeństwo ruchu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2023 r. sygn. akt II OSK 3224/20, LEX nr 3623430). Zasadnie zarzuca również organ naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wbrew ocenie Sądu I instancji, materiał dowodowy, istotny z punktu widzenia prawa materialnego, został wyczerpująco zebrany i oceniony. Skarżąca spółka nie podważyła zaś ustalonej przez organ specjalistyczny, tj. zarządcę drogi, istotnej okoliczności faktyczno-prawnej jaką jest możliwość przewrócenia się stacji bazowej w razie ekstremalnie negatywnych warunków atmosferycznych. Chybiony natomiast jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnieni przez Sąd I instancji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, wyrok zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącej zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Jednocześnie orzeczenie to poddaje się kontroli instancyjnej. Skoro zatem w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalna była odmowa uzgodnienia projektu decyzji z uwagi na zagrożenie proponowanych rozwiązań dla bezpieczeństwa ruchu, to Sąd I instancji błędnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylił zaskarżone postanowienie, ponieważ skarga powinna zostać oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uwagi na to, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i w zw. z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały jej przeprowadzenia, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.